การเมืองดิจิทัล : อธิปไตยถูกท้าทายในยุคข้อมูลเสรี

Rathchaya Watanakul

Authors

Rathchaya Watanakul Independent Scholar

Keywords:

Digital Politics, Sovereignty, The Era of Free Information

Abstract

This article examined the dynamics of digital politics that transform power structures and challenge the concept of state sovereignty in the era of free information flow. The article analyzed digital politics as a structural transformation rather than mere technological adoption, demonstrating its impact on power holders, citizens, and the state as a whole. The analytical section identified two critical aspects of digital politics. The first aspect concerns the expansion of digital public spaces that enable citizens to become digital citizens with increased political participation. The second aspect addresses the transformation of communication behavior and information consumption patterns that lead to echo chambers and filter bubbles, which subsequently affect political information perception. The article further presented five comprehensive approaches to preserve state sovereignty in this context. These approaches encompassed the development of modern legal and regulatory frameworks such as personal data protection laws and digital platform controls, the strengthening of digital literacy and critical thinking among citizens to build immunity against disinformation, the promotion of international cooperation in governance and cybersecurity threat response, investment in domestic digital technology and infrastructure to reduce external dependence, and the establishment of transparent and accountable balance between freedom of expression and harmful content control. Addressing these challenges requires adaptive capacity and integrated comprehensive approaches from the state to maintain sovereign power in a rapidly transforming political landscape.

References

คันธิรา ฉายาวงศ์. (2564). แนวโน้มการเมืองไทยกับสื่อสังคมออนไลน์ในศตวรรษที่ 21. วารสารเทคโนโลยีสื่อสารมวลชน มทร.พระนคร, 6(1), 97-107.

ชัยพงษ์ สำเนียง. (2564). การเมืองดิจิทัล : การเปลี่ยนภูมิทัศน์ทางการเมืองของคนกลุ่มใหม่ในโลกเสมือน. วารสารพัฒนศาสตร์ วิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 4(2), 1-35.

ปภัสรา พรมมา และไวพจน์ กุลาชัย. (2567). ผลกระทบของการใช้โซเชียลมีเดียในการสื่อสารนโยบายพรรคการเมืองต่อการตัดสินใจเลือกตั้ง. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 6(2), 680-697.

ภิเษก ชัยนิรันดร์. (2553). การตลาดแนวใหม่ผ่าน Social media. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.

สมคิด พุ่มทุเรียน และประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2565). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของพลเมืองไทยในยุคดิจิทัล. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(5), 2298-2312.

อรุโณทัย วรรณถาวร. (2565). กระบวนทัศน์การเคลื่อนย้ายใหม่ กับการศึกษาการเคลื่อนไหวทางการเมืองดิจิทัลในสื่อสังคมออนไลน์. วารสารการสื่อสารมวลชน, 10(1), 92-122.

Carty, V. (2014). Arab Spring in Tunisia and Egypt: The Impact of New Media on Contemporary Social Movements and Challenges for Social Movement Theory. International Journal of Contemporary Sociology, 51(1), 51-80.

Castells, M. (2003). The Internet galaxy: Reflections on the Internet. Oxford: Business, and Society Oxford University Press.

Easton, D. (1971). The Political System: An Inquiry into the State of Political Science. New York: Knoof.

Hindman, M. (2008). The myth of digital democracy. Princeton, NJ: Princeton University Press.

Hu, M. (2020). Cambridge Analytica's black box. Retrieved February 10, 2026, from https://url.in.th/ragVK

McCarthy, J. D., & Zald, M.N. (1973). The Trend of Social Movements in America: Professionalization and Resource Mobilization. Morristown, N. J.: General Learning Press.

Ward, K. (2018). Social networks, the 2016 US presidential election, and Kantian ethics: Applying the categorical imperative to Cambridge Analytica's behavioral microtargeting. Journal of Media Ethics, 33(3), 133-148.