The “Suea Saming” Character in Thai Novels: A Representation of Humans Driven by Kilesa
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The research article aims to analyze the weretiger (seua saming) character in Thai novels, focusing on how the weretiger is portrayed as a symbolic representation of humans with defilement. This is a documentary research study based on an analysis of four selected Thai novels, including Pannawadee’s Beneath the Blood Moon, Tri Aphirum’s Bloodline of the Tiger, Sirisawaddibud’s Spirit of the Tiger, and Krittanon’s The Demon of Khao Khwang. In all four novels, the suea saming plays a major role in the story. A descriptive analytics method was employed. The findings suggest that these Thai novels regard a weretiger as a representation of humans with defilement, and defilement itself acts as a main factor making humans or characters to transform into weretigers. Two principal variations of defilement have been identified in the novels. The first is anger, which is held to be a strong destructive force disrupting emotion regulation, causing the character ultimately to transform into a tiger and creating havoc in his own life and that of others. The second is delusion, which leads the character to succumb to various forms of temptation, including sensual desire and a fascination with occultism. This delusion causes them to defy moral restraint and transform into weretigers.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมศิลปากร. (2562). พระราชนิพนธ์ระยะทางเสด็จประพาสจันทบุรี ปีชวด จุลศักราช 1238 (พ.ศ. 2419) (พิมพ์ครั้งที่ 3). ผู้แต่ง.
กฤตานนท์. (2562). สมิงเขาขวาง. แพรว.
คณะกรรมการแผนกตำรา มหามกุฎราชวิทยาลัย. (2535). อภิธัมมัตถสังคหบาลีและอภิธัมมัตถวิภาวินีฎีกาฉบับแปลเป็นไทย. มหามกุฎราชวิทยาลัย.
จันทนา ศิริสวัสดิบุตร. (2551). เสือสมิงสิงร่าง. กอไผ่.
จุฑารัตน์ รีฮุง และ วัชราภรณ์ ดิษฐป้าน. (2566). คติชนกับการสร้างสรรค์เนื้อหาในนวนิยาย แนวสืบสวนสยองขวัญ ชุด การิน ปริศนาอาถรรพ์ ของอัยย์. วารสารวรรณวิทัศน์, 23(2), 127-169.
ชนัญชิดา บุญเหาะ. (2564). ความเชื่อเรื่อง “เสือสมิง” ในวรรณกรรมไทยร่วมสมัย: กรณีศึกษานวนิยายของตรี อภิรุม. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 43(2), 54-75.
ชลธิชา นิสัยสัตย์. (2552). “ยักษ์” ในนิทานพื้นบ้านภาคเหนือของไทย: บทบาทและความหมายเชิงสัญลักษณ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository. https://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/16331?src
ดวงมน จิตร์จำนงค์. (2568). คุณค่าและลักษณะเด่นของวรรณคดีไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น (พิมพ์ครั้งที่ 3). สยามปริทัศน์.
ดำรงราชานุภาพ, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยา. (2559). นิทานโบราณคดี (พิมพ์ครั้งที่ 2). ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ 2006.
ตรี อภิรุม. (2551). สายพันธุ์พยัคฆ์. อุทยานความรู้.
ทวีศักดิ์ ใครบุตร. (2555). ดิรัจฉานวิชา มีจริง พึ่งได้ แต่ไม่ใช่ทางพ้นทุกข์. กรีน ปัญญาญาณ.
ปาเลอกัว. (2542). สัพะ พะจะนะ พาสา ไท. กระทรวงศึกษาธิการ, กรมวิชาการ, สถาบันภาษาไทย.
พรรณวดี. (2546). เสือ. ดับเบิ้ลนายน์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). สถานการณ์พระพุทธศาสนา: ทวนกระแสไสยศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 12). พลมานัส.
พระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2561). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 31). สหธรรมิก.
พุทธทาสภิกขุ. (2529). พุทธศาสตร์กับไสยศาสตร์ โหราศาสตร์กับพุทธศาสนา. คณะกรรมการจัดหาทุนก่อตั้งมูลนิธิพุทธรักษา.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2554 (พิมพ์ครั้งที่ 2). ผู้แต่ง.
ราชบัณฑิตยสภา. (8 กันยายน 2552). กิเลส. สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. http://legacy.orst.go.th/?knowledges=กิเลส-๘-กันยายน-๒๕๕๒
ว.วชิรเมธี. (2555). กิเลส MANAGEMENT (พิมพ์ครั้งที่ 6). ปราณ.
วรรณสิทธิ ไวทยะเสวี. (2547). คู่มือการศึกษาพระอภิธัมมัตถสังคหะ ปริจเฉทที่ 7 สมุจจยสังคหวิภาค (พิมพ์ครั้งที่ 6). มูลนิธิแนบมหานีรานนท์.
วัดอนงคาราม. (2541). พระพุทธศาสนา BUDDHISM. วัดอนงคาราม.
ส.ศิวรักษ์. (2538). พุทธกับไสยในสังคมไทย. คณะกรรมการศาสนาเพื่อการพัฒนา.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2560). พระไตรปิฎกฉบับประชาชาชน: ย่อความจากพระไตรปิฎกฉบับภาษาบาลี 45 เล่ม. มูลนิธิมหามกุฏราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สุริษา มุ่งมาตร์มิตร. (2555). ซ่อนเร้น ไม่ซ่อนลับ เกร็ดไสยศาสตร์ในประวัติศาสตร์ไทย. ยิปซี.
เสนาะ เจริญพร. (2548). ผู้หญิงกับสังคมในวรรณกรรมไทยยุคฟองสบู่. มติชน.
อะริยา เลาหสุรโยธิน. (2553). ความฉลาดทางอารมณ์ในมุมมองของพุทธศาสนาและจิตวิทยา. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, 30(3), 137-153.
Hall, S. (1997). The work of representation. In S. Hall (Ed.), Representation: Cultural representations and signifying practices (pp. 13-74). Sage.
