Cultural Tourism Management Model: LanXang on both sides of the Makong River Thailand – Lao People’s Democratic Republic

  • Wuttipong Suparom Ph.D. (Innovation for Local Development), Faculty of Political Science and Public Administration, Rajabhat Maha Sarakham University
  • Prapatsorn Preeaium
  • Piyaluk Potiwan
Keywords: Cultural Tourism Management Model: LanXang on both sides of the Makong River Thailand – Lao People’s Democratic Republic

Abstract

Purposes of this research were 1) to study Cultural Tourism Management Model: LanXang on both sides of the Makong River Thailand – Lao People’s Democratic Republic 2) to develop Cultural Tourism Management Model: LanXang on both sides of the Makong River Thailand – Lao People’s Democratic Republic 3) to try out and evaluate for confirm Cultural Tourism Management Model: LanXang on both sides of the Makong River Thailand – Lao People’s Democratic Republic. The research drew the samples by cluster random sampling method totally 240 people including leaders of local administration in Nongkhai Province especially districts that connected to Mekhong River. The research used statistics : Frequency, Percentage, Mean, Standard Deviation(S.D.), MANOVA : Repeat Measure, Factor Analysis, Correlation Coefficient, and Confirmatory Factor Analysis. The results found that 6 main factors, 20 sub-factors and 65 indicators were passed evaluation criterion.

Downloads

Download data is not yet available.

