ภาพลักษณ์ของฉินสื่อหวงที่ปรากฏในภาพยนตร์และละครโทรทัศน์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาพลักษณ์ของตัวละครฉินสื่อหวงในภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1986-ค.ศ. 2024 จำนวน 27 เรื่อง โดยพบว่าภาพลักษณ์ของฉินสื่อหวงที่ปรากฏในภาพยนตร์ และละครโทรทัศน์ในช่วงเวลาดังกล่าว ซึ่งแบ่งออกเป็น ภาพลักษณ์ภายนอกพบการนำเสนอด้านท่าทางดุดัน และด้านดวงตามุ่งมั่นมากที่สุด ภาพลักษณ์เชิงบวกพบการนำเสนอด้านมีวุฒิภาวะมากกว่าด้านมีคุณธรรม ภาพลักษณ์เชิงลบพบการนำเสนอด้านผู้ปกครองที่โหดร้ายเผด็จการมากที่สุด และพบการนำเสนอภาพลักษณ์เชิงลบมากกว่าภาพลักษณ์เชิงบวก นอกจากนี้ผู้วิจัยพบภาพลักษณ์ที่เปลี่ยนแปลงโดยมีการนำเสนอภาพลักษณ์ใหม่ ได้แก่ ด้านรูปลักษณ์สง่างาม และด้านคุณธรรมเพิ่มขึ้น อนึ่ง พบการนำเสนอภาพลักษณ์เชิงลบบางประเด็นลดลง ได้แก่ ด้านฝักใฝ่ราคะ ด้านขาดคุณสมบัติในการสืบราชสันตติวงศ์ และด้านคลั่งไคล้ในความเป็นอมตะซึ่งปัจจัยที่ส่งผลต่อภาพลักษณ์ของตัวละครฉินสื่อหวง ได้แก่ ปัจจัยทางประวัติศาสตร์ ปัจจัยด้านการตีความงานวรรณกรรม ปัจจัยจากอิทธิพลของวัฒนธรรมปัจจุบัน ปัจจัยการเล่าเรื่องในสื่อบันเทิง ปัจจัยด้านทัศนคติของผู้สร้างสรรค์ผลงาน เพื่อเตือนให้ผู้ชมตระหนักถึงการใช้อำนาจอย่างมีคุณธรรม หรือเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่สอดคล้องกับอุดมการณ์รัฐที่ส่งเสริมความภาคภูมิใจในประวัติศาสตร์ชาติ
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกพร นุ่มทอง. (2547). สืบรอยเรื่องเมิ่งเจียงหนี่ว์ร้องไห้ทลายกำแพง. วารสารมนุษยศาสตร์, 12, 118-134.
กาญจนา แก้วเทพ. (2542). การวิเคราะห์สื่อ แนวคิด และเทคนิค. เอดิสัน เพรสโพรดักส์.
เถกิง พันธุ์เถกิงอมร. (2541). นวนิยายและเรื่องสั้น การศึกษาเชิงวิเคราะห์และวิจารณ์. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏสงขลา.
ทิสวัส ธำรงสานต์. (2560). ตีความ เลียนแบบ และแปลงสาร เจ้าชายน้อย: จากนวนิยายเชิงปรัชญาสู่แผ่นฟิล์ม. วารสารมนุษยศาสตร์ม, 24(1), 142-170.
ธรรมปพน ลีอำนวยโชค.(2550). Intro to Animation: คู่มือสำหรับการเรียนรู้แอนิเมชั่นเบื้องต้น. ฐานบุ๊ค.
พัชรี จันทร์ทอง. (2562). อนุภาค แบบเรื่องและการดัดแปลงละครอิงประวัติศาสตร์ข้ามภพเรื่อง “ทวิภพ” และ “บุพเพสันนิวาส” [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chula DigiVerse. http://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2019.890
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. นานมีบุ๊คส์.
รักศานต์ วิวัฒน์สินอุดม. (2547). เสกฝัน ปั้นหนัง บทภาพยนตร์ (Three-act structure screenweiting). บ้านฟ้า.
สมเกียรติ รักษ์มณี. (2558). การแต่งนวนิยาย. สัมปชัญญะ.
เสรี วงษ์มณฑา. (2541). ภาพพจน์นั้น...สำคัญไฉน?. ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.
Bordwell, D., Thompson, K., & Smith, J. (2017). Film art: An introduction (11th ed.). McGraw-Hill.
Lindenberger, H. (1975). Historical drama. University of Chicago Press.
Guo Quansheng 郭全升. (2023).《史记》秦叙事研究 [博士学位论文]. 吉林大学.
Jiang Mochan 姜默禅. (2022). 近代对秦始皇的认识 [硕士学位论文]. 山东师范大学.
Li Changchun 李常春. (2009). 秦始皇性格特征研究 [硕士学位论文]. 南昌大学.
Liang jing 梁静. (2017). 武则天形象建构研究 [硕士学位论文]. 西北大学.
Liu Li刘莉. (2013). 隋炀帝故事的文本演变与文化内涵 [博士学位论文]. 南开大学.
Liu Yi 刘毅. (2017). 毛泽东评论秦汉人物研究 [硕士学位论文]. 湘潭大学.
Ni Jinyan 倪金艳. (2019). 孟姜女传说的叙事研究 [博士学位论文]. 上海师范大学.
Wang Xueke 王雪可. (2020). 小说改编成话剧的空间叙事策略研究 [硕士学位论文]. 上海戏剧学院.
Zhao Xin 赵欣. (2015). 历史小说《大秦帝国》创作论 [硕士学位论文]. 湖南大学.
Zhou Xiaojian 周晓健. (2013). 中国电视剧的翻拍现象研究 [硕士学位论文]. 东北师范大学.
