ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษาเชิงรุกตามแนวคิดอุดมการณ์โอลิมปิกที่มีต่อ พฤติกรรมความมีน้ำใจนักกีฬาของนักเรียนมัธยมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลของพฤติกรรมความมีน้ำใจนักกีฬาก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลอง 2) เปรียบเทียบผลของพฤติกรรมความมีน้ำใจนักกีฬาระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่าง คือนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 1 จำนวน 64 คน โรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ สำนักการศึกษาเมืองพัทยา กระทรวงมหาดไทย แบ่งออกเป็น กลุ่มทดลอง จำนวน 32 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 32 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษาเชิงรุกตามแนวคิดอุดมการณ์โอลิมปิก จำนวน 8 แผน มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.92 – 0.96 แบบวัดพฤติกรรมความมีน้ำใจนักกีฬา มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.80 – 1.00 ค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.92 และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมความมีน้ำใจนักกีฬาโดยการทดสอบค่า “ที”
ผลการวิจัยพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมความมีน้ำใจนักกีฬาของกลุ่มทดลองหลังการทดลองสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
2) ค่าเฉลี่ยของคะแนนพฤติกรรมความมีน้ำใจนักกีฬาของกลุ่มทดลองหลังการทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
สรุปผลวิจัย ได้ว่าการจัดกิจกรรมการเรียนรู้พลศึกษาเชิงรุกตามแนวคิดอุดมการโอลิมปิกสามารถพัฒนาพฤติกรรมความมีน้ำใจนักกีฬาของนักเรียนมัธยมศึกษาได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). แผนพัฒนาด้านการศึกษาของประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 11 กันยายน 2566, สืบค้นจาก https://www.obec.go.th/archives/813787.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). สารสนเทศด้านจำนวนนักเรียน/ผู้เรียน. สืบค้นเมื่อ 19 ธันวาคม 2566, สืบค้นจาก https://edustatistics.moe.go.th/student20.
การกีฬาแห่งประเทศไทย. (2563). กีฬาโอลิมปิก. สืบค้นเมื่อ 10 กันยายน 2566, สืบค้นจาก https://www.sat.or.th/2020/.
จิรกิตติ์ เนาวพงศ์รัตน์ ภารดี ศรีลัด และสุธนะ ติงศภัทิย์. (2566). ผลการจัดการเรียนรู้พลศึกษาตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงรุกที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการแก้ปัญหาของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(2), 133–145.
จรูญศรี แสงทอง. (2563). การปลูกฝังคุณธรรมและน้ำใจนักกีฬาในวิชาพลศึกษาโดยใช้การเรียนรู้จากประสบการณ์ตรง. วารสารวิชาการพลศึกษาและกีฬา, 12(1), 55–68.
ดนัย ดวงภุมเมศร์. (2553). ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาแบบร่วมมือที่มีต่อความมีน้ำใจนักกีฬาและทักษะวอลเลย์บอล [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต] จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนวิทย์ ช่วยบำรุง. (2566). ผลการจัดการเรียนรู้พลศึกษากีฬาบาสเกตบอลตามแนวคิดอุดมการณ์โอลิมปิกที่มีต่อความบริสุทธิ์ยุติธรรมในการเล่นกีฬา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 15(3), 121–130.
ปัณฑิตา อินทรักษา. (2564). การจัดการเรียนรู้ด้วย Active Learning เพื่อการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์. วารสารคุรุศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 1(1), 35–43.
พิชัย ผิวคราม. (2561). การวิเคราะห์องค์ประกอบความมีน้ำใจนักกีฬา. วิชาการสถาบันการพลศึกษา, 10(1), 41–52.
ภัทรพงศ์ รัตนกาญจน์. (2563). ผลการจัดการเรียนรู้ตามหลักการทรงงานของรัชกาลที่ 9 และทฤษฎีพัฒนาด้านจิตพิสัยที่มีต่อเจตคติในการเรียนพลศึกษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 15(2), 61–62.
ผู้จัดการออนไลน์. (2566). สุดดราม่า ฟุตบอลชายซีเกมส์ชวดเหรียญทองซีเกมส์. สืบค้นเมื่อ 12 กันยายน 2566, สืบค้นจาก https://mgronline.com/sport/detail/9660000045537.
วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). รวมบทความเกี่ยวกับปรัชญา หลักการ วิธีสอน และการวัดเพื่อประเมินผลทางพลศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วุฒินันท์ ศรีแถลง. (2557). ผลของการจัดการเรียนรู้พลศึกษาโดยใช้กิจกรรมกีฬารักบี้ฟุตบอลเพื่อพัฒนาความมีน้ำใจนักกีฬา [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต] จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิวณัฐ เล่อยิ้ม, ภารดี ศรีลัด, และสุธนะ ติงศภัทิย์. (2561). ผลการจัดการเรียนรู้พลศึกษาตามแนวคิดธอร์นไดค์ที่มีต่อความมีระเบียบวินัยของนักเรียนประถมศึกษา. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ทางการศึกษา, 13(4), 358–373.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). การใช้คุณธรรมจากกีฬาในชีวิตประจำวันของผู้เรียน. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2565). การปลูกฝังคุณธรรมและค่านิยมด้านกีฬาในเยาวชนไทย. กระทรวงศึกษาธิการ.
สุภาวดี แสงสุวรรณ. (2562). คุณธรรมและจริยธรรมในการเล่นกีฬาเพื่อการอยู่ร่วมกันในสังคมไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ไทย, 15(2), 112–125.
ไทยพีบีเอส. (2565). เหตุปะทะแฟนบอลไทย–ต่างชาติหลังการแข่งขันฟุตบอล. สืบค้นจาก https://www.thaipbs.or.th.
เดลินิวส์. (2566). สมาคมฟุตบอลทบทวนมาตรการความปลอดภัยหลังเหตุการณ์ขว้างปาสิ่งของ. สืบค้นจาก https://www.dailynews.co.th.
พิมพร จันทรามาศ. (2562). สื่อสังคมออนไลน์กับพฤติกรรมเลียนแบบของวัยรุ่นไทย. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม, 7(2), 45–59.
Bandura, A. (2001). Social cognitive theory of mass communication. Media Psychology, 3(3), 265–299.
Groza, M. I. A., Ceobanu, M. C., & Tofan, C. M. (2007). A fair play intervention program in school Olympic education. European Journal of Psychology of Education, 22, 99–114.
International Olympic Committee. (2015). Olympism. Retrieved from https://olympics.com/ioc/overview.
Lee, S., & Lim, S. (2019). Sportsmanship behavior and moral reasoning in youth sports: A systematic review. Journal of Physical Education and Sport, 19(4), 2301–2309.
