The Development Model of Organizational Effectiveness for Small Primary Schools in the State Under the Office of Basic Education in the Education Sector 11

  • Veerasak Phongphala Faculty of Management Science Sakon Nakhon Rajabhat University
Keywords: Development Model, Organizational Effectiveness, Small Primary Schools

Abstract

            The purpose of this research was to study the harmonization of the form factors that influence the organizational effectiveness of small elementary schools. Target group is 10 people. Namely related and removing the lessons of the model school for effectiveness or schools that have a very good internal quality assessment result select specific research tools include Semi-structured interview form and rating scale questionnaire statistics used in data analysis include average standard deviation content analysis. The results of the research showed that in the aspect of creative leadership, it was found that, in overall, the highest level (= 4.55) when considered in each order from highest to average as follows: flexibility (= 4.63) vision (= 4.58) school personnel ( = 4.51) and imagination (= 4.49) Regarding organizational culture, it was found that Overall is at the highest level (= 4.54) when considering in each side, from the highest average to the following: beliefs (= 4.59) values ​​ (= 4.52) customs (= 4.53) norms (= 4.54) and organization (= 4.52), the aspect of good governance, it was found that the overall was at the highest level (= 4.53) when considering in each order from the average to the least, as follows: moral (= 4.57) rule of law (= 4.54) equality (= 4.54) Responsibility (= 4.52) Transparency (= 4.52) and Participation (= 4.51) Regarding organizational effectiveness, it was found that (= 4.42) was at the highest level (= 4.42). From the side, in order of average to most, as follows: Basic indicator groups (= 4.48), indicator of promotion measures (= 4.41) and Identity indicators groups (= 4.37).

Downloads

Download data is not yet available.

