บทบาทผู้บริหารท้องถิ่นในการจัดการภาครัฐสมัยใหม่

ผู้แต่ง

  • ณัฐวัฒน์ ปริยพาณิชย์ นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

การจัดการภาครัฐสมัยใหม่, ผู้บริหารท้องถิ่น, นวัตกรรมการบริหาร

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้นำเสนอและวิเคราะห์บทบาทของผู้บริหารท้องถิ่นภายใต้บริบทการจัดการภาครัฐสมัยใหม่ ซึ่งเป็นการขับเคลื่อนการพัฒนาประเทศจากระดับฐานราก ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยี สังคม และเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว บทบาทของผู้บริหารท้องถิ่นในยุคปัจจุบันต้องมีการปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ การเปลี่ยนจากผู้ใช้อำนาจสั่งการตามลำดับชั้นไปสู่การเป็นผู้นำเชิงยุทธศาสตร์ที่เน้นการสร้างเครือข่ายความร่วมมือพหุภาคี โดยทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยความสะดวกในการประสานพลังระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชนและภาคประชาสังคม เพื่อก้าวข้ามข้อจำกัดด้านงบประมาณและทรัพยากร การบริหารจัดการองค์กรที่ยึดถือผลสัมฤทธิ์เป็นหลักผ่านการนำเทคโนโลยีดิจิทัลและการบริหารฐานข้อมูลมาใช้ในการตัดสินใจ เพื่อเพิ่มความคล่องตัว ความโปร่งใส และความแม่นยำในการแก้ปัญหาความเดือดร้อนของประชาชน การเป็นนักสร้างสรรค์นวัตกรรมสังคมที่มุ่งเน้นการสร้างคุณค่าสาธารณะ โดยต้องมีความยืดหยุ่นในการบริหารจัดการภาวะวิกฤตและสามารถปรับตัวให้เท่าทันต่อสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน การจัดการภาครัฐยุคใหม่ในระดับท้องถิ่นจึงไม่ใช่เพียงการปฏิบัติตามระเบียบราชการ การสร้างระบบนิเวศการบริหารจัดการที่เปิดโอกาสให้ภาคประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมอย่างเข้มข้นในลักษณะหุ้นส่วนการพัฒนา การปรับตัวของผู้บริหารท้องถิ่นตามแนวทางดังกล่าวถือเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน เสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน และนำไปสู่การพัฒนาท้องถิ่นที่พึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืนในโลกยุคไร้พรมแดน

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงมหาดไทย. (2563). คู่มือหลักเกณฑ์การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย.

คณิตา ราษฎร์นุ้ย. (2563). คู่มือหลักเกณฑ์การบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดีขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. สงขลา: สำนักงานจังหวัดสงขลา.

เจริญ ภูสุวรรณ และกมลวรรณ วรรณธนัง. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักของพนักงานในเทศบาลเมืองเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(3), 103-117.

ธิษณารินทร์ เหลืองจิรโชติกาล. (2565). การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่กับการจัดบริการสาธารณะของเทศบาลในจังหวัดชุมพร. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 16(1), 148–157.

นัทธพงศ์ วิบูลรังสรรค์ และคณะ. (2568). การจัดการภาครัฐแนวใหม่ตามหลักธรรมาภิบาลของสำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดในเขตพื้นที่ภาคกลาง. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 8(1), 135-145.

ภัครธรณ์ เอี่ยมอำภา. (2567). ความร่วมมือภาครัฐและเอกชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสาร มจร เพชรบุรีปริทรรศน์, 7(1), 33-47.

วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2559). การบริหารงานคลังภาครัฐบนฐานความยั่งยืน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สถาบันพระปกเกล้า. (2567). การบริหารงานภาครัฐแนวใหม่. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). คู่มือการประเมินผลการปฏิบัติราชการ: ภาพรวม ระบบบริหารผลงานและระบบประเมินผลการปฏิบัติราชการ. กรุงเทพฯ: บริษัท พี.เอ.ลีฟวิ่ง.

สำนักปลัดนายกรัฐมนตรี. (2565). แนวทางการเสริมสร้างศักยภาพท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักปลัดนายกรัฐมนตรี.

เสกสรรค์ สนวา และคณะ. (2561). คุณลักษณะของผู้นำองค์การภาครัฐสมัยใหม่. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์, 20(พิเศษ), 309–411.

OECD. (2020). The OECD digital government policy framework: Six dimensions of a digital government. Retrieved April 7, 2026, from https://url.in.th/mRdwm

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-25

รูปแบบการอ้างอิง

ปริยพาณิชย์ ณ. (2026). บทบาทผู้บริหารท้องถิ่นในการจัดการภาครัฐสมัยใหม่. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 15(2), 305–316. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/298979