กลยุทธ์การใช้สื่อออนไลน์ของพรรคการเมืองไทยในการหาเสียงเลือกตั้ง
คำสำคัญ:
กลยุทธ์, สื่อออนไลน์, พรรคการเมืองบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้นำเสนอและวิเคราะห์บทบาทสื่อออนไลน์ของพรรคการเมืองในยุคดิจิทัลต่อการสื่อสารทางการเมือง โดยพบว่าสื่อสังคมออนไลน์มีบทบาทสำคัญในการสร้างการมีส่วนร่วมและการสื่อสารระหว่างพรรคการเมืองกับประชาชน ส่งผลให้รูปแบบการรณรงค์หาเสียงและการเลือกตั้งเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ พรรคการเมืองได้ใช้แพลตฟอร์มดิจิทัล เช่น Facebook Twitter YouTube และ TikTok ในการเผยแพร่ข้อมูล ข่าวสาร และนโยบายรวมไปถึงการรับฟังความคิดเห็น ข้อเสนอแนะจากประชาชนได้อย่างรวดเร็วและกว้างขวางการสื่อสารดิจิทัลช่วยสร้างภาพลักษณ์ของพรรคการเมือง เสริมสร้างการมีส่วนร่วมและเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายใหม่ๆ โดยเฉพาะกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ใช้สื่อดิจิทัล นอกจากนี้ พรรคการเมืองจึงมักใช้สื่อสังคมออนไลน์ในการกำหนดทิศทางในการสื่อสาร สร้างภาพลักษณ์องค์กร และการระดมการสนับสนุนจากประชาชน เป็นการใช้เนื้อหาที่หลากหลาย เช่น วีดีโอสั้น และการถ่ายทอดสดเพื่อช่วยให้สามารถเข้ากลุ่มเป้าหมายได้โดยตรง อีกทั้งยังเปิดโอกาสให้พรรคการเมืองสามารถรับฟังความคิดเห็นและปรับกลยุทธ์การสื่อสารได้อย่างต่อเนื่อง ด้วยเหตุนี้ การใช้สื่อสังคมออนไลน์ของพรรคการเมืองจึงถือได้ว่าเป็นกลยุทธ์ที่สำคัญในการสื่อสารทางการเมือง
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา สมพื้นและคณะ. (2561). การพัฒนาการสื่อสารเพื่อสร้างจิตสำนึกในการอนุรักษ์เขาเอราวัณของชุมชนช่องสาริกาอย่างยั่งยืน. วารสารลวะศรี, 9(1), 59–71.
ศุภกร เชิดชูธีรกุล และสมบูรณ์ สุขสำราญ. (2568). กลยุทธ์การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของพรรคก้าวไกล. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 10(1), 102-112.
ภัสสร คงเอียด. (2569). กลยุทธ์การหาเสียงผ่านสื่อดิจิทัลของพรรคการเมืองไทยในการเลือกตั้ง พ.ศ. 2566. วารสารสหวิทยาการ มหาวิทยาลัยชินวัตร, 3(1), 38-52.
เสริมศิริ นิลดำและคณะ. (2565). ปัจจัยพยากรณ์การรังแกกันบนสื่อสังคมของนักศึกษาระดับปริญญาตรี สังกัดสถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดเชียงราย. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 16(1), 67–81.
Barberà, O. et al. (2021). Digital Parties: The Challenges of Online Organization and Participation (Studies in Digital Politics and Governance). Chaim: Springer International Publishing.
Cornelissen, J. (2020). Corporate Communication: A Guide to Theory and Practice (6th ed.). London: Sage Publications.
Chadwick, A. (2013). The hybrid media system: Politics and power. Oxford: Oxford University Press.
Enli, G. (2017). Mediated authenticity: How the media constructs reality. New York: Peter Lang.
Hallahan, K. et al. (2007). Defining strategic communication. International Journal of Strategic Communication. 1(1), 3-35.
McNair, B. (2017). An introduction to political communication (Vol. 5). London: Routledge Taylor & Francis.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น
