หลักสูตรอบรมเพื่อสร้างเสริมสมรรถนะการออกแบบวิจัยในชั้นเรียนสำหรับครูพลศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ พัฒนาหลักสูตรอบรมแบบผสมผสานตามแนวคิดเชิงระบบเพื่อสร้างเสริมสมรรถนะการออกแบบวิจัยในชั้นเรียนสำหรับครูพลศึกษา โดยมีการดำเนินการวิจัยแบ่งเป็น 3 ขั้น คือ ขั้นที่ 1 การศึกษาเอกสารงาน และวิจัยที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบวิจัยในชั้นเรียนทางพลศึกษา เพื่อสังเคราะห์แนวคิดทฤษฎีที่ใช้ในการสร้างหลักสูตรฝึกอบรม ขั้นที่ 2 การสร้างหลักสูตรฝึกอบรมโดยนำเอาผลการศึกษาความต้องการจำเป็นเกี่ยวกับการทำวิจัยในชั้นเรียนทางพลศึกษาของครูพลศึกษาโดยประยุกต์รูปแบบการอบรมแบบผสมผสานร่วมกับแนวคิดเชิงระบบ ขั้นที่ 3 การตรวจสอบคุณภาพของหลักสูตรฝึกอบรม โดยนำหลักสูตรฝึกอบรมที่พัฒนาขึ้นไปให้ผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 5 ท่าน ตรวจพิจารณาคุณภาพของหลักสูตร 2 ด้าน ได้แก่ 1) ตรวจประเมินความเหมาะสมของหลักสูตร โดยใช้แบบประเมินความเหมาะสมของหลักสูตร 2) ตรวจประเมินความสอดคล้องของหลักสูตร โดยใช้แบบประเมินประมาณค่า 5 ระดับ
ผลการวิจัย พบว่า องค์ประกอบของหลักสูตรฝึกอบรมมีดังนี้ 1. หลักการและเหตุผลของหลักสูตรฝึกอบรม 2. จุดมุ่งหมายของหลักสูตรฝึกอบรม 3. ประเด็นเนื้อหาหลักสูตรฝึกอบรม 4. กิจกรรมที่ใช้ในการฝึกอบรม 5. สื่อที่ใช้ในหลักสูตรฝึกอบรม 6. ระยะเวลาของหลักสูตรฝึกอบรม 7. การประเมินผลหลักสูตรฝึกอบรม 8. หน่วยการเรียนรู้ที่ใช้ในการอบรม จำนวน 5 หน่วย ได้แก่ 1) ด้านการเขียนความสำคัญและความเป็นมาของปัญหา 2) ด้านแนวคิดทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง 3) ด้านการดำเนินการวิจัย 4) ด้านการวิเคราะห์ข้อมูล 5) ด้านการสรุปผลวิจัย และอภิปรายผล โดยแต่ละหน่วย ประกอบด้วย (1) สาระสำคัญ (2) วัตถุประสงค์ (3) ระยะเวลา (4) กระบวนการจัดการอบรม (5) สื่อและแหล่งการเรียนรู้ (6) วิธีการวัดและประเมินผล โดยใช้ระยะเวลาในการฝึกอบรม 3 วัน โดยผลการตรวจสอบคุณภาพความเหมาะสมของหลักสูตรที่พัฒนาขึ้นมีค่าเฉลี่ยรวมเท่ากับ 4.42 หมายถึง มีความเหมาะสมมาก และมีค่าดัชนีความสอดคล้องของหลักสูตรเท่ากับ 0.93
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2545). คู่มือการพัฒนาการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กรมสามัญศึกษา. (2544). การวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมสามัญศึกษา.
เฉลิม จักรชุม. (2559). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมตามแนวคิดการเรียนรู้แบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะของครูด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในการจัดการเรียนรู้. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา, 7(4), 1–12.
ชญาภัสร์ สมกระโทก. (2563). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมโดยประยุกต์แนวคิดการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะร่วมกับชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการออกแบบการจัดการเรียนรู้เรื่องความปลอดภัยในชีวิต. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(2), 45–60.
ธนัท สมณคุปต์. (2558). การนำเสนอรูปแบบการทำงานร่วมกันออนไลน์กับการคิดเชิงระบบเพื่อพัฒนาภาวะผู้นำของนิสิตปริญญาตรี สาขาเกษตรศาสตร์ (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรา วงค์ตาผา. (2561). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานด้วยการคิดเชิงออกแบบร่วมกับหลักการ สอนแบบ TRIZ เพื่อส่งเสริมการแก้ปัญหาทางวิศวกรรมของนิสิตนักศึกษาวิศวกรรมศาสตร์. Journal of Social Science and Buddhistic Anthropology, 7(6), 120–135.
พิณภัทรา เวทย์วิทยานุวัฒน์. (2562). การพัฒนาความสามารถในการคิดเชิงระบบเรื่องระบบร่างกายมนุษย์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น โดยใช้วัฏจักรการเรียนรู้ 5E ร่วมกับผังกราฟิกเชื่อมโยงความคิด (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยุทธ ไกยวรรณ์. (2559). การวิจัยและพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนทรัตน์ สุจีรกุลไกร. (2562). ผลการจัดการเรียนรู้สุขศึกษาโดยใช้รูปแบบการเรียนรู้แบบผสมผสานที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและการคิดเชิงบริหารของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยแห่งชาติ, 13(3), 85–98.
มนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2561). การพัฒนาหลักสูตรเสริมสร้างสมรรถนะการวิจัยในชั้นเรียนสำหรับครูระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 20(4), 157–165.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2546). ชุดฝึกอบรมพัฒนาวิชาชีพครูตามเกณฑ์มาตรฐานวิชาชีพครู. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
สุทธิพงศ์ บุญผดุง. (2562). การพัฒนาสมรรถนะการทำวิจัยเชิงปฏิบัติการตามแนวคิดของวีกอตสกี (Vygotsky). วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 21(2), 110–125.
เสาวลักษณ์ ประมาน. (2565). สมรรถนะครูพลศึกษา. วารสารศิลปะศาสตร์และวิทยาการจัดการ, 9(1), 33–47.
สุวิมล ว่องวาณิช และคณะ. (2560). การพัฒนาชุดการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการวิจัยในชั้นเรียนของนิสิตครู. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรนุช ศรีคำ และคณะ. (2561). การพัฒนาการวิจัยในชั้นเรียนของบุคลากรทางการศึกษาในการพัฒนานักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 10(2), 75–90.
อัสรี สะอีดี. (2561). สมรรถนะของครูพลศึกษาในศตวรรษที่ 21. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 4(1), 22–35.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Moriya, M., & Zion, M. (2021). Applying a systems thinking learning approach to improve perception of homeostasis: A fundamental principle of biology. Journal of Biological Education, 55(6), 560–575.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(3), 49–60.
Vachliotis, T. (2021). Developing basic systems thinking skills for deeper understanding of chemistry concepts in high school students. Thinking Skills and Creativity, 10(3), 210–220.