การจัดการเรียนรู้วิชาพลศึกษาร่วมกับสื่ออิเล็กทรอนิกส์เพื่อพัฒนาสมรรถภาพทางกาย เพื่อสุขภาพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 วิชาเอกพลศึกษาและภาษาเพื่อการสื่อสาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลการจัดการเรียนรู้วิชาพลศึกษาร่วมกับสื่ออิเล็กทรอนิกส์เพื่อพัฒนาสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพของชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 วิชาเอกพลศึกษาและภาษาเพื่อ
การสื่อสาร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 วิชาเอกพลศึกษาและภาษาเพื่อการสื่อสาร จำนวน 18 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567
ทำการทดสอบก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือแบบทดสอบสมรรถภาพทางกาย
4 รายการ คือ ดันพื้นประยุกต์ 30 วินาที นั่งงอตัวไปข้างหน้า ยืนยกเข่าขึ้นลง 3 นาที และลุก-นั่ง
60 วินาที วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ โดยใช้ Paired sample t-test
ผลการวิจัยพบว่า หลังการจัดการเรียนรู้วิชาพลศึกษาร่วมกับสื่ออิเล็กทรอนิกส์เพื่อพัฒนาสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพกลุ่มตัวอย่างมีสมรรถภาพทางกายในด้านความแข็งแรงและความอดทนของกล้ามเนื้อแขนและกล้ามเนื้อส่วนบนของร่างกาย ความอ่อนตัวของข้อไหล่ หลัง ข้อสะโพกและกล้ามเนื้อต้นขาด้านหลัง ความแข็งแรงและความอดทนของกล้ามเนื้อท้อง และความอดทนของระบบหัวใจและไหลเวียนเลือดดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 แสดงว่า การจัดการเรียนรู้วิชาพลศึกษาร่วมกับสื่ออิเล็กทรอนิกส์เพื่อพัฒนาสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล สามารถนำมาใช้ในการจัดการเรียนการสอนของนักเรียนได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). การสำรวจข้อมูลการออกกำลังกาย เล่นกีฬา และนันทนาการของประชาชน ประจำปี 2565. กรุงเทพฯ: บริษัท ซัน แพคเกจจิ้ง (2014) จำกัด.
จิรฐิติกาล ชัยประทุม. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถภาพทางกายที่สัมพันธ์กับสุขภาพกับกิจกรรมทางกายของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น เขตอำเภอเมือง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 48(2), 170–181.
วรพงษ์ แย้มงามเหลือ. (2556). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้สาระพลศึกษาสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โดยการออกแบบหลักสูตรผสานรูปแบบ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2563). TPAK ผนึกกำลัง สสส. ผุดคู่มือกิจกรรมทางกาย. สืบค้นจาก https://www.thaihealth.or.th/
สำนักงานคณะกรรมการพิเศษเพื่อประสานงานโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ. (2523). พระราชดำรัสพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร… สืบค้นจาก https://www.rdpb.go.th/
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระสุขศึกษา และพลศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักวิทยาศาสตร์การกีฬา กรมพลศึกษา. (2562). แบบทดสอบและเกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกาย ของนักเรียน (อายุ 13–18 ปี). กรุงเทพฯ: กรมพลศึกษา.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates.
Langer, E. J. (2023). The mindful body: Thinking our way to chronic health. Retrieved from https://community.thriveglobal.com/the-mindful-body-thinking-our-way-to-chronic-health/
Locke, J. (1692). Some thoughts concerning education. Retrieved from http://www.stephenhicks.org/wp-content/uploads/2011/09/locke_john-poe.pdf
World Health Organization. (2024). Noncommunicable diseases. Retrieved from https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/noncommunicable-diseases.