การสร้างเสริมสุขภาพทางกายของนักศึกษาด้วยรูปแบบตาราง 9 ช่อง กรณีศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาผลของการออกกำลังกายด้วยรูปแบบตาราง 9 ช่อง และ 2) เพื่อเปรียบเทียบผลของการออกกำลังกายด้วยรูปแบบตาราง 9 ช่อง ของนักศึกษาที่มีค่าดัชนีมวลกายเกินเกณฑ์มาตรฐาน กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา ตาก ที่มีภาวะค่าดัชนีมวลกายเกินเกณฑ์มาตรฐาน จำนวน 20 คน (ชาย 10 คน และหญิง 10 คน) โดยผู้วิจัยได้สร้างโปรแกรมการออกกำลังกาย
โดยใช้ตาราง 9 ช่อง และให้กลุ่มตัวอย่างทดลองปฏิบัติโดยมีค่าความหนักที่ 50 - 70% ของอัตราการเต้นสูงสุดของหัวใจ ใช้เวลา 30 นาทีต่อวัน สัปดาห์ละ 3 วัน เป็นระยะเวลา 12 สัปดาห์ โดยมีการทดสอบสมรรถภาพ
ทางกายของนักศึกษาทั้งก่อนดำเนินการ ระหว่างดำเนินการ และหลังดำเนินการ รวบรวมข้อมูลด้วยการสังเกต การตรวจวัดสมรรถภาพทางกาย และการจดบันทึก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย
ค่าความเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที (t-test)
ผลการวิจัยสรุปได้ว่า
1) ผลของการออกกำลังกายด้วยรูปแบบตาราง 9 ช่อง ของนักศึกษาที่มีค่าดัชนีมวลกายเกินเกณฑ์มาตรฐาน สามารถช่วยพัฒนาสมรรถภาพทางกายของนักศึกษาได้ โดยพบว่า นักศึกษามีองค์ประกอบของร่างกาย
คือ มีน้ำหนักตัวลดลง รอบเอวลดลง ค่าชีพจรขณะพักลดลง ค่าดัชนีมวลกายลดลง และผลของสมรรถภาพทางกาย คือ การทดสอบนั่งงอตัวไปข้างหน้า (ความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อและข้อต่อ) การทดสอบแรงบีบมือ (ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อมือและแขนท่อนล่าง) การทดสอบยืน-นั่ง บนเก้าอี้ 60 วินาที (ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ) และการทดสอบยืนยกเข่าขึ้น-ลง 3 นาที (ระบบการหายใจและหลอดเลือด) ซึ่งทุกด้านนักศึกษามีผลสมรรถภาพทางกายดีขึ้น
2) การเปรียบเทียบผลของการออกกำลังกายด้วยรูปแบบตาราง 9 ช่อง ของนักศึกษามีค่าดัชนีมวลกายเกินเกณฑ์มาตรฐาน ก่อนและหลังจากผ่านการออกกำลังกายไป 12 สัปดาห์ พบว่า นักศึกษามีองค์ประกอบของร่างกาย คือ มีน้ำหนักตัวลดลง รอบเอวลดลง ค่าชีพจรขณะพักลดลง และค่า BMI (Body Mass Index) ลดลงอย่างนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และผลของสมรรถภาพทางกาย คือ การพัฒนาสมรรถภาพด้านความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อและข้อต่อ ด้านความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ด้านการทรงตัวและความว่องไว และด้านระบบการหายใจและหลอดเลือด โดยทุกด้านมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ ชีพทีฆ์. (2562). ผลของการฝึกก้าวเท้า 4 รูปแบบที่มีต่อการทรงตัวและเวลาการตอบสนองของนักเรียนประถมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กองออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ. (2547). สุขภาพกับการพัฒนาด้วยการเคลื่อนไหวร่างกายและกีฬา. กรุงเทพฯ : กรมอนามัย.
กิรภัทร คุ้มเนตร. (2556). ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายแบบประยุกต์ใช้ตารางเก้าช่องที่มีต่อสมรรถภาพทางกายของเจ้าหน้าที่ในโรงพยาบาลร้องกวาง จังหวัดแพร่. การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต สาขาสาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยพะเยา.
