การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับการส่งเสริมให้ประชาชนเข้าถึงและตรวจสอบการทำงานของภาครัฐ

ผู้แต่ง

  • พระณัฐพงษ์ ญาณเมธี (ไกรเทพ) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครศรีธรรมราช

คำสำคัญ:

หลักพุทธธรรม, การส่งเสริม, ประชาชน, เข้าถึงและตรวจสอบการทำงานของภาครัฐ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการฉบับนี้เขียนขึ้นเพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงของประชาชนตื่นตัวและต้องการมีส่วนร่วมในการตรวจสอบการทำงานของภาครัฐ การนำหลักพุทธธรรม มาประยุกต์ใช้มิใช่เพียงการปฏิบัติตามพิธีกรรม แต่คือการเสริมสร้าง ปัญญา และ เมตตา ในกระบวนการดังกล่าว การประยุกต์ใช้หลักธรรมในกระบวนการตรวจสอบภาครัฐท่ามกลางยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนแปลง แต่คือการเปลี่ยนผ่านสู่การมีส่วนร่วมอย่างสร้างสรรค์ โดยมี “ปัญญา” และ “เมตตา” เป็นแกนหลักสำคัญ ปัญญา คือแสงสว่างที่ช่วยให้การตรวจสอบตั้งอยู่บนพื้นฐานของความจริง เมตตา คือพลังที่ขับเคลื่อนด้วยความปรารถนาดีต่อสังคม อันเป็นแนวทางการพิจารณาสิ่งต่าง ๆ ด้วยความไม่ยึดติดในสิ่งที่ได้ยินได้ฟังมา แต่ให้ใช้ วิจารณญาณ ไตร่ตรองด้วยตนเอง ไม่ใช่การตัดสินจากอคติหรือความรู้สึกส่วนตัว การตรวจสอบแบบมีปัญญาคือการตั้งคำถามด้วยความสงสัยเพื่อหาความจริง ไม่ใช่เพื่อกล่าวโทษ เพื่อให้เข้าใจถึงเจตนารมณ์ปัญหา และผลกระทบอย่างแท้จริง การรู้เท่าทันกลไกการทำงานและข้อจำกัดของระบบราชการเป็นการปฏิบัติธรรมในทางโลกที่ช่วยให้การวิพากษ์วิจารณ์อยู่บนพื้นฐานของ ความเป็นไปได้ และ เหตุผล ที่เป็นธรรม ในขณะที่ปัญญาช่วยให้เราเห็นความจริง เมตตา คือพลังที่ช่วยให้เราเข้าถึงและตรวจสอบด้วย ความปรารถนาดี ที่จะเห็นภาครัฐและสังคมโดยรวมดีขึ้นการตรวจสอบอย่างมีเมตตา ไม่ใช่การมองข้าราชการเป็นศัตรู แต่เป็นการมองเห็นความเป็นมนุษย์ที่มีโอกาสทำผิดพลาดได้เช่นกัน หลักธรรม พรหมวิหาร 4 คือรากฐานที่สำคัญ เมตตา กรุณา มุทิตา และ อุเบกขา การใช้เมตตาในการตรวจสอบคือการเสนอแนะด้วยภาษาที่สุภาพ สร้างสรรค์ ไม่ใช่การประจานหรือทำลายขวัญกำลังใจ การใช้กรุณาคือการชี้แนะแนวทางแก้ไขอย่างเข้าใจ การใช้มุทิตาคือการชื่นชมเมื่อภาครัฐปฏิบัติงานได้ดี และการใช้อุเบกขาคือการไม่เอาความรู้สึกส่วนตัวมาตัดสิน แต่ให้ตัดสินตามหลักการและเหตุผลที่เที่ยงธรรม นำไปสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน

เอกสารอ้างอิง

กรพินธุ์ พัวพันสวัสดิ์. (2561). ประวัติศาสตร์และการเมืองของ “พวกขี้แพ้”: การครอบงำ อำนาจ และการต่อต้าน ในทัศนะของเจมส์ ซี สก็อตต์. วารสารสังคมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(2), 1-28.

จิรกิติยา บุญครองทรัพย์. (2568). ความรักกับพรหมวิหาร 4 : จิตวิทยาแห่งความสัมพันธ์ที่ยั่งยืน. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 12(2), 1-16.

ตรัยรัตน์ ปลื้มปิติชัยกุล. (2561). การสื่อสารกับอำนาจ ระบบปฏิบัติการ การเปรียบเทียบอดีต : สำนึกสังคมและวัฒนธรรมไทย-เกาหลีเหนือ. วารสาร สถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 4(1), 30 - 45.

ธนภรณ์ ตั้งเพชรศิริพงษ์ และคณะ. (2565). การพัฒนาตนเองตามหลักโยนิโสมนสิการ. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 7(1), 264-278.

พระครูปลัดสัมพิพัฒนธรรมาจารย์. (2568). โยนิโสมนสิการอย่างไรให้ใจพ้นทุกข์. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 12(1), 68-81.

ภัทรพงษ์ ธำมรงค์ปรีชาชัย. (2565). การประยุกต์ใช้ความเมตตากรุณาต่อตนเองเพื่อส่งเสริมการมีชีวิตอยู่ด้วยปัญญา. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 42(6), 1-13 .

เมธา หริมเทพาธิป. (2567). ญาณวิทยาในกาลามสูตร. วารสารสังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม, 5(1), 93-105.

วิชนี คุปตะวาทิน และ ศุภกานต์ มังกรสุรกาล. (2561). ธรรมาภิบาลของไทยเป็นจริงได้หรือ. วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(1), 394 - 398.

สิรินทร์ กันยาวิริยะ และ ชิสา กันยาวิริยะ. (2567). เมตตาธรรม ค้ำจุนโลก. วารสารสถาบันพอดี, 1(3), 21-32.

สิริปุณย์ ดิสริยะกุล. (2563). ปัญญาในฐานะคุณธรรมเชิงญาณวิทยา (ปัญญาในฐานะคุณธรรมญาณ). วารสารสมาคมปรัชญาและศาสนาแห่งประเทศไทย, 15(1), 22-46.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

ญาณเมธี (ไกรเทพ) พ. (2026). การบูรณาการหลักพุทธธรรมกับการส่งเสริมให้ประชาชนเข้าถึงและตรวจสอบการทำงานของภาครัฐ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 15(3), 207–218. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/295728