ความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ความสามารถของตนเอง บรรยากาศองค์การ กับแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ของข้าราชการธุรการ สังกัดสำนักงานอัยการสูงสุด

Phu Khwankawin; Rangsima Homsettee

Authors

Phu Khwankawin Faculty of Education, Ramkhamhaeng University
Rangsima Homsettee Faculty of Education, Ramkhamhaeng University

Keywords:

Self-Efficacy, Organizational Climate, Achievement Motivation, Administration Officials at The Office of The Attorney General

Abstract

Objectives of this research article were as follows: 1. To study the level of self–efficacy, organizational climate and achievement motivation among administration officers at the Office of the Attorney General 2. To compare the achievement motivation level among these administration officers based on personal factors such as gender, age, education level, job position, job level, length of service, monthly income, and interest in receiving a scholarship, and 3. To examine the relationship between self–efficacy, organizational climate, and achievement motivation among these administration officers. The samples consisted of 216 administration officers at the Office of the Attorney General (Ratchadaphisek Road Building). The research instruments were a general information questionnaire, forms used to test achievement motivation, self–efficacy, and organizational climate. The statistics used for data analysis included percentage, mean, standard deviation, two independent–samples t–test, one–way ANOVA, and Pearson product-moment correlation coefficient.

Findings were as follows: 1. The overall levels of self–efficacy, organizational climate, and achievement motivation among administration officers at the Office of the Attorney General were high. 2. There were no significant differences in achievement motivation level among administration officers based on personal factors such as gender, age, job position, job level, length of service, monthly income, and interest in receiving a scholarship at the 0.05 significance level. On the other hand, there were significant differences in achievement motivation level among administration officers who had different education levels at the 0.05 significance level, and 3. Self–efficacy and organizational climate were positively correlated with achievement motivation among administration officers at the 0.01 significance level, with correlation coefficients of .771 and .422, respectively.

References

กมลวรรณ เทพจั้ง. (2564). บรรยากาศองค์กรที่มีผลต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์ ในเขตจังหวัดปทุมธานี (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.

กิรติภาพัชร์ กษิดิศ. (2560). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ของผู้บริหารสถานศึกษากับองค์ประกอบของบรรยากาศองค์การในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยาเขต 2 (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). พระนครศรีอยุธยา:มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.

ฐิรชัย หงษ์ยันตรชัย. (2566). คอมพิวเตอร์สำหรับนักจิตวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ฑิตยารักษ์ อธิษฐ์กีรติยา. (2562). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเพื่อขับเคลื่อนวัฒนธรรมองค์กรของผู้บริหารงานธุรการสำนักงานอัยการสูงสุด (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.

ณัฐวรา ปุณยวิทิตโรจน์ และจุฑามาศ ทวีไพบูลย์วงษ์. (2563). อิทธิพลการรับรู้การสนับสนุนจากองค์การและการรู้สมรรถนะของตนเองที่มีต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ และผลการปฏิบัติงานของพนักงานบริษัทแห่งหนึ่งในอุตสาหกรรมยานยนต์ จังหวัดชลบุรี. วารสารวิทยาลัยพาณิชยศาสตร์บูรพาปริทัศน์, 15(1), 45–58.

นลัชนันท์ อัมระนันทน์. (2564). อิทธิพลของปัจจัยประชากรศาสตร์และทุนมนุษย์ที่มีผลต่อการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่หน่วยงานพัสดุ ภายใต้การกำกับดูแลของสำนักงานอัยการสูงสุด (การศึกษารายบุคคลบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.

ระเบียบสำนักงานอัยการสูงสุดว่าด้วยทุนการศึกษาเพื่อพัฒนาบุคลากร พ.ศ. 2551. (2551, 5 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 138 ตอนที่ 54 ก. หน้า 21.

สรศักย์ เรืองวิเศษ และคณะ. (2566). ภาวะผู้นำ บรรยากาศองค์การและผลการดำเนินงานของพนักงานในหน่วยงานภายในสำนักงานอัยการสูงสุด. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร, 18(1), 172–188.

โสภนา สุดสมบูรณ์. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ในการสำเร็จการศึกษาของนักศึกษาหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต (บริหารการศึกษา) สาขาวิชาศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(4), 372-385.

Altmann, R. (2000). Forecasting Your Organizational Climate. Journal of Property Management, 65(4), 62–65.

Bandura, A. & Simon, K. M. (1977). The Role of Proximal Intentions in Self-Regulation of Refractory Behavior. Cognitive Therapy and Research, 1(3), 177–193.

Bandura, A. (1993). Perceived Self-Efficacy in Cognitive Development and functioning. Educational Psychologist, 28(2), 117–148.

Beck, R. C. (1990). Motivation: Theories and Principles (3rd ed.). Englewood Cliffs: Prentice Hall.

Brown, W. B. & Moberg. D. J. (1980). Organization Theory and Management: A Macro Approach. New York: Joho Wiley and Sons.

Chang, J. C. et al. (2022). A Study of Graduate Students' Achievement Motivation, Active Learning, and Active Confidence Based on Relevant Research. Frontiers in Psychology, 13, 1–10.

Gibson, J. L. et al. (2012). Organizations: Behavior, Structure, Processes (14th ed.). Boston: McGraw-Hill Irwin.

Hermans, H. (1970). A Questionnaire Measure of Achievement Motivation. The Journal of Applied Psychology, 54(4), 353–363.

McClelland, D. C. (1961). The Achieving Society. Princeton, NJ: Van Nostrand.

_____. (1973). Testing for Competence Rather Than for ‘Intelligence.’ American Psychologist, 28(1), 1–14.

_____. (1976). The Achievement Motive (2nd ed.). New York: Irvington Publishers.

Sarif, M. N. & Vandana, V. (2022). Correlates and Antecedents of Academic Achievement: A Systematic Review. International Journal of Educational Sciences, 36(1–3), 19–29.

Stringer, R. A. (2002). Leadership and Organizational Climate: The Cloud Chamber Effect. New Jersey: Prence Hall.