การพัฒนาสมรรถนะของนักกายภาพบำบัดในกีฬาฟุตบอล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสมรรถนะ และหาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของนักกายภาพบำบัดในกีฬาฟุตบอล ใช้วิธีการวิจัยในเชิงคุณภาพและปริมาณ เก็บรวบรวมข้อมูล โดยการศึกษาความคิดเห็นของผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 9 ท่าน ด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์เนื้อหาข้อมูลเพื่อนำไปสร้างแบบสอบถาม และสำรวจความคิดเห็น กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกายภาพบำบัด จำนวน 97 คน ที่ปฏิบัติงานประจำทีมสโมสรฟุตบอลไทย สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะของนักกายภาพบำบัดในกีฬาฟุตบอล ประกอบด้วย 3 องค์ประกอบ สำคัญ คือ 1) ด้านความรู้ 2) ด้านทักษะ 3) ด้านคุณลักษณะและเจตคติ โดยทั้ง 3 องค์ประกอบ ประกอบด้วยรายการสมรรถนะ จำนวน 96 รายการดังนี้ ด้านความรู้ แบ่งเป็น 3 ด้าน ความรู้ทางวิชาชีพเฉพาะ ความรู้ที่เกี่ยวข้อง ความรู้ด้านกฎหมายข้อบังคับ ด้านทักษะ แบ่งเป็น 6 ด้านดังนี้ การฟื้นฟูสภาพ การจัดการการบาดเจ็บ การป้องกันการบาดเจ็บ การเพิ่มประสิทธิภาพ การสร้างและรักษาสัมพันธภาพที่ดี และการสื่อสาร ด้านคุณลักษณะและเจตคติ สำหรับแนวทางการพัฒนาสมรรถนะ พบว่ามีแนวทางคือ 1) การพัฒนาตนเอง 2) การพัฒนาโดยหน่วยงาน 3) ได้รับการร่วมมือจากกระทรวง ที่เกี่ยวข้องในการขับเคลื่อน การพัฒนาสมรรถนะนักกายภาพบำบัดในกีฬาฟุตบอล เพื่อให้เป็นมาตรฐานสากล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กนกนันทร์ สุเชาว์อินทร์, กมลชนก ชมจินดา และณัฐพล แสงทอง. (2557). การศึกษาอุบัติการณ์การบาดเจ็บของนักกีฬาฟุตบอลชาย ชุมนุมฟุตบอลมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ระหว่างการ ฝึกซ้อมและการแข่งขัน. วารสารวิชาการ มหาวิทยลัยธรรมศาสตร์ ธรรมศาสต์เวชสาร, 14(3).
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติฉบับที่ 6 (พ.ศ.2560-2564) สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
มาลี ภูมิภาค. (2554). รูปแบบสมรรถนะหลักของบุคลากรด้านวิทยาศาสตร์การกีฬาของการกีฬาแห่งประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วิทยา จันทร์ศิริ. (2551). การพัฒนาสมรรถนะหลักของผู้บริหารสายสนับสนุนในมหาวิทยาลัยของรัฐ. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาบริหารและพัฒนาการศึกษา, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทย ในพระบรมราชูปถัมถ์. (2560). แผนแม่บทพัฒนาฟุตบอลแห่งชาติระยะยาว
ปี (พ.ศ.2560-2579). กรุงเทพมหานคร: สมาคมกีฬาฟุตบอลแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมถ์.
Junge, A. and J. Dvorak. (2015). “Football injuries during the 2014 FIFA World Cup.” Br J Sports Med, 49: 599-602.
Hurd, A.R. (2005). Competency development for entry level public park and recreation empoloyee. Journal of Park and Recreation Administration, 23, 45-62.
McClelland, D.C. (1973). Testing for competence rather than for intelligen. American Psychologist, 28, 1-14.
Spencer, L., D. McClelland and S. Spencer. (1990). Competency assessment method. Bostion: Hay/McBer Research.
Spencer, L.M. and S.M. Spencer. (1993). Competency at work. New York: John Wiley.
