การสื่อสารทางการเมืองผ่านบทเพลงเพื่อชีวิต: ศึกษาในช่วงปี พ.ศ. 2550-2565

Napath Suksala

Authors

Napath Suksala College of Political Communication, Krirk University

Keywords:

Political communication, Phleng Phuea Chiwit, Phleng Luk Thung Phuea Chiwit

Abstract

This research aims to: 1. study the political context in Thailand that influenced political communication through Phleng Phuea Chiwit during the years 2007-2022, and 2. study the process of political communication through Phleng Phuea Chiwit during the same period. This is a qualitative research employed through document analysis, content analysis of the songs, symbolic or semiotic analysis, and interpretive analysis. The research tools include 490 songs and in-depth interviews.

The research findings revealed that: 1. The political context in Thailand, from 2007 to 2022, influenced political communication through Phleng Phuea Chiwit. This can be divided into three main periods: 1) The period of polarized conflict and partisanship (2007-2013), where songs featured divisive ideological content; 2) The period of control and adaptation under military government (2014-2019), where the military used songs to create discourse on patriotism, security, and peace; and 3) The period of "New Generation" Phleng Phuea Chiwit and structural demands (2020-2022), where songs reflected social issues, economic crises, and inequality. And the hegemony of the deep state. 2. The process of political communication through Phleng Phuea Chiwit during the years 2007-2022 follows David K. Berlo's communication theory and Brian McNair's political communication theory, with four components: 1. The composer who creates the song is the sender of the message. 2. Phleng Phuea Chiwit and Phleng Luk Thung Phuea Chiwit are the messages. From the analysis and categorization of 490 songs, they are divided into 6 groups: Group 1) Hardship in life, inequality, and disparity (160 songs) 2) Love, faith, and lamentations (118 songs) 3) Demands for justice, struggle, and double standards (96 songs) 4) Demands for democracy and political change (56 songs) 5) Political satire, dissatisfaction, and anger (33 songs) and Group 6) Being exploited. and human dignity (27 songs) 3. New media communication channels are YouTube and TikTok, and 4. The general public are the recipients of the message.

References

ขจร ฝ้ายเทศ. (2548). การสื่อสารทางการเมืองในเพลงไทยลูกทุ่ง พ.ศ. 2507-2547 (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารมวลชน). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

จุมพล หนิมพานิช. (2551). การวิจัยเชิงคุณภาพในทางรัฐศาสตร์ และรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

จรูญรัตน์ สุวรรณภูสิทธิ์. (2531). การศึกษาเพลงเพื่อชีวิตกับขบวนการนักศึกษาในช่วง 2516-2519 (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เชาว์วัจน์ พาณิชย์เสรีวิศิษฐ์. (2552). การสื่อสารทางการเมืองผ่านบทเพลงของยืนยง โอภากุล และวงคาราบาว ในช่วงปี พ.ศ. 2524-2552 (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารการเมือง). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกริก.

นันทนา นันทวโรภาส. (2558). สื่อสารการเมือง: ทฤษฎีและการประยุกต์ใช้. กรุงเทพฯ: แมสมิเดีย.

ปราณี วงษ์เทศ. (2523). พื้นบ้านพื้นเมือง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์.

พงษ์เทพ กระโดนชำนาญ (2564, 16 กันยายน). คีตกวี นักประพันธ์เพลง และศิลปิน [บทสัมภาษณ์].

พูนพิศ อมาตยกุล. (2527). ดนตรีวิจักษ์: ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับดนตรีของไทยเพื่อความชื่นชม. กรุงเทพฯ: ห้องสมุดศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร องค์การมหาชน.

วรพงษ์ วจะรักษ์เลิศ. (2557). การสื่อสารทางการเมืองผ่านบทเพลงของกลุ่มแนวร่วมประชาธิปไตยต่อต้านเผด็จการแห่งชาติ ศึกษาในช่วงปี พ.ศ. 2550-2556 (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารการเมือง). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกริก.

สลา คุณวุฒิ (2565, 15 สิงหาคม). นักประพันธ์เพลง โปรดิวเซอร์ และศิลปิน [บทสัมภาษณ์].

สิรินธร กีรติบุตร. (2528). เพลงปลุกใจไทย (พ.ศ.2475-2525): การวิเคราะห์การเมือง (วิทยานิพนธ์ปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุกรี เจริญสุข. (2538). ดนตรีชาวสยาม (Music Of Siam). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.

อาภากร โรจนบุรานนท์. (2552). การสื่อสารทางการเมืองผ่านบทเพลงเพื่อชีวิต กรณีศึกษาวงคาราวานและวงคาราบาว (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต การเมืองการปกครอง สาขาวิชารัฐศาสตร์). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

Barthes, Roland. (1972). Mythologies Selected and translated from the French by Annette Lavers. New York: The Noonday Press.

Berlo, David K. (1960). The Process of Communication: An Introduction to Theory and Practice. New York: Holt Rinehart and Winston.

McNair, Brian. (1999). An Introduction to Political Communication (2nd ed.). New York: Routledge.

Saussure, de Ferdinand. (1916). Ferdinand De Saussure’s Theory of Semiotics. Retrieved November 20, 2018, from https://edubirdie.com/examples/ferdinand-de-saussures-theory-of-semiotics/