การสร้างเครื่องมือทดสอบพลังกล้ามเนื้อขาด้วยการกระโดดอย่างง่าย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างเครื่องมือทดสอบพลังกล้ามเนื้อขาด้วยการกระโดดอย่างง่าย และเพื่อหาเกณฑ์มาตรฐานของนักศึกษาชายกับหญิง ผู้เข้าร่วมครั้งนี้คือ นักศึกษาของมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม จำนวน 390 คน อายุระหว่าง 19 -22 ปี โดยทำการศึกษาหาค่าความเที่ยงตรง ค่าความเชื่อถือได้ ค่าความเป็นปรนัย ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และสร้างเกณฑ์ปกติโดยใช้คะแนนที
ผลการวิจัยพบว่า ได้เครื่องมือทดสอบรูปแบบสี่เหลี่ยมจัตุรัส ฐานมีกล่องแปลงสัญญาณค่าพลังกล้ามเนื้อขาด้วยการกระโดดอย่างง่าย เครื่องมือทดสอบมีค่าความเที่ยงตรง เท่ากับ 0.80 ค่าความเชื่อถือได้ เท่ากับ 0.83
ค่าความเป็นปรนัย เท่ากับ 0.90 ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของนักศึกษาชาย เท่ากับ 32.08 ± 6.39 และนักศึกษาหญิง 24.48 ± 5.43 ได้เกณฑ์ปกติแบ่งออกเป็น 5 ระดับ คือ ดีมาก ดี ปานกลาง ต่ำ และต่ำมาก สรุปผลการศึกษาพบว่า เครื่องมือทดสอบการออกแรงของกล้ามเนื้อขาด้วยการกระโดดอย่างง่ายที่คณะผู้วิจัยสร้างขึ้น มีความเหมาะสมที่จะนำไปใช้วัดการออกแรงของกล้ามเนื้อขาได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
จักรดาว โพธิแสน. (2560). การสร้างแบบทดสอบทักษะเซปักตะกร้อเฉพาะตำแหน่ง สำหรับนักศึกษาสาขาวิชาพลศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 14(2), 296-311.
จักรดาว โพธิแสน. (2561). การสร้างแบบทดสอบทักษะเซปักตะกร้อ สำหรับนักศึกษาสาขาวิชาพลศึกษา และการจัดการกีฬา มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 15(1), 72-83.
ณัฐวุฒิ ไวโรจนานันต์ และชาญชัย ขันติศิริ. (2559). การสร้างเครื่องทดสอบเวลาปฏิกิริยาการตอบสนองของการทำงานระหว่างตากับ การเคลื่อนไหวของร่างกายไปยังตำแหน่งเป้าหมาย เพื่อใช้ในกีฬาแบดมินตัน. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 31(3), 165-174.
ทักษ์ดนัย นุ่นไทย รัฐกร ภารสถิตย์ และจักรดาว โพธิแสน. (2563). การสร้างเครื่องมือทดสอบปฏิกิริยาการตอบสนองของตาและมือ. ในการประชุมสัมมนาทางวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 6 (น. (น. 544-553). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงครามวิจัย.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2549). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. กรุงเทพฯ: บริษัทวีอินเตอร์ พริ้นท์.
บุญเรียง ขจรศิลป์. (2539). วิธีวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: พี.เอ็น. การพิมพ์.
ประสบโชค โชคเหมาะ. (2553). การพัฒนาตัวบ่งชี้ของคุณลักษณะของนักกีฬาฟุตบอลที่มีความสามารถพิเศษ. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2(3), 110-126.
ประสาท อิศรปรีดา. (2547). สารัตถะจิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: นำอักษรการพิมพ์.
พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2538). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: สำนักทดสอบทางการศึกษาและจิตวิทยา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศราวุฒิ คุณาธรรม. (2549). การศึกษาเปรียบเทียบผลของการฝึกเชิงซ้อนโดยใช้เวลาพักระว่างการฝึกด้วยน้ำหนักและการฝึกพลัยโอเมตริกแตกต่างกันที่มีต่อความแข็งแรงและพลังกล้ามเนื้อขา. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อารยา องค์เอี่ยม และพงศ์ธารา วิจิตเวชไพศาล. (2561). การตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวิจัย. วารสารวิสัญญีสาร, 44(1), 36-42.
Kirkendall, D.R., J.J Gruber and R.E. Johnson. (1987). Measurement and Evaluation for Physical Education. Illinois: Human Kineties Publisher.
Polit D.F. & Beck C.T. (2008). Nursing research: Generating and assign evidence for nursing practice. (8 th ed). Philadelphia: Lippincott.
