การสื่อสารเชิงวัฒนธรรมผ่านพิธีกรรมสูตรเสื้อสูตรผ้า: กรณีศึกษาชาวไทพวน จังหวัดนครนายก
คำสำคัญ:
การสื่อสารเชิงวัฒนธรรม, พิธีกรรมสูตรเสื้อสูตรผ้า, ชาวไทพวน, บทบาทหน้าที่บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่อง การสื่อสารเชิงวัฒนธรรมผ่านพิธีกรรมสูตรเสื้อสูตรผ้า: กรณีศึกษาชาวไทพวน จังหวัดนครนายก มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพิธีกรรมสูตรเสื้อสูตรผ้าในฐานะกระบวนการสื่อสารเชิงวัฒนธรรม วิเคราะห์องค์ประกอบการสื่อสารเชิงพิธีกรรม และอธิบายบทบาทหน้าที่ของพิธีกรรมดังกล่าวต่อชุมชนไทพวน งานวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยเก็บข้อมูลจากการศึกษาเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และการสังเกตแบบมีส่วนร่วมในพื้นที่อำเภอปากพลี จังหวัดนครนายก
ผลการศึกษาพบว่า พิธีกรรมสูตรเสื้อสูตรผ้าเป็นพิธีกรรมสำคัญที่สะท้อนระบบความเชื่อของชาวไทพวน ซึ่งผสมผสานพุทธศาสนา ความเชื่อเรื่องบรรพชน และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในท้องถิ่น พิธีกรรมดังกล่าวแสดงองค์ประกอบของกระบวนการสื่อสารอย่างครบถ้วน ได้แก่ ผู้ส่งสาร สาร ช่องทางการสื่อสาร และผู้รับสาร โดยการสื่อสารมิได้อาศัยภาษาเพียงอย่างเดียว หากเกิดขึ้นผ่านการกระทำเชิงพิธีกรรม เครื่องประกอบพิธี วัตถุ เวลา และพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งทำหน้าที่เป็นสัญญะทางวัฒนธรรมที่สมาชิกชุมชนเข้าใจร่วมกัน นอกจากนี้ พิธีกรรมสูตรเสื้อสูตรผ้ายังทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการเชื่อมโยงมนุษย์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ และบรรพชน เป็นพื้นที่ของการถ่ายทอดความเชื่อ คุณค่าทางวัฒนธรรม และอัตลักษณ์ไทพวนผ่านการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน โดยเฉพาะแนวคิดเรื่องความกตัญญู ระบบเครือญาติ และความสามัคคีของกลุ่ม ตลอดจนมีบทบาทในการสร้างความมั่นคงทางจิตใจของสมาชิกในชุมชนในช่วงเปลี่ยนผ่านของปีใหม่ตามประเพณีสงกรานต์
เอกสารอ้างอิง
กันหา สีกุนวง. (2559). ฮางฮดสรง : สื่อสัญลักษณ์ สุนทรียภาพ พิธีกรรมและความเชื่อในแขวงหลวงพระบาง นครหลวงเวียงจันทน์ และแขวงจำปาสักของ สปป.ลาว. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 8(2), 60-77.
กาญจนา แก้วเทพ. (2553). การสื่อสารในพิธีกรรม พิธีกรรมในการสื่อสาร. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 5(1), 1-26.
คณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2540). วัฒนธรรมกับการพัฒนา: ทางเลือกของสังคมไทย. โรงพิมพ์การศาสนา.
คำหลวง หน่อคำ. (2555). ประวัติศาสตร์เมืองพวน. กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
เจนสุดา สมบัติ. (2548). “ความเป็นพวน” ในปรากฏการณ์ความเป็นไทยร่วมสมัย [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. คลังสารสนเทศดิจิทัล มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:113840
ทองดา คลังฤทธิ์, ยโสธารา ศิริภาประภากร และสุริยา คลังฤทธิ์. (2564). การศึกษาเครื่องประกอบในพิธีกรรมของชาวไทยเชื้อสายเขมร. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 3 พระพุทธศาสนาและปรัชญา: แนวคิด มุมมอง สังคมยุคหลังโควิด 19 (หน้า 492-499). คณะพระพุทธศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, นครปฐม.
บุนมี เทบสีเมือง. (2553). ความเป็นมาของชนชาติลาว การตั้งถิ่นฐานและสถาปนาอาณาจักร. สุขภาพใจ.
ประดิษฐ์ ศิลาบุตร. (2558). พวน. ที่ระลึกในงานพระราชทานเพลิงศพนางสำลี โตสุรัตน์. มปท.
