การจัดการภาครัฐเชิงบูรณาการกับภาวะผู้นำท้องถิ่นในยุคดิจิทัล

ผู้แต่ง

  • อรัญญา ชูโอชา นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

การจัดการภาครัฐเชิงบูรณาการ, ภาวะผู้นำท้องถิ่น, บริการสาธารณะ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งศึกษาแนวทางการบริหารจัดการภาครัฐเชิงบูรณาการ โดยให้ความสำคัญกับการยกระดับสมรรถนะของผู้นำท้องถิ่นในการบริหารจัดการข้ามหน่วยงาน ท่ามกลางบริบทการปฏิรูประบบราชการสมัยใหม่ที่ต้องเผชิญกับความท้าทายอันซับซ้อน ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การบริหารงานแบบแยกส่วนตามภารกิจเดิมไม่สามารถตอบโจทย์
การพัฒนาพื้นที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกต่อไป หัวใจสำคัญในการขับเคลื่อนความสำเร็จจึงอยู่ที่การปรับเปลี่ยนสมรรถนะหลักของผู้นำท้องถิ่น จากบทบาทผู้ใช้อำนาจสั่งการสู่การเป็นผู้อำนวยความสะดวกและนักสร้างเครือข่ายที่มีขีดความสามารถสูงในการประสานภารกิจร่วมกัน ผู้นำยุคใหม่จำเป็นต้องมีสมรรถนะเชิงยุทธศาสตร์ในการประยุกต์ใช้ระบบฐานข้อมูลขนาดใหญ่เพื่อการตัดสินใจที่แม่นยำ ลดความซ้ำซ้อนของโครงการและงบประมาณ ควบคู่ไปกับการสร้างมาตรฐานด้านความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์และจริยธรรมข้อมูลเพื่อสร้างความไว้วางใจจากภาคประชาชน องค์ความรู้ใหม่ที่สังเคราะห์ได้ คือ “โมเดลผู้นำแบบตัวกลางประสานพลัง” ซึ่งเป็นกุญแจสำคัญในการร้อยเรียงศักยภาพของภาคส่วนต่าง ๆ ทั้งภาครัฐ เอกชน และประชาสังคมเข้าด้วยกันอย่างไร้รอยต่อ อันจะนำไปสู่การพัฒนาขีดความสามารถของบุคลากรและการปรับปรุงระเบียบปฏิบัติที่เอื้อต่อการทำงานข้ามหน่วยงาน เพื่อให้เกิดการบริหารจัดการเชิงพื้นที่ที่มีประสิทธิภาพสูงสุดและยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชนอย่างยั่งยืนตามหลักธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล

เอกสารอ้างอิง

กิติชัย รัตนะ. (2568). การบูรณาการตัดข้ามภารกิจองค์กรเพื่อการพัฒนาสมรรถนะ นักบริหาร กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 12(1), 287-316.

ชัชชาย จีระวัฒน์วงศ์ และคณะ. (2567). นวัตกรรมการบริหารจัดการเชิงรุกเพื่อพัฒนาการจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพ เพื่อรองรับการเปลี่ยนแปลงของยุคปัญญาประดิษฐ์. วารสารวิจัยสังคมและปริทัศน์, 47(1), 270666.

ชัยนันท์ กั้นชัยภูมิ และคณะ. (2567). การพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐสู่ระบบราชการ 4.0 ของสำนักงานที่ดินจังหวัดนครพนม. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4(4), 1389-1401.

ติน ปรัชญาพฤทธิ์. (2553). รัฐประศาสนศาสตร์เปรียบเทียบ เครื่องมือในการพัฒนาประเทศ. กรุงเทพฯ: อินทภาษ.

บุญทัน ดอกไธสง. (2565). รัฐประศาสนศาสตร์เปลี่ยนโลก 2. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ปรารถนา มะลิไทย, และคณะ. (2568). ภาวะผู้นำท้องถิ่นในยุคการเปลี่ยนผ่านทางการเมืองและสังคม. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.

ปิยากร หวังมหาพร. (2560). รัฐประศาสนศาสตร์ไทย : การจัดการภาครัฐแบบประชารัฐ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

มุจจรินทร์ ทัศดรกุลพัฒน์. (2568). ธรรมาภิบาลในยุคดิจิทัล: ความท้าทายและโอกาสสำหรับรัฐประศาสนศาสตร์ไทย. วารสารสังคมศึกษาศาสนาและวัฒนธรรม, 6(2), 83-192.

วราภรณ์ สืบสหการ. (2546). อีคิวสำหรับผู้นำ. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.

วลีรัตน์ แสงไชย. (2567). กระบวนการประชาธิปไตยชุมชนเพื่อการบริหารจัดการที่ดีขององค์การบริหารส่วนตำบลนาดี จังหวัดอุดรธานี. วารสารสำนักหอสมุดมหาวิทยาลัยทักษิณ, 13, 22-34.

สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล. (2564). การส่งเสริมเมืองอัจฉริยะ. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัล.

สุรพงษ์ มาลี. (2566). ธรรมาภิบาลและการบริหารภาครัฐในยุคดิจิทัล. สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน (ก.พ.).

อัญญรัชย์ ศรีประจันต์. (2567). แนวคิดการพัฒนาคุณภาพการบริหารจัดการภาครัฐ. วารสารศรีล้านช้างปริทรรศน์, 10(2), 147-158.

อัมพร ธำรงลักษณ์. (2565). การบริหารรัฐกิจแนวใหม่และธรรมาภิบาลเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Fayol, H. (1930). Industrial and General Administration. New York: McGraw-Hill.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-25

รูปแบบการอ้างอิง

ชูโอชา อ. (2026). การจัดการภาครัฐเชิงบูรณาการกับภาวะผู้นำท้องถิ่นในยุคดิจิทัล. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 15(2), 281–291. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/297223