คณะแพทยศาสตร์ศิริราชพยาบาล มหาวิทยาลัยมหิดล. (2565). การออกกำลังกายแบบแอโรบิกและแบบแอนแอโรบิกต่างกันอย่างไร. สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2567, จาก https://www.si.mahidol.ac.th/th/healthdetail.asp?aid=1522
ฆนัท ครุฑกูล. (2553). ปฏิบัติการฝ่าวิกฤต พิชิตไขมัน พิชิตพุง. กรุงเทพฯ: สุขุมวิท มีเดีย มาร์เก็ตติ้ง.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2558). ตาราง 9 ช่อง กับการพัฒนาสมอง. เกษตรนวัตกรรม รวบรวมผลงานนวัตกรรมทางการค้นคว้าวิจัยในวาระครบรอบ 72 ปี แห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นัชชา ยันติ และกริช เรืองไชย. (2564). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อภาวะน้ำหนักเกินในนักศึกษาปริญญาตรีมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 16(2), 71-86.
พวงน้อย แสงแก้ว. (2557). การสร้างเสริมสุขภาพนักศึกษาด้วยการออกกำลังกาย: การเต้นแอโรบิก. Journal of Food Health and Bioenvironmental Science, 7(3), 31-44.
ภณิดา หยั่งถึง. (2565). ผลของการออกกำลังกายแบบใช้น้ำหนักร่างกายกับแบบแอโรบิกที่มีต่อค่าดัชนีมวลกาย ค่าไขมันที่เกาะอยู่ตามอวัยวะภายในบริเวณช่องท้องและเปอร์เซ็นต์ไขมันของผู้มีภาวะน้ำหนักเกิน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(3), 57-69.
มนัสนันท์ ศรีภูธร. (2564). ผลของการใช้โปรแกรมการออกกำลังกายด้วยแอโรบิคมวยไทยที่ส่งผลต่อสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษาและวิทยาศาสตร์การออกกำลังกาย, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ยลวรณัฏฐ์ จีรัชตกรณ์. (2562). การตรวจสมรรถภาพร่างกาย. สืบค้นเมื่อ 16 มีนาคม 2566, จาก https://www.si.mahidol.ac.th/th/healthdetail.asp?aid=1369
โรงพยาบาลศิริราช ปิยมหาราชย์การุณย์. (2563). เรื่องน่ารู้ของฮอร์โมนเพศชาย. สืบค้นเมื่อ 25 มกราคม 2568, จาก https://www.siphhospital.com/th/news/article/share/testosterone%C2%A0
วรัญญา ทองใบ. (2563). ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายแบบหนักสลับเบาที่มีต่อสุขสมรรถนะของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นที่มีภาวะน้ำหนักเกิน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษาและวิทยาศาสตร์การออกกำลังกาย, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สำนักวิทยาศาสตร์การกีฬา กรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). แบบทดสอบและเกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกายสำหรับประชาชนอายุ 19-59 ปี. กรุงเทพฯ: สำนักวิทยาศาสตร์การกีฬา กรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
สุชารัตน์ วงศ์ษา. (2559). ผลของโปรแกรมการเต้นแอโรบิกแบบตาราง 9 ช่อง และแบบสเต็ปแอโรบิกที่มีต่อสมรรถภาพทางกลไก และเปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกายของนักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะศึกษาศาสตร์ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตลำปาง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา, มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิทยาเขตเชียงใหม่.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum.
Health System Research Institute, Ministry of Public Health. (2008). The role of public health. Nonthaburi: Pimdee Publishing House.
Panboot, N., Kanokthet, T., Chadsri, S., & Noosorn, N. (2011). The effect of narcotic defensive program on life skill among group of risks 1st year students in secondary school, Sukhothai province. Journal of Nursing and Health Sciences, 4(2), 82-90.
Willer, D. (1986). Scientific sociology: Theory and method. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
