The Development of a Participation Model in Sustainable Agritourism Management of Na Muen Si Community, Na Yong District, Trang Province

Main Article Content

Tammachak Lakbanchong
Wanwisa Ploy Insawang
Jiranart Roungchoung

Abstract

This study is a participatory action research aiming to 1) study the context of agritourism management of model communities and the sustainable agritourism development approach of Na Muen Si community, Na Yong District, Trang Province; 2) study the participation process in developing a sustainable agritourism management model of Na Muen Si community, Na Yong District, Trang Province; and 3) evaluate and confirm the sustainable agritourism management model of Na Muen Si community, Na Yong District, Trang Province. The results from investigating the contexts revealed that each model community had a unique identity that emphasized participation and promotion of learning activities. As for the sustainable agritourism development approach, it started with the leadership group and involved members in the development to promote sustainability. This was implemented through community forums, networking meetings, and workshops. Subsequently, the Tourism Board was established consisting of five divisions: Learning, Tour Guides, Public Relations, Food and Souvenirs, and Accommodation and Transportation. In addition, there was an engagement in developing a tourism action plan which led to a community-based agritourism management workshop. Regarding the evaluation of the tourism management model for verifying the impact, the NA-MUENSI Model was developed. This model was the agritourism management model that established a collaborative network with members and related agencies based on careful utilization of resources through the community's context which would promote sustainability towards the benefit of Na Muen Si community.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Lakbanchong, T., Insawang, W., & Roungchoung, J. (2022). The Development of a Participation Model in Sustainable Agritourism Management of Na Muen Si Community, Na Yong District, Trang Province. Journal of Liberal Arts Thammasat University, 22(3), 81–110. https://doi.org/10.14456/lartstu.2022.34
Section
Research Articles

References

กรมการท่องเที่ยว. (2553). คู่มือการประเมินแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร. ม.ป.พ.

กรมส่งเสริมการเกษตร. (ม.ป.ป.). แหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตร. สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กันยายน 2562, จาก http://www.farmdev.doae.go.th/gps/9agrotourism-s.html

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2560). รางวัลอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย. http://tourismawards.tourismthailand.org/index.php/th

ครรชิต มาระโภชน์, และ ทักษินาฏ สมบูรณ์. (2559). การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อการเรียนรู้: กรณีศึกษาตำบลคลองเขื่อน จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 11(2), 23-36.

เจษฎา นกน้อย. (2559). การท่องเที่ยวเชิงเกษตร: แนวคิดและประสบการณ์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 36(2), 157-169.

ชัชพล ทรงสุนทรวงศ์. (2560). การท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน. ใน เอกสารการสอนชุดวิชา การจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร หน่วยที่ 2 (น. 1-46). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, สาขาวิชาเกษตรศาสตร์และสหกรณ์.

ชัยฤทธิ์ ทองรอด. (2561). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร ล่องเรือชมสวนเลียบคลองมหาสวัสดิ์ อำเภอพุทธมณฑล จังหวัดนครปฐม. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(2), 115-131.

ณัฏฐินี ทองดี, และ กนก บุญศักดิ์. (2560). การจัดการตลาดการท่องเที่ยวโดยชุมชนของแหล่งมรดกทางวัฒนธรรม ลุ่มน้ำโขง ชี มูล เพื่อเชื่อมโยงการท่องเที่ยวประเทศไทย ลาว และเวียดนาม. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 9(2), 122-137.

เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน บนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจจานุเบกษา.

ธรรมจักร เล็กบรรจง. (2562). การจัดการการท่องเที่ยวแบบ Slow Tourism โดยการมีส่วนร่วมของชุมชนเกาะสุกร จังหวัดตรัง. Veridian E-Journal, 12(1), 111-132.

นรินทร์ สังข์รักษา, สมบูรณ์ ยืนยงสุวรรณ, และ ญัฐธยาน์ ตั้งถาวรสกุล. (2560). การพัฒนารูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตรบ้านดงเย็นในพื้นที่พิเศษเมืองโบราณอู่ทอง. Veridian E-Journal, 10(2), 2161-2172.

นาฏสุดา เชมนะสิริ. (2556). การพัฒนาศักยภาพชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน: กรณีจังหวัดภูเก็ตและจังหวัดชลบุรี. วารสารจันทรเกษมสาร, 19(36), 41-50.

