ภาพลักษณ์นักแสดงชายไทยในฐานะ Soft Power: การเปลี่ยนผ่านจากภาพอุดมคติสู่ความเป็นมนุษย์ในวัฒนธรรมสื่อร่วมสมัย

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มุ่งศึกษาภาพลักษณ์ของนักแสดงชายไทยในฐานะซอฟต์พาวเวอร์ (soft power) เชิงวัฒนธรรม โดยวิเคราะห์การเปลี่ยนผ่านของภาพลักษณ์จากภาพอุดมคติไปสู่ความเป็นมนุษย์ในวัฒนธรรมสื่อร่วมสมัย การศึกษานี้ตั้งอยู่บนข้อสังเกตว่าแนวคิด soft power ซึ่งเดิมมักเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์ที่เหมาะสมสมบูรณ์แบบและมีคุณค่าทางศีลธรรมกำลังเปลี่ยนแปลงไปในบริบทสื่อดิจิทัลที่เปิดพื้นที่ให้ภาพลักษณ์ซึ่งสะท้อนความจริงใจ ความเปราะบางและประสบการณ์ชีวิตจริงได้รับการยอมรับและเชื่อมโยงกับผู้รับสารมากขึ้น การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงตีความทางสังคมและวัฒนธรรม โดยใช้กรณีศึกษานักแสดงชายไทยที่มีการปรากฏตัวอย่างต่อเนื่องในสื่อกระแสหลักและสื่อดิจิทัล ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์คือ ข่าวบันเทิง บทสัมภาษณ์ ละคร ภาพยนตร์ โฆษณา เพลง เนื้อหาบนสื่อสังคมออนไลน์และความคิดเห็นของผู้รับสารในพื้นที่ดิจิทัลจำนวนมากกว่า 300 ชิ้น ซึ่งเก็บรวบรวมจากแพลตฟอร์มสาธารณะในช่วงพ.ศ. 2548 – 2568 เพื่อทำความเข้าใจการสร้าง การหมุนเวียนและการต่อรองความหมายของภาพลักษณ์ในวัฒนธรรมสื่อร่วมสมัย ผลการศึกษาพบว่า soft power ของนักแสดงชายไทยเกิดจากกระบวนการเชิงสื่อที่สร้างผลิตซ้ำและขยายความหมายของภาพลักษณ์ผ่านปฏิสัมพันธ์ระหว่างสื่อบุคคลสาธารณะและผู้รับสารโดยภาพลักษณ์ดังกล่าวผสมผสานทั้งมิติของความเป็นอุดมคติ ความเป็นมนุษย์และความเข้าถึงได้ในบริบทสื่อร่วมสมัย ภาพลักษณ์จึงเปลี่ยนผ่านจากความเป็นแบบอย่างเชิงศีลธรรมไปสู่ความเป็นมนุษย์ ความเข้าถึงได้และความสามารถในการสร้างความรู้สึกร่วมกับผู้รับสารในวัฒนธรรมสื่อร่วมสมัย