ตัวละครเสือสมิงในนวนิยายไทย : ภาพแทนของมนุษย์ผู้มีกิเลส

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีความมุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์ตัวละครเสือสมิงในนวนิยายไทยในฐานะภาพแทนของมนุษย์ผู้มีกิเลส เป็นการวิจัยเอกสาร โดยศึกษาจากนวนิยายไทยจำนวน 4 เรื่อง ได้แก่ เรื่องเสือ ของพรรณวดี เรื่องสายพันธุ์พยัคฆ์ ของตรี อภิรุม เรื่องเสือสมิงสิงร่าง ของจันทนา ศิริสวัสดิบุตร และเรื่องสมิงเขาขวาง ของกฤตานนท์ โดยนวนิยายทั้ง 4 เรื่อง ล้วนมีเสือสมิงเป็นตัวละครสำคัญในการดำเนินเรื่อง นำเสนอผลการวิจัยด้วยวิธีพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า นวนิยายไทยนำเสนอเสือสมิงให้เป็นภาพแทนของมนุษย์ผู้มีกิเลสโดยชี้ให้เห็นว่ากิเลสเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ตัวละครกลายร่างเป็นเสือสมิง กิเลสประเภทแรกคือโทสะ เป็นกิเลสที่ทำให้ตัวละครควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้ ส่งผลให้กลายร่างเป็นเสือ สร้างความเดือดร้อนทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น กิเลสประเภทที่สองคือโมหะ ทำให้ตัวละครลุ่มหลงในสิ่งยั่วยุต่าง ๆ ได้แก่ ลุ่มหลงในกามคุณ และลุ่มหลงในไสยศาสตร์ โมหะทำให้ตัวละครขาดความยับยั้งชั่งใจส่งผลให้ชีวิตพบเจอกับหายนะนั่นก็คือการกลายร่างเป็นเสือสมิง