ผลของการออกกำลังกายแบบมีแรงต้านและแบบแอโรบิกที่มีต่อระดับโกรทฮอร์โมนและมวลกระดูกในผู้หญิงวัยทอง

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการออกกำลังกายแบบมีแรงต้าน และแบบแอโรบิกที่มีต่อระดับโกรทฮอร์โมนและมวลกระดูกในผู้หญิงวัยทอง กลุ่มตัวอย่างในการศึกษาผลของการออกกำลังกายแบบ
มีแรงต้านและแบบแอโรบิกที่มีต่อระดับโกรทฮอร์โมนและมวลกระดูกในผู้หญิงวัยทอง คือ ผู้หญิงที่มีอายุ 50 ปีขึ้นไปในเขตอำเภอเมืองจังหวัดกำแพงเพชร ได้จากการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive sampling) ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 30 คน ทำการแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มละ 15 คน โดยกลุ่มที่ 1 ออกกำลังกายแบบมีแรงต้าน กลุ่มที่ 2 ออกกำลังกายแบบแอโรบิก โดยทำการฝึกการออกกำลังกายเป็นเวลา 8 สัปดาห์ โดยการทำการทดสอบหาค่ามวลกระดูกและระดับโกรทฮอร์โมนก่อนและหลังการออกกำลังกาย 8 สัปดาห์ และทำการเปรียบเทียบ
ผลระหว่างการฝึกการออกกำลังกายแบบมีแรงต้านและแบบแอโรบิกที่มีต่อระดับโกรทฮอร์โมนและมวลกระดูก

            ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มที่1การออกกำลังกายแบบมีแรงต้าน หลังจากการออกกำลังกาย 8 สัปดาห์ มีค่ามวลกระดูกเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ.05 และระดับโกรทฮอร์โมนเพิ่มขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 กลุ่มที่ 2 การออกกำลังกายแบบแอโรบิก มีค่ามวลกระดูกเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 แต่ระดับโกรทฮอร์โมนไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจน มีเปรียบเทียบระหว่างสองกลุ่มพบว่า กลุ่มการออกกำลังกายแบบมีแรงต้านมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 มากกว่ากลุ่มการออกกำลังกายแบบแอโรบิกทั้งค่ามวลกระดูกและระดับโกรทฮอร์โมน

          สรุปได้ว่า การออกกำลังกายแบบมีแรงต้านสามารถเพิ่มมวลกระดูกและระดับโกรทฮอร์โมนได้มากกว่ากลุ่มการออกกำลังกายแบบแอโรบิกในผู้หญิงวัยทอง