Creation of Learning and Tourism Areas through Community Arts and Cultural Stories on the Carved Ubosot Gates of Siri Mongkhon Temple, Ban Ahee, Tha Li District, Loei Province

Main Article Content

Thairoj Phoungmanee

Abstract

This research was conducted using the qualitative research methodology aiming to: 1) study the context of Siri Mongkol temple in Ahee Village, Tha Li District, Loei Province; and 2) to study the creation of cultural arts areas on carved ubosot gates of Siri Mongkol temple, Tha Li District, Loei province. The target group for collecting data were 13 informants who were knowledgeable people and workers. Unstructured interviews and focus groups were the research tools for collecting data, and content analysis was used for analyzing the data. The results were as follows: 1) Siri Mongkol temple was built around 1741. The former name was Wat Sop Ngeon. This temple was used for Buddhist and community activities and a tourism management area because there were a lot of valuable tourism resources in the temple area and community such as the Nak Prok Buddha image, Ma Nao Diew temple, and the carved gate of the ubosot narrating the story of community cultural arts and the history of the Lord Buddha. 2) The creation of the cultural arts area included a floral procession tradition, the Seng Klong tradition, the Liang Ban ceremony, and the community’s valuable sixth-month merit making ceremony carved on the gate of the ubosot which needed to be permitted by the committee of the temple and the village in order to link the stories with Buddhist arts by searching for the position and setting of the stories with appropriateness and the uniqueness of Ahee village to create high-relief to record the stories and to be used as a learning center and the medium of the community’s tourism management.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Phoungmanee, T. . (2023). Creation of Learning and Tourism Areas through Community Arts and Cultural Stories on the Carved Ubosot Gates of Siri Mongkhon Temple, Ban Ahee, Tha Li District, Loei Province . Journal of Liberal Arts Thammasat University, 23(3), 450–480. https://doi.org/10.64731/jla.v23i3.266149
Section
Research Articles

References

กรรณิกา คำดี. (2558). วัดและศาสนสถานในมิติของการท่องเที่ยว. วารสารบัณฑิตศึกษา มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 4(2), 176-191.

กฤษฎา ไชยงาม, ไพโรจน์ เชื้อคำเพ็ง, สุริทัศน์ วรรณสาร, ไพรินทร์ คุณมี, ภริตา อากรตน, อภิชญา ชัยบุตร, สอน ดามัง, สัญญา สิทธิ, ธีรนันท์ พิทักษ์ราษฎร์, ประเดิม อุ่นเมือง, นภัสนันท์ อ่อนตา, รำไพ กาแก้ว, กฤตพร พิทักษ์ราษฎร์, สายใจ กันระเรศ, เสลี่ยง สิทธิ์เทียมทอง, และ ดำรงศักดิ์ มะโนแก้ว. (2560). การศึกษาศักยภาพชุมชนเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนแบบมีส่วนร่วมบ้านอาฮี อำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

กษิด์เดช เนื่องจำนงค์. (2563). การจัดการความรู้ทางวัฒนธรรม. ทีทัศน์วัฒนธรรม, 19(2), 216-230.

โกสุม สายใจ. (2560). พุทธศิลป์กับการจัดการความรู้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 3(1), 1-10.

จิราภรณ์ เชื้อพรวน, พระมหาสมบัติคุเณสโก, และ พระครูวินัยธรธรรมรัตน์เขมธโร. (2560). วิเคราะห์สุนทรียศาสตร์ของประติมากรรมที่ปรากฏในพระมหาเจดีย์ชัยมงคลวัดผาน้ำทิพย์เทพประสิทธิ์วนาราม อำเภอหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารปรัชญาปริทรรศน์, 22(2), 54-63.

ฐาปกรณ์ เครือระย้า. (2558). การศึกษารูปแบบและเทคนิควิธีการสร้างพระพุทธรูปศิลปะพม่า-ไทใหญ่ที่ปรากฏในนครลําปาง. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 4(1), 1-18.

ตรีจันทร์ ทยาหทัย. (2565). การศึกษามิติพื้นที่การเรียนรู้ดนตรีไทยในสถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 20(1), 289-311.

ไทยโรจน์ พวงมณี. (2561). การศึกษาอัตลักษณ์ทางศิลปะและวัฒนธรรมท้องถิ่นในเขตพื้นที่การท่องเที่ยวอำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย สู่การออกแบบสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ชุมชน. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ, 2(1), 93-112.

ไทยโรจน์ พวงมณี, ณศิริ ศิริพริมา, คชสีห์ เจริญสุข, และ พชรมณ ใจงามดี. (2565). พื้นที่ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมวัดศรีจันทร์ บ้านนาอ้อ อำเภอเมือง จังหวัดเลยกับการจัดการแหล่งเรียนรู้และการท่องเที่ยวของชุมชน. พิฆเนศวร์สาร, 18(2), 115-131.

ธนภูมิ วงษ์บำหรุ, วรากร สงวนทรัพย์, ปริญญา มรรคสิริสุข, และ วิกันดา สีคง. (2565). การออกแบบ พื้นที่การเรียนรู้คลองรังสิตประยูรศักดิ์ผ่านการกระบวนคิดเชิงออกแบบ. วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล., 35(2), 144-163.

พนัส จันทร์ศรีทอง. (2566). พื้นที่การเรียนรู้: ในวันที่โลกหมุนเร็ว. วารสารร่มยูงทอง, 1(1), 86-101.

