Human, City, Culture: Development of Thai-Chinese Learning Media in Hua Talat Community, Pattani Province in Thai, English and Chinese
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study the context of Thai-Chinese culture and develop learning media in people, city, and culture in Hua Talad Community, Mueang District, Pattani Province, using field study, purposive sampling, semi-structured in-depth interviews with an IOC of 0.91, non-participatory observation, and triangulation for data reliability. The 35 informants were residents of the area, community presidents, community vice presidents, activity organizing groups, student groups, and community activists. The study revealed two findngs. First, people in the area live together in a multicultural society. Activities based on the original beliefs of Chinese-Thais are related to places, shrines, and historical buildings of the community. Local Thai-Chinese food is produced and sold both during festivals and for local households. Culture, beliefs, rituals, and relationships of people are related to respect and revival of their own culture. In addition, there is a network system to drive cooperation from the state power system, local government, and external support systems. This is considered a move towards elevating educational innovation. Second, Thai, English and Chinese cultural learning media under the concept of H2C (Human = H, City = C1, Culture = C2) has capitalized on the strengths of groups of people, cities and community cultures to be elevated to educational innovation media that incorporate tourism. The considerations for designing and developing media are the importance of online systems (Visual Communication Graphic Design) and extracting cultural capital, which are elements at the utilization level.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรรณิกา นาคพันธ์ แก้วสมุทร์. (2566). การพัฒนาทักษะด้านการอ่านภาษาอังกฤษกับการสื่อสารความหมายทางวัฒนธรรม ความเชื่อ ประเพณี และศาสนา จากบทวรรณกรรมท้องถิ่นผ่านภาษาอังกฤษ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 11(3), 903-913.
กาญจนา แก้วเทพ. (2544). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา. เอดิสันเพรสโพรดักส์.
กิติรัตน์ สีหบัณฑิต. (2563). การฟื้นฟูอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมของเมืองเขมราษฎร์ธานี. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(2), 33-38.
ชนิษฐา ใจเป็ง. (2567). การพัฒนานักสื่อความหมายท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนไทยอง ตำบลบวกค้าง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(5), 283-296. https://doi.org/10.14456/jra.2023.117
ณัฐธิดา มณีเรือง และ พงษ์พิพัฒน์ สายทอง. (2567). การสร้างสื่อดิจิทัลเพื่อเผยแพร่มรดกทางวัฒนธรรม กรณีศึกษาสิมโบราณ วัดเสมาท่าค้อ อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 26(2), 1-13.
นิโลบล วิมลสิทธิชัย. (2563). การพัฒนาสื่อสร้างสรรค์อินโฟกราฟฟิกเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวในพื้นที่ ตำบลป่าตุ้ม อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่. โครงการตามยุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
พงษธร เครือฟ้า และ อารยะ ศรีกัลยาณบุตร. (2563). องค์ประกอบและหลักการออกแบบเพื่อสื่อสารทุนทางวัฒนธรรมของจังหวัดราชบุรี. วารสารอารยธรรมศึกษา โขง-สาละวิน, 11(1), 129-151.
พนัส โพธิบัติ. (2564). กระบวนการเรียนรู้ในการผลิตสื่อทางวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วมของชุมชน จังหวัดมหาสารคาม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 11(3), 239–250.
พิมลวรรณ พันธ์วุ้น และ โสมฤทัย สุนธยาธร. (2562). การรับรู้เอกลักษณ์ อัตลักษณ์ และสัญลักษณ์ทางวัฒนธรรมที่มีผลต่อการตระหนักรู้ในผลกระทบทางการท่องเที่ยวด้านสังคมและวัฒนธรรมของกลุ่มคนมอญ เกาะเกร็ด ประเทศไทย. วารสารวิทยาศาสตร์และสุขภาพ, 20(2), 151-165.
นปภา ศรีเอียด. (20 ธันวาคม 2564). หลักสูตร Pattani Heritage สู่การเป็น Smart People Smart City ร่วมทำความรู้จักพื้นที่นวัตกรรมการศึกษาจังหวัดปัตตานีให้ดียิ่งขึ้น. https://www.edusandbox.com/20th-dec-pattani-heritage/
นวัต เลิศแสวงกิจ และ ภูวนาท รัตนรังสิกุล. (2564). ศิลปะสื่อสมัยใหม่และกระบวนการเกมิฟิเคชั่น: จากความเปลี่ยนแปลงมโนทัศน์วัฒนธรรมจีน–ไทยในผลงาน “21241”. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 41(6), 14-29. https://doi.org/10.14456/sujthai.2021.42
ประภาภรณ์ รัตนา และ หยกขาว สมหวัง. (2560). อุตสาหกรรมการสร้างวัฒนธรรมและการสื่อสารในยุคดิจิทัล กรณีศึกษาอุตสาหกรรมการสร้างวัฒนธรรมไทยในจีน. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 5(1), 121-135.
