การสร้างอัตลักษณ์พลเมืองที่กระตือรือร้น: วิเคราะห์ผ่านการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนไทยตามกรอบ E-PARTICIPATION

Kulnaree Benjatamrongsak

Authors

Kulnaree Benjatamrongsak Bang Kruai Municipality, Nonthaburi Province

Keywords:

Political Participation, Thai Youth, Civic Identity

Abstract

This academic article examined the political participation and behavioral patterns of Thai youth aged 18–35 during 2019–2024, aiming to analyze the formation of active citizenship in the digital era. The study employed a literature review, content analysis of social media platforms (Twitter, Facebook, and TikTok), and case studies of contemporary youth political movements. The findings indicated that Thai youth were transitioning from passive to active citizens by using digital platforms to express opinions, advocate for rights, and monitor governmental power, thereby developing a new form of civic identity. Nevertheless, political participation remained constrained by centralized political structures and legal limitations. The article recommended strengthening civic education, developing inclusive digital platforms, and creating safe democratic spaces that promote meaningful political participation while respecting citizens' rights.

References

เกียรติศักดิ์ หวันหยี. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชน: กรณีศึกษาเยาวชนในอำเภอเมืองพังงา จังหวัดพังงา (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการปกครอง). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสยาม.

ชูศักดิ์ บำรุงสุข. (2564). สื่อออนไลน์กับการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่: การใช้ทวิตเตอร์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ (การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองและการจัดการ). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ณฐมน หมวกฉิม และจริเดช ทังบุตร. (2563). การพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองของเยาวชนไทย: กรณีศึกษาเขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร. วารสารรัฐประศาสนศาตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 3(1), 20-32.

วัลลภา เทพหัสดิน ณ อยุธยา. (2528). การเขียนของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายตามทัศนะของอาจารย์และนักเรียน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมคิด พุ่มทุเรียน และประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2565). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของพลเมืองไทยในยุคดิจิทัล. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(5), 2298-2312.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2563). การสำรวจการมีการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2563. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

Chongvilaivan, A., & Pornchokchai, P. (2021). Title of article. Asian Journal of Law and Society, 8(2), 301–325.

Chris Baker. (2020). Thailand's Crisis of Hierarchical Democracy. Asian Studies Review, 44(3), 420-439.

Clear, J. (2018). Atomic habits: An easy & proven way to build good habits & break bad ones. Avery. Retrieved December 12, 2025, from https://jamesclear.com/atomic-habits

Government of the Republic of Korea. (2025). e-People Annual Report 2023. Retrieved December 12, 2025, from https://www.epeople.go.kr

Habermas, J. (1984). The theory of communicative action: Volume 1: Reason and the rationalization of society. Retrieved December 12, 2025, from https://teddykw2.wordpress.com/wp-content/uploads/2012/07/jurgen-habermas-theory-of-communicative-action-volume-1.pdf

Kevin Hewison. (2018).Thailand: An Old Relationship Renewed. Pacific Review, 31(1), 116-134.

Seongcheol Kim and Jooho Lee. (2012).E-Participation and Civic Engagement in South Korea. Public Administration Review, 72(1). 102-110.

Westheimer, J., & Kahne, J. (2004). What kind of citizen? The politics of educating for democracy. American Educational Research Journal, 41(2), 237–247.