Progressive Sufficient-Economy-Based Business Model for Adding Value to Local Products and Social Return in Tak Special Economic Development Zone During the Coronavirus Disease Outbreak

Authors

  • Kanthana Ditkaew รองศาสตราจารย์ สาขาการบัญชี คณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนาตาก
  • Krisada Chienwattanasook อาจารย์ สาขาการจัดการ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี

Keywords:

Business Model, Progression Sufficiency Economy Philosophy, Tak Special Economic Zone

Abstract

The economic downturn caused by the coronavirus disease 2019 outbreak has affected several local businesses, from large organizations to local enterprises. A severe slowdown in production and investment has wide-ranging impacts causing a large reduction in domestic employment. It is important to reconsider the intrinsic foundation in order to sustainably resolve these business issues. A policy imposed by the Thai government aims to strengthen the business foundation. With local knowledge and resources, the locals with increased potential can produce goods and services to generate income for the community in accordance with the Sufficiency Economy Philosophy. This article aimed to present an immunity in the form of a business model based on the progressive sufficiency economy philosophy by applying various academic principles in process planning and local economic recovery. For sustainable development, it is essential to add value to local products and social returns. It is also beneficial for the government to allocate budgets for local communities in accordance with their use and expansion in Tak Special Economic Development Zone.

Downloads

Download data is not yet available.

References

คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง. (2548). เศรษฐกิจพอเพียงคืออะไร. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

ประชาชาติธุรกิจ. (2563). Smart Product สร้างมูลค่าเพิ่มผลผลิตการเกษตร. ค้นเมื่อ 15 ธันวาคม 2564, จาก https://www.prachachat.net/columns/news-465697

พิพัฒน์ ยอดพฤติการณ์. (2550). เศรษฐกิจพอเพียงหมายถึงอะไร. กรุงเทพฯ: สถาบันไทยพัฒน์.

พิพัฒน์ ยอดพฤติการณ์. (2560). เศรษฐกิจพอเพียง: จากปรัชญาสู่ทฤษฎี (ใหม่) ทางธุรกิจ. ค้นเมื่อ 1 มกราคม 2565, จาก https://www.bangkokbiznews.com/blogs/columnist/117824.

มูลนิธิชัยพัฒนา. (2564). เศรษฐกิจพอเพียง. ค้นเมื่อ 1 มกราคม2565, จาก https://www.chaipat.or.th/site_content/item/19-2009-10-30-07-44-57.html.

วรรณดี สุทธินรากร. (2557). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมและกระบวนการทางสำนึก. กรุงเทพฯ: สยาม.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2551). จากปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงสู่การปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: เพชรรุ่งการพิมพ์.

สุภางค์ จันทวานิช. (2531). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สัญญา ยือราน และศิวิไลซ์ วนรัตน์วิจิตร. (2561). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมสู่ความสำเร็จการเปลี่ยนแปลงนโยบายในระบบสุขภาพ. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 5(2), 288-300.

อมาวสี อัมพันศิริรัตน์ และพิมพิมล วงศ์ไชยา. (2560). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม: ลักษณะสำคัญของการประยุกต์ใช้ในชุมชน. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 36(6), 192-202.

อุทัยทิพย์ เจี่ยวิวรรธน์กุล. (2553). การวิจัยเชิงปฏิบัติการอย่างมีส่วนร่วม: แนวคิด หลักการและบทเรียน. กรุงเทพฯ: พี.เอ.ลีฟวิ่ง.

Allmendinger, G. & Lombreglia, R. (2005). Four Strategies for the Age of Smart Services. Harvard Business Review, 83, 131-134.

Archawananthakun, S. & Yaemlaoar, P. (2014). Guide to Social Results and Returns Social Investment. Bangkok: Dan Suthat Printing.

Gillis, A. & Jackson, W. (2002). Research methods for nurses: Methods and interpretation. Philadelphia: F.A. Davis Company.

Hassan, A. (2012). The Value Proposition Concept in Marketing: How Customers Perceive the Value Delivered by Firms – A Study of Customer Perspectives on Supermarkets in Southampton in the United Kingdom. International Journal of Marketing Studies, 4(3), 68-87.

Osterwalder, A. & Pigneur, Y. (2005). Clarifying business models: Origins, present, and future of the concept. Communications of the Association for Information Systems, 16, 1-25.

Olsen, S. & Nicholls, J. (2005). A framework for approaches to SROI analysis. Berkeley: University of California.

McNiff, J. & Whitehead, J. (2006). All you need to know about action research. Thousand Oaks, CA: Sage.

Rotheroe, N. & Richards, A. (2007). Social Return on Investment and social enterprise: Transparent accountability for sustainable development. Social Enterprise Journal, 3(1), 31–48.

Schlten, P., Nicholls, J., Olsen, S. & Galimidi, B. (2006). Social return on investment: a guide to SROI analysis. Amstele Veen: Lenthe publishers.

SROI Network. (2012). A guide to Social Return on Investment. Retrieved from http://socialvalueint.org/wp-content/ uploads/2016/12/The-SROI-Guide-2012.pdf

Stringer, E. & Genat, W. J. (2004). Action research in health. Columbus, Ohio: Person Prince Hall.

Streubert, H.J. & Carpenter, D.R. (1995). Qualitative Research in Nursing: Advancing the Humanistic Imperative. Philadelphia: Lippincott.

Published

08/31/2022