ภาณุรังษี เดือนโฮ้ง และ วาณี อรรจน์สาธิต. (2558). นครน่านเมืองเก่าที่มีชีวิต: อัตลักษณ์ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 10(ฉบับพิเศษ), 123-140.
รักชนก สมศักดิ์. (2568). การสื่อสารประกอบสร้างอัตลักษณ์ความเป็นเกษตรพื้นถิ่นของมะขามหวานเพชรบูรณ์ผ่านสื่อกิจกรรมในงานมะขามหวานนครบาลเพชรบูรณ์เพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจและการท่องเที่ยว. วารสารวิทยาการจัดการวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์, 7(1), 1-17.
วิภาษณ์ เทศน์ธรรม, พระมหาจิรายุทธ ปโยโค, และ พีรพงษ์ แสนสิ่ง. (2564). การสร้างและพัฒนาสื่อนวัตกรรมเพื่อสืบสานประเพณีบุญบั้งไฟ. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(12), 168-184.
สุจีรา เจ๊ะมัด. (2567). การสร้างคุณค่าทางวัฒนธรรมด้วยการออกแบบประสบการณ์อาหาร กรณีศึกษาชุมชนมุสลิมเชื้อสายยะวา มัสยิดยะวา [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร]. DSpace at Silpakorn University. http://ithesis-ir.su.ac.th/dspace/handle/123456789/5369
อรมน ปั้นทอง และ วรวิทย์ ประสิทธิ์ผล. (2564). แนวทางการสื่อสารเพื่อสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรมหัตถกรรมผ้าทอไทยพวนบ้านใหม่ จังหวัดนครนายก. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเอเชียอาคเนย์, 5(1), 146–160.
Alhazmi, A. A., & Kaufmann, A. (2022). Phenomenological qualitative methods applied to the analysis of cross-cultural experience in novel educational social contexts. Frontiers in Psychology, 13(785134), 1-12. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2022.785134
Ausubel, D. (1963). The psychology of meaningful verbal learning: an introduction to school learning. Grune & Stration.
Binder, P.-E., Heggen, H., Vase, E. B., & Sandal, G. M. (2025). Cultural tightrope walkers: a qualitative study of being a young refugee in quest for identity and belonging in Norway. BMC Psychology, 13, Article 131. https://doi.org/10.1186/s40359-025-02484-8
Brough, M. M., & Shresthova, S. (2012). Fandom meets activism: Rethinking civic and political participation. Transformative Works and Cultures, 10, 1-27. https://doi.org/10.3983/twc.2012.0303
Byram, M. (1997). Teaching and assessing intercultural communicative competence. Multilingual Matters.
Habermas, J. (1989). The structural transformation of the public sphere: An inquiry into a category of bourgeois society (T. Burger & F. Lawrence, Trans.). MIT Press.
Kearns, P. (2015). Learning cities on the move. Australian Journal of Adult Learning, 55(1), 153-168.
Liu, M., & Chamaratana, T. (2024). A sustainable framework for urban ecotourism development: A comparative literature review of policy and practices in Thailand and China. Journal of Infrastructure, Policy and Development, 8(8), Article 7961. https://doi.org/10.24294/jipd.v8i8.7961
Loakaewnoo, T. (2024). The composition and value of architectural heritages in Pattani old town. Journal of Architectural/Planning Research and Studies, 21(1), 35-48. https://doi.org/10.56261/jars.v21.255557
Peng, J., Strijker, D., & Wu, Q. (2020). Place identity: How far have we come in exploring its meanings? Frontiers in Psychology, 11, Article 294. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2020.00294
Saunders, B., Sim, J., Kingstone, T., Baker, S., Waterfield, J., Bartlam, B., & Jinks, C. (2017). Saturation in qualitative research: Exploring its conceptualization and operationalization. Quality & Quantity, 52, 1893-1907. https://doi.org/10.1007/s11135-017-0574-8
Sarasas, S. (2021). Hoamroang sam prasan: The overture of three southern cultures concept from the viewpoint of an intercultural composer and musician. MANUSYA: Journal of Humanities, 24, 37-52. https://doi.org/10.1163/26659077-02401010
Shao, P., & Wang, Y. (2017). How does social media change Chinese political culture? The formation of fragmentized public sphere. Telematics and Informatics, 34(3), 694-704. https://doi.org/10.1016/j.tele.2016.05.018
Zhou, S., Jiang, L., Li, W., & Leng, M. (2025). Meaning in life from a cultural perspective: The role of cultural identity, perceived social support, and resilience among Chinese college students. Humanities & Social Sciences Communications, 12, Article 91. https://doi.org/10.1057/s41599-025-04424-8
