ปัจจัยเสี่ยงเชิงพื้นที่และแนวทางในการป้องกันการตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมในพื้นที่ชุมชนซอยเสือใหญ่อุทิศ กรุงเทพมหานคร

พรหมพิเชฐ สนธิเมือง; ธีรวุฒิ นิลเพ็ชร์; เสกสัณ เครือคำ

ผู้แต่ง

พรหมพิเชฐ สนธิเมือง คณะสังคมศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
ธีรวุฒิ นิลเพ็ชร์ คณะสังคมศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ
เสกสัณ เครือคำ คณะสังคมศาสตร์ โรงเรียนนายร้อยตำรวจ

คำสำคัญ:

ปัจจัยเสี่ยงเชิงพื้นที่, อาชญากรรม, แนวทางในการป้องกันการตกเป็นเหยื่อ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาปัจจัยเสี่ยงเชิงพื้นที่ในการตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมของประชาชนในชุมชนเสือใหญ่อุทิศ เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร และ 2. เสนอแนวทางในการป้องกันการตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมของประชาชนในชุมชนเสือใหญ่อุทิศ เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยสำรวจพื้นที่ชุมชนแบบไม่เป็นทางการศึกษา เส้นทางสัญจร รูปแบบอาคาร รูปแบบประชากร พื้นที่ว่างในชุมชน ช่วงเวลาและการสัมภาษณ์เชิงลึกจากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลที่มีการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 8 คน ประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ปฏิบัติงาน จำนวน 4 คน และประชาชนที่ประสบเหตุอาชญากรรม จำนวน 4 คน ใช้วิเคราะห์เนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1. ปัจจัยเสี่ยงเชิงพื้นที่ในการตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมของประชาชนในชุมชนเสือใหญ่อุทิศ เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร พบว่า ปากซอยรัชดา 36 เป็นพื้นที่เสี่ยงมากที่สุด โดยมีปัจจัยเสี่ยงเชิงพื้นที่คือ ถนนและทางสัญจรในชุมชนมีหลายเส้นทางที่สามารถทะลุถึงกันได้ มีอาคารที่พักอาศัยและหอพักที่มีจำนวนมาก มีประชากรย้ายมาอาศัยอยู่ชั่วคราว มีความส่องสว่างของไฟบริเวณในชุมชนไม่เพียงพอ ระบบเฝ้าระวังความปลอดภัยในชุมชนไม่มีประสิทธิภาพ มีพื้นที่ทิ้งร้างและรกทึบ เวลาที่เกิดเหตุอาชญากรรมมากที่สุดคือ ช่วงเวลา 00.01–04.00 นาฬิกา และ 2. แนวทางในการป้องกันการตกเป็นเหยื่ออาชญากรรมของประชาชนในชุมชนเสือใหญ่อุทิศ เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร พบว่า ควรมีการควบคุมอาชญากรรมจากสภาพแวดล้อมให้มีความเหมาะสม ทั้งในสภาพแวดล้อมรูปธรรม (ถนนทางสัญจร ระบบความปลอดภัย ที่อยู่อาศัย และประชากร) และสภาพแวดล้อมนามธรรม (การบังคับใช้กฎหมาย มาตรการ)

เอกสารอ้างอิง

ทวีวัฒน์ เหลืองวิริยะ และคณะ. (2566). โครงการจ้างเหมาบริการสำรวจข้อมูลสถิติอาชญากรรมภาคประชาชน ปี พ.ศ. 2566 (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ธเนศ เกษศิลป์ และธนกฤต หิรัญสาย. (2566). การวิเคราะห์สภาพแวดล้อมทางกายภาพที่เอื้อต่อการกระทำความผิดของเด็กและเยาวชนในเขตพื้นที่กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการอาชญาวิทยาและนิติวิทยาศาสตร์, 9(1), 53–54.

ปุระชัย เปี่ยมสมบูรณ์. (2545). การควบคุมอาชญากรรมจกาสภาพแวดล้อม: หลักทฤษฎีและมาตรการ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.

รัชด ชมภูนิช. (2548). สร้างให้เย็น จึงเป็นสุข: การออกแบบตามสภาวะแวดล้อมในเขตร้อนชื้น. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

วัฒกานต์ อุเทนกุล และวิจิตรา ศรีสอน. (2565). แนวทางการป้องกันและแก้ไขปัญหาอาชญากรรมกรณีศึกษากองบังคับการตำรวจนครบาล 5 กรุงเทพมหานคร. วารสารรัฐศาสตร์รอบรู้และสหวิทยาการ, 5(2), 257–276.

วิษณุ นวมมุสิด. (2562). การปฏิบัติหน้าที่ของตำรวจชุมชนสัมพันธ์ในการป้องกันและแก้ไขปัญหาอาชญากรรม: กรณีศึกษากองบัญชาการตำรวจนครบาล. สืบค้น 7 กรกฎาคม 2567, จาก https://shorturl.asia/v7gws

ศุภโชติ รอดรุ่งเรือง และคณะ. (2567). พื้นที่เสี่ยงการเกิดอาชญากรรมเกี่ยวกับทรัพย์ในเทศบาลเมืองน่าน จังหวัดน่าน. วารสารวิชาการเพื่อพัฒนานวัตกรรมเชิงพื้นที่, 5(2), 105–122.

สฤษดิ์ สืบพงษ์ศิริ. (2555). ความรู้และทัศนคติของผู้เสียหายต่อการจัดการสภาพแวดล้อมเพื่อป้องกันอาชญากรรม กรณีศึกษาลักทรัพย์ในเคหสถานของกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารงานยุติธรรม). กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.