Coaching and Semiotic Communication for Lifestyle Behavioral Changes of Diabetes and Hypertension Risk Groups
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article analyzes the symbolic coaching communication behaviors of diabetes and hypertension risk groups. Eighty lifestyle healthcare practitioners and community leaders (60 female: 20 male) engaged in the project as coaches. One hundred and sixty diabetes and hypertension risk groups were screened and selected (72.5% female: 27.5% male) at primary health care centers in 43 villages of three sub-districts in Kosumpinakorn, located in Kampengphet, Thailand. Using grounded theory and semi-experimental research, the lifestyle coaches and risk groups were investigated. Questionnaires and observation check lists were the research tools. Content analysis was applied for qualitative data analysis. Descriptive statistics including mean, and t-test were adopted for quantitative data analysis. Results showed a significant relationship between lifestyle coaching and semiotic communications. The four stages of communication process were autonomous, including production, circulation, consumption, and reproduction. Each stage was not linear and was comprised of denotation and connotation messages. The “good role model” persons who took part in the trio of learning programs helped bridge the gap in each stage of communication using dynamic forms and flexible content messages based on power relations, community values, discourse, and interpretations of meaningfulness of living. Five positive behavioral changes were significant: eating, exercising, emotional management, tobacco smoking, and alcohol consumption. This research identified that integrating the semiotic communication process within lifestyle coaching could provide more effective lifestyle behavioral changes among the at risk groups.
Downloads
Article Details
References
กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข. (2552). คู่มือนักจัดการสุขภาพชุมชน อ้วนลงพุงและโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข. (2555). คู่มือ อสม. นักจัดการสุขภาพชุมชน โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง 5 โรค (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กาญจนา เลิศถาวรธรรม. (2551). การถอดบทเรียนผลการดำเนินงานกองทุนหลักประกันสุขภาพระดับท้องถิ่น ตำบลวัดเพลง อำเภอวัดเพลง จังหวัดราชบุรี. ราชบุรี: วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี.
ชาญชัย ชัยสว่าง. (2552). การพัฒนาการดำเนินงานกองทุนหลักประกันสุขภาพในระดับท้องถิ่น อำเภอเฝ้าไร่ จังหวัดหนองคาย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.
วิโรจน์ ตั้งเจริญเสถียร และคณะ. (2561). การพัฒนาระบบสุขภาพในประเทศไทย: รากฐานสำคัญของการบรรลุหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า. กรุงเทพฯ: สำนักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ.
สงคราม ชัยลีทองดี. (2552). การกระจายอำนาจโดยการถ่ายโอนสถานีอนามัย: กรณีศึกษาเร่งด่วน 4 จังหวัด. มหาสารคาม: คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2561). รายงานสุขภาพคนไทย ประจำปี 2560. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ. (2560). สุขภาพคนไทย 2560. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการสุขภาพแห่งชาติ.
สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดอุบลราชธานี. (2556). สรุปผลการดำเนินงานพัฒนาสาธารณสุข อุบลราชธานี. อุบลราชธานี: ศิริธรรมออฟเซท.
Calman, L. (2006). Patients’ Views of Nurse Competence. Nurse Education Today, 26(8), 719-725.
Charmaz, K. (2006). Constructing Grounded Theory: A Practical Guide Through Qualitative Analysis. London: Sage Publications.
Cherry, K. (2019). The 6 Stages of Behavior Change: The Trans-theoretical or Stage of Change Model. Retrieved from www.verywellmind.com
de Savigny D., & Adam T. (Eds.). (2009). Systems Thinking for Health Systems Strengthening. Geneva: WHO.
Dirkx, J. M. (1998). Transformative Learning Theory in the Practice of Adult Education: An Overview. PAACE Journal of Lifelong Learn¬ing, 7, 1-14.
During, S. (2001). The Cultural Studies Reader (2nd ed.). London: Routledge.
Esperat, M. C., Feng, D., Zhang, Y., Masten, Y., Allcorn, S., Velten, L., et al. (2008). Transforming for Health: A Framework for Conceptual¬izing Health Behaviors in Vulnerable Populations. Nursing Clinics of North America, 43(3), 381-395.
European Centre for Disease Prevention and Control. (2019). Health Communication. Retrieved from www.ecdc.europa.eu.
Mayor, V. (2006). Long-term Conditions. 3: Being an Expert Patient. British Journal of Community Nursing, 11(2), 59-63.
Merriam, S. B., Cafferella, R. S., & Baumgartner, L. M. (2007). Learning in Adulthood: A Comprehensive Guide (3rd ed.). San Francisco: Jossey-Bass.
Mezirow, J. (1991). Transformative Dimensions of Adult Learning. San Francisco: Jossey-Bass.
Mezirow, J., & Taylor, E. W. (Eds.). (2009). Transformative Learning in Practice: Insight from Community, Workplace, and Higher Education. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Nitayarumphong, S. (1990). Evolution of Primary Health Care in Thailand: What Policies Worked?. Health Policy and Planning, 5(3), 246-254.
Phillipi, J. (2010). Transformative Learning in Healthcare. PAACE Journal of Lifelong Learning, 19, 39-54.
Thom, D. H., Wolf, J., Gardener, H., DeVore, D., Lin, M., Ma, A., Ibarra-Castro, A., & Saba, G. (2016). A Qualitative Study of How Health Coaches Support Patients in Making Health-Related Decisions and Behavioral Changes. Annals of Family Medicine, 14(6), 509-516.
Trento, M., Passera, P., Borgo, E., Tomalino, M., Bajardi, M., Cavallo, F., et al. (2004). A 5-year Randomized Controlled Study of Learning, Problem Solving Ability, and Quality of Life Modifications in People with Type 2 Diabetes Managed by Group Care. Diabetes Care, 27(3), 670-675.
UCSF Center for Excellence in Primary Care. (2016). Health Coaching. Retrieved from http://cepc.ucsf.edu/health-coaching