เปรมวิทย์ วิวัฒนเศรษฐ์. (2561). อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของชาติพันธุ์ในพิธีกรรมแห่งชีวิตชาวไทลื้อ จังหวัดพะเยา. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ, 28(2), 173-189. https://doi.org/10.14456/pyuj.2018.29
พงษ์ พันธุ์ศิริ. (2557). 1,162 ปี อาณาจักรพวน ไทยพวนเมืองสุพรรณบุรีมาจากไหน. รุ่งแสงการพิมพ์.
พระครูศรีปัญญาวิกรม, ชยาภรณ์ สุขประเสริฐ, และวิเชียร ชาบุตรบุณฑริก. (2563). สัญลักษณ์และพิธีกรรมทางพระพุทธศาสนาของชุมชนอีสานใต้: รูปแบบ พัฒนาการ และคุณค่าเชิงจริยธรรม. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 5(2), 134-146.
โพไซ สุนนะลาด. (2537). ดนตรีกับวิถีชีวิตของชาวไทพวนที่แขวงเชียงขวางแห่งประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ภาณุวัฒน์ สกุลสืบ. (2565). “น้ำ” ในระบอบประเพณีและพิธีกรรมของไทย [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต]. NU Intellectual Repository. https://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/handle/123456789/5893
ยโสธารา ศิริภาประภากร, สุริยา คลังฤทธิ์ และสําเริง อินทยุง. (2565). การศึกษาความเชื่อในพิธีกรรมสื่อสารดวงวิญญาณของกลุ่มชาติพันธุ์เขมรที่อาศัยในเขตตำบลนอกเมือง อำเภอเมือง จังหวัดสุรินทร์. วารสารศิลปะและวัฒนธรรมลุ่มแม่น้ำมูล, 11(2), 15-23. https://doi.org/10.14456/acj.2022.8
วรรณภา จันทร์อ่อน และอุมารินทร์ ตุลารักษ์. (2557). การสื่อความหมายทางวัฒนธรรมในพิธีกรรมและตัวบทแต่งแก้เสียเคราะห์ของชาวไทพวนบ้านผือ อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี. วารสารวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมและชุมชน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 2(1/3), 26-35.
สิลา วีระวงส์. (2539). ประวัติศาสตร์ลาว. มติชน.
หงษ์ บรรเทิงสุข. (2560). ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านพิธีกรรมและความเชื่อในการดูแลสุขภาพจิตของผู้สูงอายุในชุมชนโพนเมือง อำเภอเหล่าเสือโก้ก จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 6(2), 30-42.
Amri, Y. K. (2025). The Symbolic Meaning of Culture in the Seven-Monthly Ceremony: CS. Peirce’s Semiotic Perspective. Jurnal Ilmiah Pendidikan Profesi Guru, 8(2), 307-318. https://doi.org/10.23887/jippg.v8i2.102114
Anderson, H. (2011). Siblings in Cyberspace: Carey's Ritual Model of Communication in the Digital Age. Intersect: The Stanford Journal of Science, Technology, and Society, 4, 92-100.
Behera, P. (2024). A Framework of Semiotics Theory to Understand the Signs and Their Meaning in Society. International Journal of Arts Architecture & Design, 2(1), 77–83. http://doi.org/10.62030/2024JanuaryArticle6
Carey, J. (1989). Communication as Culture. Routledge.
Futaqi, S., & Yenuri, A. A. (2023). Ritual Communication in Learning Islam in Multi-Religious School. Journal of Islamic Education and Ethics, 1(1), 38–51. https://doi.org/10.18196/jiee.v1i1.4
Geertz, C. (1973). The Interpretation of Cultures. Basic Books.
Hanson, F. Allen. (1981). The Semiotics of Ritual. Semiotica, 33(2), 169-178.
Jadou, S. H., & Al Ghabra, I. M. M. (2021). Barthes’ Semiotic Theory and Interpretation of Signs. International Journal of Research in Social Sciences & Humanities, 11(3), 470-482 http://doi.org/10.37648/ijrssh.v11i03.027
Lotman, J. M. (1984). O semiosfere. Trudy po znakovym sistemam, 17, 5-23. https://www.sav.sk/journals/uploads/05201305163643_2004_2_3_lotman.pdf
Loung Lyan, S., Phrakrupariyatijetiyanuruksa, Chanraeng, T., & Sasong, S. (2025). An Analytical Study on The Guru Worship of Tai Yai Buddhists in Chiang Mai Province. Journal of Buddhist Studies, 16(1), 48–60.
Tkhorzhevska, T. (2024). Ritual Model of Communication: Interpretations and Applications. Dialog: Media Studios, 30, 185-193. https://doi.org/10.18524/2308-3255.2024.30.318432
Turner, V. (1969). The Ritual Process: Structure and Anti-Structure. Cornell University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารวิชาการสังคมศาสตร์เครือข่ายวิจัยประชาชื่น

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสังคมศาสตร์เครือข่ายวิจัยประชาชื่น