References

เบญจวรรณ วันดีศรี. (2550). การศึกษาความเป็นธรรมาภิบาลของนายกองค์การบริหาร ส่วนตำบลในจังหวัดร้อยเอ็ด. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติการศึกษาแหงชาติพุทธศักราช 2542 แกไข เพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พุทธศักราช 2545. กรุงเทพ ฯ : คุรุสภา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). คู่มือฝึกอบรมวิทยากร การปรับกระบวนทัศน์และพัฒนาหลักสูตร สถานศึกษา. คุรุสภา.
กิตต์ิกาญจน์ ปฏิพนธั ์. 2555. โมเดลสมการโครงสร้างภาวะผู้นําเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหาร สถานศึกษาอาชีวศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบณฑิต สาขาวิชาการบริหาร การศึกษา บัณฑิตวิทยาลยั มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จุฑาพรรธ์ (จามจุรี) ผดุงชีวิต. (2551). วัฒนธรรม การสื่อสารและอัตลักษณ์. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2551). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ณัฐธิดา ชูเจริญพิพัฒน์. (2555). วัฒนธรรมในองค์กรที่มีผลต่อการปฏิบัติงานของพนกังานธนาคารไทย พาณิชย์เขตนครสวรรค.์ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. การจดัการทั่วไป: มหาวิทยาลัย เทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี
ธรา รุหะโรจน์, เอก ศรีเชลียง และชาญชัย จิตรเหล่าอาพร. (2556). “การนำหลักธรรมาภิบาลมาใช้ในการบริหารงาน ขององค์การบริหารส่วนตำบลวังจุฬา อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา” วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 3 (1), 59-71.
นเรศ บุญช่วย. (2553). แผนกลยุทธ์เพื่อพัฒนาผู้นำเชิงสร้างสรรค์ที่เหมาะสมสำหรับผู้บริหาร สถานศึกษา.วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฎวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์.
พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546
รังสรรค์ประเสริฐศรี. (2551). ภาวะผู้นา Leadership. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์ม. และไซเท็กซ์.
วัชรีย์ ศรีวิชัย. (2553). การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีของเทศบาลตำบลในอำเภอเกาะคา จังหวัดลำปาง. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2553). สถิติประยุกต์สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ : สุวิริยสาส์น.
วิเชียร วิทยอุดม. (2552). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ :ธนธัชการพิมพ์.
วิมล จันทร์แก้ว. (2555). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดส านักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานีเขต 3. ดุษฎีนิพนธ์ ศษ.ด. (การศึกษา). กรงเทพฯ:บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรังสิต.
วีระยุทธ พรพจน์ธนมาศ. (2557). “องค์ประกอบของธรรมาภิบาลในโรงเรียน. วารสารนักบริหาร”. Executive Journal, 34 (1), 79-88.
สถาบันพระปกเกล้า. (2549). ทศธรรม: ตัวชี้วัดการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2552). คู่มือการจัดระดับการกํากับดููแลองค์การ ภาครัฐตามหลักธรรมาภิบาลของการบริหารกิจการบ้านเมืองที-ดี (Good Governance Rating). กรุงเทพฯ : พรีเมียร์ โปร.
สิริกร สุขสุดไพศาล และ กาญณ์ระวี อนันตอัครกุล. (2556). “วัฒนธรรมองค์กรและแรงจูงใจที่มีผลต่อ ประสิทธิภาพการทำงานขของข้าราชการพลเรือนในกรุงเทพมหานคร”.วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 4 (2),41-54.
สุเมธ แสงนิ่มนวล. (2552). ภาวะผู้นำกับธรรมาภิบาลในการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. นนทบุรี : สถาบันพระปกเกล้า,
สุธรรม ส่งศิริ. (2553). ธรรมาภิบาล. [Online] http://th.wikipedia.org [30 สิงหาคม 2560]
Bennis, W. (2002). Creative Leadership. [ABI]. Bangkok: Chulalongkorn University
Cameron, K. S., & Quinn, R. E. (2011). Diagnosing and Changing Organizational Culture: Based on the Competing Values Framework. 3rd edition. San Francisco: Jossey-Bass.
Certo, S.C.,& Peter, J.P. 1991. Strategic Management : Concept and Applications. New York : MacGraw – Hill.
Chernin, P. (2001). “Creative leadership: The strength of ideas The power of the imagination.” Vital Speeches of the Day, 68 (8), 245.
Couto, R. A., & Eken, S. C. (2002). To give their gifts: Health, community and democracy. Nashville: Vanderbilt University Press.
Cummings, T. G., & Worley, C. G. (2005). Organization Development and Change. 8th edition. Ohio: Thomson South-Western.
Danner, S. E. (2008). Creative Leadership in Art Education: Perspectives of an Art. Educator. Doctor's Thesis, Ohio : Art Education (Fine Arts), Ohio.
DuBrin, A. J. (2013). Principles of leadership. 7th edition. Australia : South-Western, Cengage Learning.
Harris, A. (2009). “Creative Leadership”. Journal of Management in Education, 23 (1) : 9 - 11.
Hendrik, Joost Tennekes. (2005). Donors and Good Governance : Analysis of a Policy Discourse in the Netherlands and Germany. PhD. Dissertation. Enschede, Netherlands : University of Twente.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). “Determining Sample Size for Research Activities”. Educational and Psychological Measurement, 30 (3), pp. 607-610.
Luecke, Richard; Ralph Katz. (2003). Managing Creativity and Innovation. Boston. MA: Harvard Business School Press.
Palus, C. J., & Horth, D. M. (2005). The leader’s edge: Six creative competencies for navigating complex challenges. San Francisco: Jossey Bass.
Parker, J. P., & Begnaud, L. G. (2004). Developing creative leadership. Portsmouth, NH: Teacher Ideas Press.
Philip Kotler. (2005). Marketing Management. 12th dition. New Jersey: Prentice Hall.
Robbin, S.P., & Coulter, M. (1999). Management. 6th edition. New Jersey: Prentice Hall.
Schein, E. H. (1983). “The role of the founder in creating organizational culture”. Organizational Dynamics, 12 (1), 13–28.
Schein, E. H. (1996). “Culture: The missing concept in organization studies”. Administrative Science Quarterly, 41 (2), 229–240.
Schermerhorn. J. R. (1999). Management. 5th edition. USA: John Wiley and Sons.
Sergiovanni, T. J. and Starratt,R. J. (1988). Supervision : Human Perspectives. New York : McGraw-Hill.
Ubben, G. C., Hughes, L. W., & Norris, C. J. (2001). The principal: creative leadership for effective School. Boston: Allyn & Bacon.
World Bank. (2001). Poverty and Income Distribution in a High Growth Economy: The Case of Chile 1987-98. Washington D.C., U.S.A.
Published
2020-06-30
Section
Research Articles