ปรัชญาการเมืองของมาคิอาเวลลีและการเมืองไทย
คำสำคัญ:
ปรัชญาการเมือง, การเมืองไทย, มาคิอาเวลลีบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างอำนาจทางการเมืองกับกลุ่มผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจในการเมืองไทย โดยนำปรัชญาการเมืองของนิโคโล มาคิอาเวลลีจากงานเขียน "The Prince" มาเป็นกรอบในการทำความเข้าใจ แนวคิดหลักที่นำมาใช้ ได้แก่ ธรรมชาติมนุษย์ที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน การแยกการเมืองออกจากศีลธรรม หลักการรักษาอำนาจด้วยการประคองความสัมพันธ์กับผู้มีทรัพยากรและอิทธิพล ตลอดจนแนวคิดเรื่องคุณธรรมแห่งพลเมือง (Virtù) และการถ่วงดุลอำนาจในสาธารณรัฐ จากการศึกษาพบว่านับตั้งแต่การเมืองไทยเปลี่ยนผ่านจากอำนาจนิยมทางทหารสู่ยุคประชาธิปไตย กลุ่มทุนได้เข้ามากำหนดทิศทางนโยบายผ่านเครือข่ายอุปถัมภ์และการสนับสนุนพรรคการเมือง สะท้อนให้เห็นว่าตรรกะการรักษาอำนาจแบบมาคิอาเวลลียังคงดำเนินอยู่ในโครงสร้างการเมืองไทย การเปรียบเทียบหลักปรัชญาการเมืองของมาคิอาเวลลีกับบริบทไทยชี้ให้เห็นว่า เมื่อผลประโยชน์ของกลุ่มทุนเข้ามาแทนที่การมีส่วนร่วมของประชาชน ความชอบธรรมของผู้ปกครองย่อมถูกบั่นทอนลง ดังที่มาคิอาเวลลีเตือนไว้ว่าอำนาจที่ปราศจากความไว้วางใจจากประชาชนย่อมไม่มั่นคง บทความนี้จึงเสนอแนวทางแก้ไข อาทิ การถ่วงดุลเชิงสถาบันที่เป็นอิสระจากทั้งอำนาจทหารและอำนาจทุน การสร้างความเป็นอิสระทางทรัพยากรของพรรคการเมือง การสร้างความชอบธรรมเชิงรูปธรรมผ่านความโปร่งใสที่ตรวจสอบได้ การเสริมสร้างสำนึกพลเมืองที่เข้มแข็ง และการเปิดช่องทางให้ประชาชนมีส่วนร่วมในกระบวนการตัดสินใจทางการเมืองอย่างแท้จริง ทั้งนี้ การวิเคราะห์ยังชี้ให้เห็นข้อจำกัดของกรอบคิดมาคิอาเวลลีในบริบทรัฐประชาธิปไตยสมัยใหม่ ซึ่งความชอบธรรมจากประชาชนมีน้ำหนักไม่น้อยไปกว่าการควบคุมทรัพยากรอำนาจ
เอกสารอ้างอิง
กษิดิศ รอดน้อย และพระชาณรงค์ ประเสริฐศรี. (2566). วิเคราะห์แนวคิดปรัชญาการเมืองของ นิโคโล มาเคียเวลลี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(5), 199-216.
ธีรวัส บำเพ็ญบุญบารมี. (2543). ปรัชญาโลกตะวันตก. สืบค้น 12 มิถุนายน 2569, จาก https://www.baanjomyut.com/library_3/extension-1/western_philosophy/19.html.
ธีระวิทย์ เหลืองอุบล. (2523). สถาปนิกผู้สร้าง ทฤษฎีการเมืองตะวันตก จากแม็คคีเอเวลลีถึงรูสโซ. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.
นงลักษณ์ เทพสวัสดิ์. (2543). วิเคราะห์ปัญหาสำคัญในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ผาสุก พงษ์ไพจิตร และคริส เบเกอร์. (2546). เศรษฐกิจการเมืองไทยสมัยกรุงเทพฯ. กรุงเทพฯ:โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
พลอย ธรรมาภิรานนท์. (2560). นายทุนไทยในการเมือง: ผู้สนับสนุนประชาธิปไตยแบบมีเงื่อนไข. สืบค้น 12 มิถุนายน 2569, จาก https://www.the101.world/thai-capitalist/.
รังสรรค์ สิงห์เลิศ. (2561). สถาปนิกผู้สร้างทฤษฎีการเมืองตะวันตก: จากแม็คคิวเวลลี่ ถึง รุสโซ. วารสารช่อพะยอม, 29(1), 407-410.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2559). การเมืองไทย. กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาตสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์.
สุรีย์ ศิลาวงษ์. (2567). 92 ปี ‘24 มิถุนา 2475’ ทุนธิปไตย กุมสภาพ กลืนการเมือง. สืบค้น 19 มิถุนายน 2569, จาก https://www.bangkokbiznews.com/politics/1132732.
Michael, W. (2007). Machiavelli, A Man Misunderstood. London: Abacus.
Niccolo Machiavelli. (1950). The Prince and The Discourses. Introduction by Max Lerner. New York: Modern Library.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น

