คุณาวัฒน์ : แนวปฏิบัติของผู้นำทางการเมืองเพื่อการพัฒนาประเทศไทยอย่างยั่งยืน
คำสำคัญ:
คุณาวัฒน์, แนวปฏิบัติ, ผู้นำทางการเมือง, การพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืนบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีเป้าหมายในการศึกษาแนวปฏิบัติของผู้นำทางการเมืองเพื่อการพัฒนาประเทศไทยอย่างยั่งยืน คุณาวัฒน์ หรือคุณความดีเหล่านี้ ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความสามารถทางการบริหารงานเท่านั้น แต่ยังรวมถึงด้านคุณธรรมและความสามารถในการสร้างความสัมพันธ์กับผู้อื่นด้วย โดยมีแนวทางการปฏิบัติสำคัญ คือ สร้างนโยบายเพื่ออนาคตด้วยการกำหนดแผนมุ่งพัฒนาประเทศให้ก้าวทันโลก สื่อสารอย่างสร้างสรรค์ต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถใช้การสื่อสารเป็นเครื่องมือในการสร้างความเข้าใจร่วมกัน มุ่งเน้นสาธารณะประโยชน์ด้วยการให้ความสำคัญสูงสุดกับผลประโยชน์ของประชาชนมากกว่าผลประโยชน์ส่วนตน ยึดหลักความเท่าเทียมด้วยการสร้างสังคมที่ทุกคนมีโอกาสและสิทธิที่เท่าเทียมกัน เพียบพร้อมสามัคคีต้องแสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นในการสร้างความสามัคคีผ่านการกระทำที่เป็นรูปธรรม เพื่อหลอมรวมคุณลักษณะอันพึงประสงค์เหล่านี้ให้เป็นหนึ่งเดียว และสร้างแนวทางปฏิบัติที่ชัดเจนสำหรับผู้นำทางการเมือง ด้วยหัวใจสำคัญ คือ คิดไกล ให้เป็น เน้นส่วนร่วม พัฒนามาตรฐาน เป็นกระบวนทัศน์ที่มุ่งผสานคุณสมบัติด้านคุณธรรมและจริยธรรมเข้ากับความสามารถในการบริหารจัดการ เพื่อสร้างการพัฒนาที่มั่นคงและยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
เกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2556). หลักพื้นฐานกฎหมายมหาชน. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
โชติ บดีรัฐ. (2558). ผู้นำการเปลี่ยนแปลงภายใต้ความขัดแย้งทางการเมือง. Rajabhat Journal of Sciences Humanities and Social Sciences, 16(1), 20-31.
ธนิกานต์ ศรีจันทร์ และเสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร. (2566). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี กับการพัฒนาประเทศไทย. Journal of Modern Learning Development, 8(1), 413-435.
บานชื่น นักการเรียน. (2565). รูปแบบภาวะผู้นำทางการเมืองเชิงพุทธเพื่อแก้ปัญหาความขัดแย้งทางการเมือง. วารสารศิลปะการจัดการ, 6(1), 85-100.
เรวัตร์ ชาตรีวิศิษฎ์. (2554). ภาวะผู้นำ. กรุงเทพฯ: อิน เฮาส์โนวเลจ.
วลัยพร ชิณศร. (2565). นโยบายการพัฒนาประเทศที่ส่งผลต่อช่องว่างระหว่างเมืองกับชนบทและการอพยพย้ายถิ่น. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ, 9(2), 451-464.
ศรีราชา เจริญพานิช. (2557). พัฒนาการของประชาธิปไตยแบบไทย ๆ. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่สิบสาม พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
สิริวัฒน์ ศรีเครือดง. (2551). การสร้างมนุษยสัมพันธ์ตามแนวพระพุทธศาสนา : หลักธรรมสำหรับสั่งสอนสังคม 20 ปี. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อุไรวรรณ ธนสถิต. (2552). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตย. วารสารสถาบันพระปกเกล้า, 7(3), 49-75.
Hickmann, T. et al. (2024). Scoping Article: Research Frontiers on The Governance of The Sustainable Development Goals. Global Sustainability, 7, e7, 1-12.
Suksai, P. (2011). Thai Political Conflict Management 2004-2010. Bangkok: Conflict Management Club of Thailand.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น

