ผลของโปรแกรมกิจกรรมทางกายที่มีต่อทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ ของนักเรียนประถมศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมกิจกรรมทางกายที่มีต่อทักษะการคิด
อย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนประถมศึกษา กลุ่มตัวอย่างที่ใช้เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านอ้อกระทิง จำนวน 50 คน เป็นการคัดเลือกแบบเจาะจง อายุระหว่าง 9-10 ปี ที่กำลังศึกษาในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2565 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยโปรแกรมกิจกรรมทางกายที่มีต่อทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนประถมศึกษาที่อยู่ในแผนการจัดการเรียนรู้ จำนวน 10 สัปดาห์ และแบบประเมินทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ โดยผ่านการตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือของผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน
ค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ของโปรแกรมกิจกรรมทางกายที่มีต่อทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนประถมศึกษา ระหว่าง 0.80-1.00 และแบบประเมินทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ มีค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.80-1.00 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าเฉลี่ยค่า ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ
ด้วยโปรแกรมสำเร็จรูป ผลการวิจัยพบว่า คะแนนรวมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักเรียนประถมศึกษา
ก่อนการเรียน มีค่าเฉลี่ยรวม 85.97 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 27.9 อยู่ในระดับพอใช้ และคะแนนรวมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณ หลังเรียน มีค่าเฉลี่ยรวม 136.94 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 34.19
อยู่ในระดับสูง ผลการวิจัยสรุปได้ว่า หลังเรียนนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 4 มีการวิเคราะห์การเคลื่อนไหวและกระบวนการคิดอย่างมีวิจารณญาณที่มากขึ้นส่งผลทำให้นักเรียนมีทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณที่ดีขึ้น
อยู่ในระดับสูง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2559). รูปแบบการจัดกิจกรรมการเคลื่อนไหวสำหรับเด็กเล็กเพื่อพัฒนาสมองและความสามารถในการรับการเรียนรู้. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 42(2), 16-24.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2560). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้อย่างไรให้มีคุณภาพสำหรับเด็ก. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 43(2), 5-16.
วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). ปรัชญา หลักการ วิธีสอนและการวัดเพื่อประเมินผลทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรีสฤษดิ์วงศ์.
พศิน แตงจวง. (2554). รูปแบบพัฒนาสมรรถนะบุคลากรทางศึกษา. กรุงเทพฯ: ดวงกมลพับลิชชิ่ง.
ชนาธิป พรสกุล. (2557). การสอนกระบวนการคิดทฤษฎีและการนำไปใช้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดนัย ดวงภุมเมศร์. (2552). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนพลศึกษาเพื่อพัฒนากระบวนการคิดอย่างมีวิจารณญาณและความมีน้ำใจนักกีฬาของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพลศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดารารัตน์ มากมีทรัพย์. (2553). การศึกษาผลการคิดอย่างมีวิจารณญาณและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้วยการเรียนแบบผสมผสานโดยใช้กระบวนการแก้ปัญหาวิชาการเลือกและการใช้สื่อการเรียนการสอนของนักเรียนระดับปริญญาตรี. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2555). แนวทางการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการคิดตาม หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 กลุ่มสาระการเรียนรู้สุขศึกษาและพลศึกษา ระดับมัธยมศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
Decaroil, J. (1973). What Research Say to the Classroom Teacher Critical Thinking. Social Education, 37. 67-68.
Facione, P.A. (1990). Critical thinking: A statement of Expert Consensus for Purposes of Educational Assessment and Instruction, California Academic Press.
Linda, E., & Paul, R. (2008). Defining critical thinking. Foundation for Critical Thinking Press.
Lodewyk, K. R. (2009). Fostering critical thinking in physical education students. Journal of Physical Education, Recreation & Dance, 80(8), 12-18.