พรกมล ระหาญนอก, ไทยโรจน์ พวงมณี, คชสีห์ เจริญสุข, และ พลสยาม สุนทรสนิท. (2-5 ธันวาคม 2561). แนวทางการยกระดับการจัดการท่องเที่ยวชุมชนของกลุ่มวิสาหกิจท่องเที่ยวชุมชนบ้านอาฮี ตำบลอาฮี อำเภอท่าลี่ จังหวัดเลย. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติ ราชภัฏวิจัย ครั้งที่ 5. มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.

พระครูภาวนาโพธิคุณ, โสวิทย์ บำรุงภักดิ์, และ สุวิน ทองปั้น. (2558). การศึกษาวิเคราะห์ความงามรูปแกะสลักเชิงสุนทรียะในอังกอร์วัด. ธรรมทรรศน์, 14(3), 175-184.

พระครูสังฆรักษ์ศุภณัฐ ภูริวฑฺฒโน. (2560). การศึกษาคุณค่าของศิลปะปูนปั้นภายในวัดตามการรับรู้ของคนในจังหวัดลำปาง. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 6(1), 1-9.

พระครูอุดรภาวนาคุณ (สจฺจาสโภ). (2563). แนวทางการส่งเสริมการจัดการท่องเที่ยวเชิงพุทธของวัดในอำเภอนายูง จังหวัดอุดรธานี. Journal of MCU Peace Studies, 8(3), 1024-1037.

พระชยานันทมุนี, วรปรัชญ์ คำพงษ์, พระครูฉันทเจติยานุกิจ, พระปลัดนฤดล กิตติภทฺโท, และ อรพินท์ อินวงค์. (2562). ความสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดและชุมชนในล้านนา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 7(2), 315-331.

พระมนชัย ถาวโร (ยางแวง), จรัส ลีกา, และ สุวิน ทองปั้น. (2564). การวิเคราะห์ความงามสิมไม้ ตามทฤษฎีจิตนิยม วัดเจริญทรงธรรมบ้านดอนปอ ตำบลหนองบัวใต้ อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดหนองบัวลำภู. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 21(1), 1-13.

พระมหาเศรษฐศิริ ปภสฺสโร, วิโรจน์ วิชัย, และ พิสิฏฐ์ โคตรสุโพธิ์. (2564). กระบวนการสร้าง อัตลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธในเชียงราย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(1), 175-187.

พระมหาสมศักดิ์สติสมฺปนฺโน, ธีระวัฒน์ แสนคำ, และ บุญวัฒน์ บุญทะวงศ์. (2563). พระเจดีย์สำคัญในจังหวัดเลย: วิเคราะห์ประวัติศาสตร์พุทธศิลปกรรมศรัทธาและวัฒนธรรมท้องถิ่นที่เกี่ยวข้อง. Journal of Modern Learning Development, 5(1), 94-107.

พระราชปรีชามุนี, พระครูสุธีคัมภีรญาณ, และ พระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2563). การจัดการพุทธศาสนสถานให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดเลย. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(4), 49-58.

พระศรีสังคม ชยานุวฑฺโฒ (ธนาวงษ์) และ ปาริชาติ วลัยเสถียร. (2563). การท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนา: รูปแบบและเครือข่ายการจัดการท่องเที่ยวของวัดในสังคม. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 7(3), 238-249

พิริยา พิทยาวัฒนชัย, โสวิทย์ บำรุงภักดิ์, และ พระครูปริยัติธรรมวงศ์. (2563). วิเคราะห์ การเผยแผ่พระพุทธศาสนาด้วยการใช้พุทธศิลป์และภูมิทัศน์สถานของวัดเจติยภูมิ อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(1), 63-74.

รุ่งทิวา ท่าน้ำ และ อธิป จันทร์สุริย์. (2563). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยววิถีถิ่นบนฐานแนวคิดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ อำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก. ทีทัศน์วัฒนธรรม, 19(2), 90-111.

ฤษีเทพขาว พลอยทำ และ พูนชัย ปันธิยะ. (2564). การฟื้นฟูประเพณีการสร้างพระแผงไม้ของวัดอุมลอง อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง. Journal of Cultural Approach, 22(4), 96-106.

ลือชัย เลพล, ทิพย์ภวิษณ์ ใสชาติ, และ พระครูธรรมธรศิริวัฒน์ สิริวฑฺฒโน. (2565). ศึกษาวิเคราะห์พุทธศิลป์ในพระธาตุหนองบัวต่อความเชื่อเรื่องบุญบาปของชาวพุทธในเขตเทศบาลนครอุบลราชธานี. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(1), 887-900.

วสันต์ ยอดอิ่ม. (2544). สิมพื้นถิ่นในเขตภาคอีสานตอนบน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สมโชค สินนุกูล. (2560). การศึกษาศิลปะในงานออกแบบและจัดสร้างงานจิตรกรรมลายรดน้ำ. Journal of the Faculty of Architecture King Mongkut's Institute of Technology Ladkrabang, 25(2), 139-149.

สราวุธ ผาณิตรัตน์, สาธิต ทิมวัฒนบันเทิง, และ กิตติกรณ์ นพอุดมพันธุ์. (2564). การสร้างพื้นที่่ทางศิลปวัฒนธรรมในเขตคลองสานสู่เมืองสร้างสรรค์. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 23(1), 93-108.

อดุลย์ หลานวงค์ และ พระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2562). หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในพุทธศิลป์จังหวัดขอนแก่น. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 6(1),