พุทธวิธีส่งเสริมการสื่อสารทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดสมุทรสงคราม
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาระดับการสื่อสารทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดสมุทรสงคราม 2. ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักวจีสุจริตกับการสื่อสารทางการเมือง 3. นำเสนอพุทธวิธีเพื่อเสริมสร้างการสื่อสารทางการเมือง ใช้ระเบียบวิธีการวิจัยแบบผสานวิธีโดยมีการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่างประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ด้วยสูตรการคํานวณของทาโร่ ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 399 คน ด้วยแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.966 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลโดยสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 9 รูปหรือคน และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการสื่อสารทางการเมืองของประชาชนในจังหวัดสมุทรสงคราม โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง 2. หลักวจีสุจริต 4 กับการสื่อสารทางการเมือง โดยภาพรวม มีความสัมพันธ์ในระดับปานกลาง (R=.622**) มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 แสดงให้เห็นว่าเมื่อประชาชนประยุกต์หลักวจีสุจริต 4 ในการสื่อสารจะช่วยให้การสื่อสารเป็นไปอย่างสุภาพ และเกิดความรับผิดชอบต่อข้อมูล ส่งผลให้การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นทางการเมืองมีคุณภาพ 3. แนวการปฏิบัติที่ส่งเสริมการสื่อสาร 4 ด้าน ได้แก่ 1. สัจจวาจา เมื่อประชาชนยึดหลักการพูดความจริงในการสื่อสารจะช่วยให้ข้อมูลมีความน่าเชื่อถือ ส่งเสริมการตัดสินใจบนพื้นฐานของข้อเท็จจริง 2. อปิสุณาวาจา การสื่อสารที่มุ่งสร้างความเข้าใจและความปรองดอง ช่วยลดความขัดแย้งและเสริมสร้างบรรยากาศทางการเมืองที่เอื้อต่อการอยู่ร่วมกัน 3. สัณหวาจา การใช้ถ้อยคำที่สุภาพและให้เกียรติผู้อื่น ช่วยให้การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเป็นไปอย่างสร้างสรรค์และได้รับการยอมรับมากขึ้น และ 4. มันตภาสา การสื่อสารที่มุ่งประโยชน์ส่วนรวม ช่วยให้ประชาชนตระหนักถึงคุณค่าของข้อมูลและส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมืองอย่างมีคุณภาพ
เอกสารอ้างอิง
จินต์จุฑา พันธุ์ทองคำ. (2567). สำรวจหลักสำคัญการสื่อสารจากรัฐบาลในช่วงเวลาสงครามข่าวสาร ที่ประชาชนต้องการความจริง.สืบค้น 19 ตุลาคม 2567. จาก https://thematter.co/social/politics/government-communication-wartime/247279.
พระครูธรรมธรบุญเที่ยง พุทฺธสาวโก (ลักษณ์พลวงค์). (2564) การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับการสื่อสารทางการเมืองเพื่อเสริมสร้างความสมานฉันท์ (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูศรีปรีชากร (เลื่อน บุญยงค์). (2562). แนวทางการสื่อสารเชิงพุทธเพื่อสันติสุขในสังคมไทย (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระชินกร สุจิตฺโต (ทองดี). (2564). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการสื่อสารทางการเมือง สำหรับประชาชนจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระนุชิต นาคเสโน (โพวิชัย). (2565). การพัฒนาการสื่อสารทางการเมืองตามแนวพระพุทธศาสนาของ นักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอานนท์ ทิพย์สิงห์. (2569). การกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น : ปัญหา และอุปสรรค. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 4(2), 130-143.
พระมหาอานนท์ อคฺคปญฺโญ, และคณะ. (2569) การสื่อสารทางการเมืองของรัฐบาลในภาวะวิกฤต. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(6), 376-386.
พระอนุรักษ์ อนุรกฺขิโต (รัฐธรรม) และคณะ. (2562) การศึกษาวิเคราะห์ประโยชน์ของสัมมาวาจาในสถาบันครอบครัวของนักเรียนโรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม. 3(2), 28-29.
พิบูลย์ เพียรพานิชกุล และคณะ. (2566). การพัฒนาการสื่อสารทางการเมืองเชิงพุทธเพื่อการเลือกตั้ง นายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(2), 50-62.
มนัสนันท์ ศิวะพรพัฒนา และคณะ. (2566). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองที่มีผลต่อการไปใช้ สิทธิ์เลือกตั้งทั่วไปของประชาชนในอำเภอบ้านบึง จังหวัดชลบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(1), 74-86.
ศรายุทธ ซื่อสัตย์. (2569). การประยุกต์หลักวจีสุจริตเพื่อส่งเสริมการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในเทศบาลตำบลปง อำเภอปง จังหวัดพะเยา. ในรายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 3 และนานาชาติ ครั้งที่ 2 พุทธนวัตกรรมการพัฒนาปัญญาและคุณธรรมที่ยั่งยืน. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครราชสีมา. 146–149.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ.ปยุต ฺโต). (2563). ธรรมาธิปไตยไม่มาจึงหาประชาธิปไตยไม่เจอ จุดบรรจบ : รัฐศาสตร์กับนิติศาสตร์. สืบค้น 21 สิงหาคม 2569, จาก https://www.watnyanaves.net/th/book_detail/226.
สมบัติ นามบุรี. (2562). ทฤษฎีการมีส่วนร่วมในงานรัฐประศาสนศาสตร์. วารสารวิจยวิชาการ, 2(1), 183-197.
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. (2567). พื้นที่จังหวัดสมุทรสงครามข้อมูลเดือนกันยายน 2567. สืบค้น 20 กันยายน 2567, จาก https://www.bora.dopa.go.th.
สุรพล สุยะพรหม และคณะ. (2562). การสื่อสารทางการเมืองของพระเทพปฏิภาณวาที (เจ้าคุณพิพิธ) : ศึกษาในช่วง เวลา พ.ศ. 2540-2560. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(5), 2514-2515.
อภิญญา ฉัตรช่อฟ้า และนันทนา นันทวโรภาส. (2562). การสื่อสารทางการเมืองเพื่อสถานะภิกษุณีใน ประเทศไทย: ศึกษากรณีภิกษุณีธัมมนันทา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(1), 214-225.
Arnstein, Sherry R., (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216-224.
Best, J.W. (1981). Research in Education. New Jersey: Prentice Hall, Inc.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. New York: Wiley & Son.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Harperand Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น