นำขวัญ วงศ์ประทุม, มุกตำ นัยวัฒน์, ขวัญฤทัย ครองยุติ, ดวงศิริ ภูมิวิชชุเวช, พรรณิภา ซาวคำ, และ บวรพจน์ หิรัณยรัศมีกุล. (2561). การประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงเกษตรหมู่บ้านวาวี จังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 12(2), 132-150.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. เพรส แอนด์ ดีไซน์.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา, และ เพ็ญศิริ ศรีคำภา. (2557). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน (พิมพ์ครั้งที่ 2). ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

เบญจมาศ อยู่ประเสริฐ. (2560). วางแผนและประเมินผลการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร หน่วยที่ 5 (น. 1-46). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, สาขาวิชาเกษตรศาสตร์และสหกรณ์.

บำเพ็ญ เขียวหวาน. (2560). การจัดการท่องเที่ยวเชิงเกษตรโดยชุมชน. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร หน่วยที่ 14 (น. 1-60). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, สาขาวิชาเกษตรศาสตร์และสหกรณ์.

ปริวรรต สมนึก. (2561). การพัฒนารูปแบบเครือข่ายการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนระหว่าง ชุมชนบ้านทรายมูล และชุมชนบ้านโพธิ์ศรี อำเภอพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 14(1), 70-112.

พิทักษ์ ศิริวงศ์, ธีระวัฒน์ จันทึก, จิตพนธ์ ชุมเกตุ, สุรภัทร์ พิไชยแพทย์, และ ธนพัฒน์ อินทวี. (2561). การพัฒนาแนวทางบริหารจัดการชุมชนแบบมีส่วนร่วม เพื่อรองรับการจัดการท่องเที่ยวเชิงเกษตรแบบมีอัตลักษณ์ในพื้นที่ชุมชนหมู่บ้านมุสลิม. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 10(3), 75-95.

พจนา สวนศรี. (2552). บทบาทของประชาชนในท้องถิ่นต่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการนันทนาการและการท่องเที่ยวธรรมชาติ หน่วยที่ 12 (น. 179-201). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, สาขาวิชาวิทยาการจัดการ.

มณีรัตน์ สุขเกษม. (2559). ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงเกษตรตำบลดงขี้เหล็ก อำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยฟาร์อิสเทอร์น, 10(4), 97-112.

รัญชิดา สังขดวง, และ ธนินทร์ สังขดวง. (2559). ความตั้งใจในการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวมาเลเซียภายใต้สถานการณ์ความไม่สงบพื้นที่ด่านชายแดนไทย อำเภอเบตง จังหวัดยะลา. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย, 8(2), 261-276.

รัฐนันท์ พงศ์วิริทธิ์ธร. (2558). ศึกษาแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตรเพื่อความยั่งยืน: โครงการหลวงปางดะ. วารสารเทคโนโลยีสุรนารี, 9(1), 19-35.

รัตติยา พรมกัลป์. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเชิงสร้างสรรค์. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 21(1), 13-28.

ราณี อิสิชัยกุล. (2560). แนวคิดเกี่ยวกับการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร. ใน เอกสารการสอนชุดวิชาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงเกษตร หน่วยที่ 1 (น. 1-57). มหาวิทยาลัยสุโขทัย ธรรมาธิราช, สาขาวิชาเกษตรศาสตร์และสหกรณ์.

วีระยุทธ์ ชาตะกาญจน์. (2558). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 2(1), 29-49.

วิไลลักษณ์ รัตนเพียรธัมมะ. (2561). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงเกษตรโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนเขตสายไหม. วารสารร่มพฤกษ์, 36(3), 11-44.

สำนักบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน. (2559). แผนพัฒนากลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน 2561-2564. http://www.osmsouth-w.moi.go.th/submenu.php?page=162&l=th

องค์การบริหารส่วนตำบลนาหมื่นศรี. (2559). แผนพัฒนาท้องถิ่น 4 ปี (พ.ศ. 2561-2564). http://www.nameunsri.go.th/news/doc_download/a_260619_151323.pdf

องอาจ นัยพัฒน์. (2548). วิธีวิทยาการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. สามลดา.

Akpinar, N. I., Talay, C. C., & Gundus, S. (2005). Rural Women and Agrotourism in the Context of Sustainable Rural Development: A Case Study from Turkey. Environment Development and Sustainability, 6(4), 473-486.

Coghlan, D., & Brannick, T. (2001). Doing action research in your own organization. Sage.

Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text (2nd ed.). Hodder Education.

Srithong, S., Suthitakon, N., & Karnjanakit, S. (2019). Participatory Community-based Agrotourism: A Case Study of Bangplakod Community, Nakhonnayok Province, Thailand. PSAKU International Journal of Interdisciplinary Research, 8(1), 212-220.