ความสัมพันธ์ระหว่างระดับกิจกรรมทางกาย อิทธิพลสภาพแวดล้อมและความเสี่ยง การเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับกิจกรรมทางกาย เพศ วิชาเอกที่ศึกษา ค่าดัชนีมวลกาย อิทธิพลสภาพแวดล้อมและความเสี่ยงการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ประชากรคือ นักเรียน
ที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ภาคเรียนที่ 1/2566 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) จำนวน 2,475 คน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยคือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) จำนวน 362 คน โดยการสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ แบบสอบถามระดับกิจกรรมทางกาย อิทธิพลสภาพแวดล้อมและความเสี่ยงการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ (IOC) ระหว่าง 0.80-1.00 ผลการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล อิทธิพลสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการทำกิจกรรมทางกาย กับระดับกิจกรรมทางกายของนักเรียน ด้วยสถิติไคสแควร์ (Chi-square test) พบว่า วิชาเอกที่กำลังศึกษาและดัชนีมวลกาย มีความสัมพันธ์กับระดับกิจกรรมทางกาย ปัจจัยอิทธิพลสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการทำกิจกรรมทางกาย และระดับกิจกรรมทางกาย มีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรังของนักเรียน ส่วนเพศ วิชาเอกที่กำลังศึกษา ดัชนีมวลกาย ไม่มีความสัมพันธ์กับความเสี่ยงการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรังของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กรมอนามัย. (2564). หนุนคนไทยมีกิจกรรมทางกายเพิ่มขึ้น ในสถานการณ์โควิด-19. สืบค้นเมื่อ 6 พฤศจิกายน 2565, สืบค้นจาก https://anamai.moph.go.th/th/news-anamai/42730
ประกาย จิโรจน์กุล, สมชาย ใจดี, มาลี แซ่ตั้ง, และ สุชาติ สุวรรณ. (2554). กิจกรรมทางกาย พฤติกรรมการบริโภคอาหาร และความเสี่ยงต่อการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดในบุคลากรมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต. วารสารวิจัย มสด. สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1), 59-76.
มณเฑียร ทองนพคุณ. (2559). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับกิจกรรมทางกายของคนวัยทำงาน ในเขตเทศบาลเมืองมาบตาพุด จังหวัดระยอง. พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน, มหาวิทยาลัยบูรพา.
ศูนย์พัฒนาองค์ความรู้ด้านกิจกรรมทางกายประเทศไทย (ทีแพค), สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดลและสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2563). แนวทางการดำเนินงาน โรงเรียนส่งเสริมกิจกรรมทางกายในประเทศไทย. นนทบุรี: บริษัท ภาพพิมพ์ จำกัด.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2563). สุขภาพคนไทย 2563: สองทศวรรษ ปฏิรูปการศึกษาไทยความล้มเหลวและความสำเร็จ. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคมมหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2563). กลุ่มโรค NCDs ที่คุณสร้างเอง. สืบค้นเมื่อ 16 ธันวาคม 2565, สืบค้นจาก https://www.thaihealth.or.th/ncds/
สำนักยุทธศาสตร์, สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์และกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2563). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ต ในประเทศไทย ปี 2562 Thailand Internet User Behavior 2019.
อินทรา ทับคล้าย. (2564). กิจกรรมทางกายและความเสี่ยงต่อการเกิดโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง NCDs ของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตพลศึกษา, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.
World Health Organization. (2017). Global diffusion of eHealth: Making universal health coverage achievable. Report of the third global survey on eHealth. Geneva: World Health Organization.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row Publications.
