การจัดการภาครัฐเชิงบูรณาการกับภาวะผู้นำท้องถิ่นในยุคดิจิทัล
คำสำคัญ:
การจัดการภาครัฐเชิงบูรณาการ, ภาวะผู้นำท้องถิ่น, บริการสาธารณะบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาแนวทางการบริหารจัดการภาครัฐเชิงบูรณาการ โดยให้ความสำคัญกับการยกระดับสมรรถนะของผู้นำท้องถิ่นในการบริหารจัดการข้ามหน่วยงาน ท่ามกลางบริบทการปฏิรูประบบราชการสมัยใหม่ที่ต้องเผชิญกับความท้าทายอันซับซ้อน ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การบริหารงานแบบแยกส่วนตามภารกิจเดิมไม่สามารถตอบโจทย์
การพัฒนาพื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกต่อไป หัวใจสำคัญในการขับเคลื่อนความสำเร็จจึงอยู่ที่การปรับเปลี่ยนสมรรถนะหลักของผู้นำท้องถิ่น จากบทบาทผู้ใช้อำนาจสั่งการสู่การเป็นผู้อำนวยความสะดวกและนักสร้างเครือข่ายที่มีขีดความสามารถสูงในการประสานภารกิจร่วมกัน ผู้นำยุคใหม่จำเป็นต้องมีสมรรถนะเชิงยุทธศาสตร์ในการประยุกต์ใช้ระบบฐานข้อมูลขนาดใหญ่เพื่อการตัดสินใจที่แม่นยำ ลดความซ้ำซ้อนของโครงการและงบประมาณ ควบคู่ไปกับการสร้างมาตรฐานด้านความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์และจริยธรรมข้อมูลเพื่อสร้างความไว้วางใจจากภาคประชาชน องค์ความรู้ใหม่ที่สังเคราะห์ได้ คือ “โมเดลผู้นำแบบตัวกลางประสานพลัง” ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการร้อยเรียงศักยภาพของภาคส่วนต่าง ๆ ทั้งภาครัฐ เอกชน และประชาสังคมเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ อันจะนำไปสู่การพัฒนาขีดความสามารถของบุคลากรและการปรับปรุงระเบียบปฏิบัติที่เอื้อต่อการทำงานข้ามหน่วยงาน เพื่อให้เกิดการบริหารจัดการเชิงพื้นที่ที่มีประสิทธิภาพสูงสุดและยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างยั่งยืนตามหลักธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล
เอกสารอ้างอิง
กิติชัย รัตนะ. (2568). การบูรณาการตัดข้ามภารกิจองค์กรเพื่อการพัฒนาสมรรถนะ นักบริหาร กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 12(1), 287-316.
ชัชชาย จีระวัฒน์วงศ์ และคณะ. (2567). นวัตกรรมการบริหารจัดการเชิงรุกเพื่อพัฒนาการจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพ เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงของยุคปัญญาประดิษฐ์. วารสารวิจัยสังคมและปริทัศน์, 47(1), 270666.
ชัยนันท์ กั้นชัยภูมิ และคณะ. (2567). การพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐสู่ระบบราชการ 4.0 ของสำนักงานที่ดินจังหวัดนครพนม. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4(4), 1389-1401.
ติน ปรัชญาพฤทธิ์. (2553). รัฐประศาสนศาสตร์เปรียบเทียบ เครื่องมือในการพัฒนาประเทศ. กรุงเทพฯ: อินทภาษ.
บุญทัน ดอกไธสง. (2565). รัฐประศาสนศาสตร์เปลี่ยนโลก 2. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ปรารถนา มะลิไทย, และคณะ. (2568). ภาวะผู้นำท้องถิ่นในยุคการเปลี่ยนผ่านทางการเมืองและสังคม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
ปิยากร หวังมหาพร. (2560). รัฐประศาสนศาสตร์ไทย : การจัดการภาครัฐแบบประชารัฐ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มุจจรินทร์ ทัศดรกุลพัฒน์. (2568). ธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล: ความท้าทายและโอกาสสำหรับรัฐประศาสนศาสตร์ไทย. วารสารสังคมศึกษาศาสนาและวัฒนธรรม, 6(2), 83-192.
วราภรณ์ สืบสหการ. (2546). อีคิวสำหรับผู้นำ. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
วลีรัตน์ แสงไชย. (2567). กระบวนการประชาธิปไตยชุมชนเพื่อการบริหารจัดการที่ดีขององค์การบริหารส่วนตำบลนาดี จังหวัดอุดรธานี. วารสารสำนักหอสมุดมหาวิทยาลัยทักษิณ, 13, 22-34.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2564). การส่งเสริมเมืองอัจฉริยะ. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.
สุรพงษ์ มาลี. (2566). ธรรมาภิบาลและการบริหารภาครัฐในยุคดิจิทัล. สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.).
อัญญรัชย์ ศรีประจันต์. (2567). แนวคิดการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ. วารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์, 10(2), 147-158.
อัมพร ธำรงลักษณ์. (2565). การบริหารรัฐกิจแนวใหม่และธรรมาภิบาลเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Fayol, H. (1930). Industrial and General Administration. New York: McGraw-Hill.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น

