แนวทางการจัดการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาด้วยจักรยาน ณ ศูนย์ศึกษาธรรมชาติและท่องเที่ยวเชิงนิเวศเจ็ดคด - โป่งก้อนเส้า จังหวัดสระบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์ เพื่อสร้างแนวทางการจัดการส่งเสริการท่องเที่ยวเชิงกีฬาด้วยจักรยาน ณ ศูนย์ศึกษาธรรมชาติและท่องเที่ยวเชิงนิเวศเจ็ดคด-โป่งก้อนเส้า จังหวัดสระบุรี มีขั้นตอนดำเนินการวิจัย 3 ขั้นตอน คือ 1) สำรวจและวิเคราะห์สภาพปัญหา อุปสรรค และข้อเสนอแนะในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาด้วยจักรยาน 2) สร้างแนวทางการจัดการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาด้วยจักรยาน 3) ตรวจสอบ ยืนยันการนำแนวทางการจัดการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาด้วยจักรยานไปปฏิบัติ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth interview) จำนวน 6 ท่าน แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง (Semi-structured interview) และแบบสอบถามความคิดเห็นกับกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย
ผลการวิจัยพบว่า แนวทางการจัดการส่งเสริการท่องเที่ยวเชิงกีฬาด้วยจักรยาน ณ ศูนย์ศึกษาธรรมชาติและท่องเที่ยวเชิงนิเวศเจ็ดคด-โป่งก้อนเส้า จังหวัดสระบุรี ประกอบด้วย 4 ด้าน คือ 1) ด้านการวางแผน จำนวน 6 ข้อ 2) ด้านการจัดองค์กรจำนวน 5 ข้อ 3) ด้านการนำไปปฏิบัติจำนวน 10 ข้อ 4) ด้านการควบคุม จำนวน 4 ข้อ ผลการวิจัยมีความเหมาะสมในการนำไปปฏิบัติและสามารถนำเสนอเป็นแนวทางการจัดการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาด้วยจักรยานให้ แก่หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่2 พ.ศ. 2560-2564. กรุงเทพฯ : กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา
กมลวรรณ กาญจนกิตติ. (2545) ศักยภาพของการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในจังหวัดเชียงใหม่. การค้นคว้าอิสระ ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว บัณฑิตวิทยาลัย,มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ทวีพล ไชยพงศ์.(2557). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศด้วยจักรยาน ณ วนพุทธอุทยานน้ำตกเขาอีโต้จังหวัดปราจีนบุรี. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์การออก กำลังกายและการกีฬา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยบูรพา.
ทัดดาว บุญปัญญาโรจน์. (2545). แนวทางการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยววนอุทยานภูชี้ฟ้า ตามหลักการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. การค้นคว้าแบบอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดการอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย เชียงใหม่.
ปิยพร ทาวีกุล.(2544). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา บ้านไหล่หิน จังหวัดลำปาง. การค้นคว้าแบบอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต,สาขาวิชาการจัดการมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม,บัณฑิตศึกษา,มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ประภัสสร มีน้อย.(2562). รูปแบบและกลยุทธ์การจัดการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของภูมิภาคดะวันตกในบริบทประเทศไทย 4.0 .วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี 13(2).
วิทยา อินทร์พงษ์พันธุ์ ,ปรางทิพย์ ยุวานนท์. (2562) การพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงกีฬาของประเทศไทย. วารสารวิชาการสถาบันการพลศึกษาปีที่ 11(1).
สิริพร อิ่มหุ่น. (2560). รูปแบบการบริหารจัดการท่องเที่ยวเชิงกีฬาผจญภัย.ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎี บัณฑิต, สาขาวิทยาศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา,บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยบูรพา
สาธนีย์ แซ่ซิ่น และสุขุม เฉลยทรัพย์. (2554) แนวทางการพัฒนาการประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวนครหาดใหญ่, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
อานนท์ สีดาเพ็ง. (2559). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงกีฬากอล์ฟโดยการประยุกต์ทฤษฎีการแลกเปลี่ยนทางสังคม.ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิทยาศาสตร์การออกกำลังกายและการกีฬา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยบูรพา.
อิทธิพล โกมิล. (2553). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ : กรณีศึกษาบ้านวังน้ำหมอก อำเภอศรี เชียงใหม่จังหวัดหนองคาย. กรมส่งเสริมวัฒนธรรมกระทรวงวัฒนธรรม, สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดหนองคาย.