The Communitarianism in ‘Livable City': Identity of Phayao in Music
Main Article Content
Abstract
This article used historical techniques to study the meaning construction of music that plays a crucial role in economic and political change of Phayao over 7 decades. This research uncovered that the peaceful image of Phayao which typically follows community culture was masked with fun. It was also constructed by the vision of communitarianism which formed, moved, and improved before inserting themselves to create the meaning of a livable Phayao from the past to the present day. By the power of the state, the middle class “outsiders” were transformed to the power of the province, developing groups, elite class and middle class as the label “insiders”, respectively. The livable image of Phayao thus is the politics of the creation of meaning which is used to serve the creator. This research showed that communities in cities created from music will cause several different images in different musical genres creating new meanings to reflect problems and respond to the development of central power. However, it has been covered and is now lost in the present day and modernism. Livable Phayao in music has shown unnoticeable differences but has become a part of the community image that the middle class and state has granted.
Downloads
Article Details
References
กรรณิการ์ พิมลศรี, และอดิศร เรือลม. (2556). ศักยภาพทางการท่องเที่ยวเมืองชายแดนภูซาง จังหวัดพะเยาในการเชื่อมโยงกับประเทศเพื่อนบ้านอนุภูมิภาคลุ่มแม่น้ำโขง. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 1(2), 7-19.
คมสันต์ รัตนะสิมากูล. (2559). การศึกษาเครือข่ายการสื่อสารกับการประกอบสร้างความหมายการพัฒนาแบบยั่งยืนของชุมชนเศรษฐกิจพอเพียง บ้านดอกบัว จังหวัดพะเยา. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา, 9(1), 17-34.
จินต์จุฑา ลี้จินดา. (2557). สุนทราภรณ์กับการสร้างความเข้าใจในวัฒนธรรมบันเทิงแบบ “สากล” ให้กับสังคมไทยในพุทธทศวรรษที่ 2490. วารสารอักษรศาสตร์, 43(2), 27-60.
บ้านโบราณกว๊านพะเยา. (5 ตุลาคม 2555). นทีสีทอง โดย ปิ่นนริศ จันทิมา. สืบค้นเมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 2560. จาก https://www.facebook.com/baanborankwanphayao/videos/2408983921276/.
บุญเลิศ วิเศษปรีชา. (2546). โลกของคนไร้บ้าน. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
ปรีชา คุวินทร์พันธุ์. (2545). สังคมวิทยาและมานุษยวิทยานคร. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภิญญพันธุ์ พจนะลาวัณย์. (2556). ศึกษาประวัติศาสตร์นิพนธ์ของการเรียกชื่อเมืองเขลางค์ เวียงละกอนและลำปาง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ปริทัศน์, 1, 53-82.
มนตรา พงษ์นิล. (2550). ประวัติศาสตร์การพัฒนาในอาณาบริเวณกว๊านพะเยา. หนังสือรวมบทความในการประชุมวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ครั้งที่ 3 มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 537-546.
มนตรา พงษ์นิล. (2558). บทสำรวจงานวิจัยมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในภาคเหนือตอนบน: ข้อสังเกตการเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของโครงสร้างทางสังคมกับมนุษย์. มนุษยศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 16(2), 158-216.
มนตรา พงษ์นิล. (2561). อำนาจชีวะเหนือผังเมือง: การเผยตัวของทุนนิยมและการพัฒนาในสุญญากาศของผังเมืองรวมเมืองพะเยา. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการ Built Environment Research Associates Conference (BERAC9, 2018) คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 601-611.
ยุกติ มุกดาวิจิตร. (2548). อ่าน ‘วัฒนธรรมชุมชน’: วาทศิลป์และการเมืองของชาติพันธุ์แนววัฒนธรรมชุมชน. กรุงเทพฯ: ฟ้าเดียวกัน.
ยศ สันตสมบัติ. (2535). แม่หญิงสิขายตัว: ชุมชนและการค้าประเวณีในสังคมไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.
วสันต์ ปัญญาแก้ว. (2542). ชาติพันธุ์วรรณนาว่าด้วยผู้ชมโทรทัศน์: ชีวิตข้างถนน ยามค่ำคืนบนถนนสายหนึ่ง ในเมืองเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
สาทร ศรีเกตุ. (2557). พัฒนาการความสัมพันธ์เชิงอำนาจทางเศรษฐกิจและการเมืองในวัฒนธรรมเพลงไทยสากล (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
สามชาย ศรีสันต์. (2554). เศรษฐกิจพอเพียงกับการสร้างอัตลักษณ์ความพอเพียงให้กับชุมชน. วารสารสำนักบัณฑิตอาสาสมัคร, 7(2), 53-9.
สามชาย ศรีสันต์. (2558). มโนทัศน์การพึ่งตนเองของชาวชนบท: การลดทอนชนบทให้เป็นขั้วตรงข้ามกับเมือง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 32(2), 183-208.
สุธี เมฆบุญส่งลาภ. (2559). การสร้างการตระหนักรู้ในด้านประวัติศาสตร์พื้นที่แก่คนในชุมชนย่านหนองระบู ตำบลเวียง อำเภอเมืองพะเยา. เจ ดี: วารสารวิชาการการออกแบบสภาพแวดล้อม, 3(2), 51-71.
สุนทร สุขสราญจิต. (2557). สาวพะเยา: บาดแผลในบทเพลง. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการนานาชาติ เวทีวิจัยมนุษยศาสตร์ไทยครั้งที่ 8 “มนุษยศาสตร์ที่แปรเปลี่ยนในโลกที่เปลี่ยนแปลง” 27-29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 ณ โรงแรมอิมพีเรียล แม่ปิง จังหวัดเชียงใหม่, 357-369.
สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข. (2558). สถิติการฆ่าตัวตายและทำร้ายตัวเอง.
สำนักพัฒนาฐานข้อมูลและตัวชี้วัดภาวะสังคม. (2559). เส้นความยากจน (ด้านรายจ่าย) จำแนกตามภาคและจังหวัด พ.ศ. 2543-2556. ข้อมูลจากการสำรวจภาวะเศรษฐกิจและสังคมของครัวเรือน สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). คดีอาญาที่สำคัญ พ.ศ. 2549-2558. ข้อมูลจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
สำนักสารนิเทศ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. (22 พฤศจิกายน 2550). พะเยาฆ่าตัวตายพุ่ง. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 มีนาคม 2559. จากhttps://pr.moph.go.th/iprg/include/admin_hotnew/show_hotnew. php?idHot_new=10752.
อัฐมา โภคาพานิชวงษ์. (2544). "ชุมชน" และ "ประชาคม" ย่านถนนพระอาทิตย์กับกระแสการรื้อฟื้นเมืองน่าอยู่ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
Barthes, R. (1967). Elements of Semiology. Translated from the French by Annette Lavers and Colin Smith. New York Hill and Wang, 1980.
Hall, S. (1997). Representation: Cultural Representations and Signifying Practices. London: Sage Publications.
Leotard, J.F. (1988). The Postmodern Explained. Minneapolis, London: University of Minnesota Press.