References

คณะกรรมาธิการการท่องเที่ยวออสเตรเลียใต้.(2004). South Australian Tourism Commission. สืบค้นเมื่อมกราคม 7, 2562 จาก tourism.sa.gov.au.
จรวยพร ธรนินทร์,(2545), แนวโน้มและทิศทางการศึกษาภายใต้ พ.ร.บ.การศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 และฉบับแก้ไข พ.ศ.2545. คําบรรยายาการพัฒนาการเมือง ครู และผู้บริหาร, 2541.
จริญญา เจริญสุกใส และ สุวัฒน์ จุธากรณ์. (2552). แนวคิดเกี่ยวกับการท่องเที่ยว. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาหน่อยที่ 1-7 ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว หน่วยที่2. นนทบุรี :มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชัชพล ทรงสุนทรวงศ์. (2547). มนุษย์กับสิ่งแวดล้อม, กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547.
บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ร่วมกับสถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.(2544), รายงานฉบับสมบูรณ์โครงการศึกษาเพื่อจัดทำดัชนีวัดคุณภาพมาตรฐานแหล่งท่องเที่ยว, เชียงใหม่บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 2544
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา,(2542), การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน, เชียงใหม่: คณะมนุษยศาสตร์, 2542 การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน กรุงเทพฯ เพรส แอนด์ ดีไซน์, 2548.
พจนา บุญคุ้ม.(2550), แนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศตลาดน้ําวัดกลางคูเวียงจังหวัดนครปฐม (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต), กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 2550.
รุ่ง กาญจนวิโรจน์,(2543), แนวโน้มการท่องเที่ยวในศตวรรษที่ 21. จุลสารการท่องเที่ยว, 19(1), 4-7.ม.ป.ท. 2543.
วรรณา วงษ์วานิชย์,(2556), ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว(พิมพ์ครั้งที่ 2), กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์,2546.
สันติ ชุดินธรา,(2550), ความสามารถในการรับรอง(carrying capacity) เพดานการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวที่ต้องให้ความสําคัญในปัจจุบัน วารสารธุรกิจการท่องเที่ยว, 6(4), 37-39 2530. สันติชัย เอื้อมจงประสิทธิ์, การท่องเที่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจไทย. -TAT Tourism Journal,1/2550.สืบค้นเมื่อ มีนาคม 6,2557, จาก http://www2.tat.or.th/tattlejournal.upload/166/2550 14.pdf, 2550.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, รายได้ประชาชาติของประเทศไทย พ.ศ.2556 แบบปริมาณลูกโซ่. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, 2558.
สุนีย์ มัลลิกามาลย์,(2545), พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ.2535 กรณีศึกษากฎหมายนโยบายสิ่งแวดล้อมแห่งชาติของประเทศสหรัฐอเมริกา และกฎหมาย สิ่งแวดล้อมพื้นฐานของประเทศญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: สำนักวิจัยและพัฒนา สถาบันพระปกเกล้า, 2545.
สุรีย์ บุญญานุพงษ์,(2539), ผลกระทบจากการส่งเสริมการท่องเที่ยว: กรณีศึกษาจังหวัดแม่ฮ่องสอนเชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 2539.
Agbonifoh. B. A. & Elimimiam, (1999)J. U. Attitudes of developing countries towards country-of-origin products in an era of multiple books. Journal of International Consumer Marketing, 11(4), 97-116.
Agnew, J. (1999) Place and politica. Boston: Allen & Unwin.
Cole, Dual & Hal. (2004). Tourism, mobility and global communities: New approaches to theorising tourism and tourist spaces. สืบค้นเมื่อมกราคม 7, 2562 จาก Tej Vir Singh - 2015 - ‎Business & Economics.
Cornell, V.(1993). Interaction effects of country-of-origin with branding, price, and Perceived performance risk. Journal of International Consumer Marketing. 5(2), 5-16.
Department of Culture, Media & Sport.(1999). Tomorrow 'S tourism: A growth industry toe the new Millennium. London: Department of Culture, Media & Sport.
Department of Indus, Tourism and Resources.( 2002b.) Tourism workforce and training (Research Report Number 4.) Canberra: Department of Industry, Tourism and Resources, Tourism Division.
Gee, C. Makes C., & Choy, D.(1989) The travel industry. (2nd Ed.). New York: Van Nostrand Reinhold.
Goodwin.(1993). Revolutions: A Worldwide Introduction to Political and Social Change.สืบค้นเมื่อมกราคม 7, 2562 จาก https://journals.linguisticsociety.org/elanguage/pragmatics/article/view/165.html
Hall, C. M. & Jenkins. (1995). Tourism and public policy. London: Routledge.
Hall&Shaw.(1995). An empirical test of a theoretical model of problem-solving in Journal of Customer Behaviour 16(4):371-393 · December 2017.
Harvey, D.(1889). Voodoo cities. New Statesman and Society. 30(September). 33-35.
Holloway, J. C & Plant, R. V:(1992). Marketing for tourism (2nd. Ed.). London: Pittman Publishing,
Jantarat, J. & Williams, (2000).L. Preconditions for successful collaborative tourism marketing: The critical role of the convener In K. S. (Kaye) Cheon(Ed.), Tourism in Southeast Asis: A new direction. (pp. 123-137). Binghamton: Haworth Hospitality Press.
Kleinfield, N. R.(2003). Battery pack, get ready for the bunny: branding in New York is just the beginning. New York Times : A29.
Kotler, P., Haider. D. H. & Rein, I. 1993. Marketing places: Attracting investment industry. And tourism into cities, states, and nations. New York : Free Press,
Lassar, W.(1995), Mortal, B. & Sharmar, A. Measuring customer-based brand equity. Journal of Consumer Marketing, 12(4). 11-19.
Leper, N.(1979) The framework of touram: Toward a definition of tourism and tourism. industry. Annals of Tourism Research, 6(4), 390-407.
Lewis, B. & Owtram, M. (1986). Customer satisfaction with package holidays. In B. Moores (Ed.), Are they being served?. (pp. 201-213). Oxford : Philip Allan Publishers.
Ministry of Land (2004). Infrastructure and Transport [MLIT]. White paper land infrastructure and transport. Tokyo: MLIT.
Murphy, P. E.(1985). Tourism: A community approach. New York : Methuen.
Ryan and Montgomery.(1994). International Cultural Tourism.
Shimp, T. A. & Sawed, S. (1993). Countries and their products : a cognitive structure perspective. Journal of the Academy of Marketing Science, 21(4), 323-330.
Simmons, D. (1994). Community participation in tourism planning. Tourism Management, 15(2), 98-108.
Singh, S.(2003) Timothy, D. & Dowling, R. (Ed's.). Tourism in destination communities. Wallingford: CABI Publishing.
Taylor, C. & Martin, S.(1998). Tourism In Thailand one step forward or two steps back?: A study in economic, social, and cultural implication. (Available from the Main Library, Chang Mai University, Chiang Mai, 50200).
TSA:RMF.(2000). Recommended Methodology Framework. สืบค้นเมื่อมกราคม 7, 2562 จาก abs.gov.au/ausstats/abs@nsf/mf/5249.0.55.002.
UNEP&WTO.(2005). Making Tourism More Sustainable. สืบค้นเมื่อมกราคม 7, 2562 จาก www.e-unwto.org.
Wang, C. K. & Lamb, C. W.(1983). The impact of selected environmental factors upon consumers'willingness to by foreign products. Journal of the Academy of Marketing Science, 11(1), 71-84.
World Tourism Organization and United Nations Environment Programme.(2002). World Ecotourism Summit - Final Report. Madrid, Spain.
WTO. (2000). Public-private sector cooperation: Enhancing tourism competitiveness. Madrid: WTO.
WTO.(2004a.) Indicators for sustainable development for tourism destinations : A guide book. Madrid: WTO.
WTO.et.al(1996). World Tourism Organization, and the Earth Council.AGENDA 21 for the Travel & Tourism Industry: Towards EnvironmentallySustainable Development. Madrid, London and Washington DC.
World Travel & Tourism Council.(2003). Blueprint for new tourism. London: World Travel & Tourism Council.
Published
2020-12-15
Section
Research Articles