ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในบ้านของผู้นำครอบครัวเพื่อป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัยในจังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi – experimental research) แบบ Pretest Posttest Control Group Design มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของการใช้โปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในบ้านของผู้นำครอบครัวเพื่อป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัยในจังหวัดปทุมธานี กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้นำครอบครัว ในพื้นที่ตำบลบึงสนั่น อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี จำนวน 80 คน แบ่งกลุ่มตัวอย่างออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลอง จำนวน 40 คน และกลุ่มเปรียบเทียบ จำนวน 40 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในบ้านของผู้นำครอบครัวเพื่อป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัยในจังหวัดปทุมธานี โดยการดำเนินกิจกรรม 8 กิจกรรม ใช้เวลา 9 ชั่วโมง 45 นาที อย่างต่อเนื่อง เป็นระยะเวลา 7 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถาม ประกอบด้วย ข้อมูลทั่วไป การรับรู้โอกาสเสี่ยงทางสิ่งแวดล้อมต่อการหกล้มของสูงอายุ การรับรู้ความรุนแรงของการหกล้มของผู้สูงอายุ การรับรู้ประโยชน์ของการจัดการสิ่งแวดล้อมป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุ การรับรู้อุปสรรคในการจัดการสิ่งแวดล้อมป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุ สิ่งชักนำสู่การจัดการสิ่งแวดล้อมป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุ ความเชื่อมั่นในความสามารถของตนเองในการจัดการสิ่งแวดล้อมป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุ และพฤติกรรมการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในบ้านของผู้นำครอบครัวเพื่อป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุ มีค่าความเชื่อมั่นของเครื่องมือเท่ากับ .913 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเปรียบเทียบ paired t-test และ Independent t – test
ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในบ้านของผู้นำครอบครัวเพื่อป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัยในจังหวัดปทุมธานี กลุ่มตัวอย่างมีคะแนนเฉลี่ยการรับรู้ตามทฤษฎีแบบแผนความเชื่อทางสุขภาพ และพฤติกรรมการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในบ้านของผู้นำครอบครัวเพื่อป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุ สูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในบ้านของผู้นำครอบครัวเพื่อป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุที่อาศัยในจังหวัดปทุมธานี อย่างมีนัยสำคัญ (p<.05)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย (2562). สถิติประชากรและบ้าน จำนวนประชากรแยกรายอายุ. สืบค้นเมื่อ 25 ส.ค. 2562, สืบค้นจาก: https://stat.bora.dopa.go.th/new_stat/webPage/statByAgeMonth.php
นิพา ศรีช้าง, ลวิตรา ก๋าวี. (2560). การพยากรณ์การพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุ (อายุ 60 ปีขึ้นไป) ในประเทศไทย ปี พ.ศ. 2560 - 2564. สืบค้นเมื่อ 25 สิงหาคม 2561, สืบค้นจาก: http://www.thaincd.com/document/file/violence/การพยากรณ์การพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุ%20ปี%202560-2564.pdf
นงนุช เดชจบ, กรัณฑรัตน์ บุญช่วยธนาสิทธิ, นพรัตน์ ศุลธิถกล และอลิสา นิติธรรม. (2562). ประสิทธิผลของการประยุกต์ทฤษฏีพฤติกรรมตามแผนเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมการบริโภคอาหารเพื่อควบคุมน้ำหนักของนักศึกษา ระดับอุดมศึกษา. วารสารสุขศึกษาพลศึกษาและสันทนาการ, 45(1).
กองโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค. (2562). ตารางแสดงจำนวนและอัตราการเสียชีวิตจากการพลัดตกหกล้มในผู้ที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป ต่อประชากรแสนคน จำแนกรายจังหวัด ปี พ.ศ. 2554-2560. สืบค้นเมื่อ 19 เมษายน 2562. สืบค้นจาก http://www.thaincd.com/2016/mission/documents-detail.php?id=13373&tid=39&gid=1-027
กองโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค. (n.p.) การพลัดตกหกล้มของผู้สูงอายุในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2561, สืบค้นจาก: http://www.thaincd.com/document/file/violence/Fact%20sheet%20-%20Falls%20in%20Elderly.pdf
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2558). รายงานการสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2557. สืบค้นเมื่อ 16 พฤษภาคม 2559, สืบค้นจาก: http://service.nso.go.th/
มูลนิธิพัฒนางานผู้สูงอายุ. (2558) สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย (ด้านสุขภาพ). สืบค้นเมื่อ 12 พ.ค. 2562, สืบค้นจาก https://fopdev.or.th/สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย/
วิชัย เอกพลากร, และบรรณาธิการ. (2560). รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2557. นนทบุรี: อักษรกราฟฟิคแอนด์ดีไซน์.
วิพรรณ ประจวบเหมาะ. (2558). รายงานประจำปี สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2555. กรุงเทพมหานคร: เอเอพลัสมีเดีย.
วิลาวรรณ สมตน. (2555). ผลของโปรแกรมป้องกันการหกล้มสำหรับผู้สูงอายุ. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาธารณสุขศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหิดล.
ภาวดี วิมลพันธุ์, ขนิษฐา พิศฉลาด. (2557). ผลของโปรแกรมป้องกันการพลัดตกหกล้มต่อการพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุ. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข, 23(3). 98-109.
ปาณัสม์ สุบงกช, สมบูรณ์ จิระสถิตย์, ณัฐกฤตา ศิริโสภณ, สมบัติ อ่อนศิริ และอลิสา นิติธรรม. (2562). ประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษาเพื่อปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคอาหารของนักเรียนที่มีภาวะโภชนาการเกินเกณฑ์มาตรฐานในระดับชั้นประถมศึกษาตอนปลายโรงเรียนวัดกลางคลองสี่จังหวัดปทุมธานี. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 45(2).
ปราโมทย์ ประสาทกุล และบรรณาธิการ. (2558). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2557. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
Center for Diseases Control and prevention. (2008). Preventing falls: how to develop community-Based falls prevention programs for older adults. National center for injury prevention and Control. Atlanta, Georgia.
Meiner SE. Gerontologic nursing St. (1998). Lious: Mosby Elsevier 2015; 5: 209-228 community. The New England journal of medicine, 319.1701-7.
State Historical Society of IOWA. (2017). United Nations: World Population Prospects: The 2017 Revision. New York: the United Nations.
