บทบาทการจัดการภัยพิบัติของคณะสงฆ์ : กรณีศึกษาอุทกภัยในจังหวัดเชียงราย

ผู้แต่ง

  • พระอุดมบัณฑิต (สมศักดิ์ สุทฺธิญาณเมธี) คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • ขวัญชนก เหล่าสุนทร คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

การจัดการภัยพิบัติ, บทบาทพระสงฆ์, การมีส่วนร่วม, สังฆะสาธารณสงเคราะห์เชิงรุก, ทุนทางศรัทธา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษากระบวนการมีส่วนร่วมของพระสงฆ์ในการจัดการอุทกภัยในจังหวัดเชียงราย 2. วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการดำเนินงาน และ 3. เสนอแนวทางการเสริมสร้างศักยภาพของพระสงฆ์ในการจัดการภัยพิบัติระเบียบวิธีวิจัยเป็นเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการศึกษาบทเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่มกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 40 รูปหรือคน ครอบคลุมพระสังฆาธิการ ผู้นำชุมชน เจ้าหน้าที่ภาครัฐ และประชาชนผู้ประสบภัยใน 5 อำเภอของจังหวัดเชียงราย ข้อมูลวิเคราะห์ด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา

ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการมีส่วนร่วมของคณะสงฆ์มีลักษณะเป็นระบบสองราง คือ 1. ระบบทางการ ผ่านเถรบัญชาของคณะสงฆ์ และ 2. ระบบไม่เป็นทางการที่ขับเคลื่อนโดยพระสังฆาธิการในพื้นที่ซึ่งมีภาวะผู้นำและทุนทางศรัทธาสูง ส่งผลให้เกิดการตอบสนองที่รวดเร็วและยืดหยุ่น ปัจจัยสำคัญต่อความสำเร็จประกอบด้วยภาวะผู้นำเครือข่าย “บวร” (บ้าน–วัด–ราชการ) และพลังจิตอาสาของชุมชนองค์ความรู้ใหม่ คือ โมเดลสังฆะสาธารณสงเคราะห์เชิงรุกซึ่งครอบคลุมวงจรการจัดการภัยพิบัติทั้งสี่ระยะ ได้แก่ การป้องกัน การเตรียมความพร้อมการตอบสนอง และการฟื้นฟู อันสะท้อนบทบาทของคณะสงฆ์ในการสร้างความเข้มแข็งและความยั่งยืนของชุมชน

เอกสารอ้างอิง

พระมหาประยูร โชติวโร และพระครูปลัดวชิรวัต อตฺถกาโม. (2566). บทบาทของพระสงฆ์ในการช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยในจังหวัดอุบลราชธานี. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(1), 85–98.

สำนักงานประชาสัมพันธ์จังหวัดเชียงราย. (2567). รายงานสถานการณ์อุทกภัยและดินถล่มในพื้นที่จังหวัดเชียงราย. สืบค้น 13 ตุลาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/KXWs9

Arnstein, S. R. (1969). A Ladder of Citizen Participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.

Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1980). Participation's Place in Rural Development: Seeking Clarity Through Specificity. World Development, 8(3), 213–235.

Coppola, D. P. (2015). Introduction to International Disaster Management (3rd ed.). Oxford, UK: Butterworth-Heinemann.

Dynes, R. R. (1994). Community Emergency Planning: False Assumptions and Inappropriate Analogies. International Journal of Mass Emergencies and Disasters, 12(2), 141–158.

Putnam, R. D. (1993). Making Democracy Work: Civic Traditions in Modern Italy. Princeton, NJ: Princeton University Press.

United Nations Office for Disaster Risk Reduction. (2015). Sendai Framework for Disaster Risk Reduction 2015-2030. Geneva: United Nations Office for Disaster Risk Reduction.

Weber, M. (1947). The Theory of Social and Economic Organization. New York: Free Press.

Welcome to the World Meteorological Organization. (2024). State of the Global Climate 2024. Retrieved October 13, 2025, from https://shorturl.asia/GTJM2

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-02-25

รูปแบบการอ้างอิง

(สมศักดิ์ สุทฺธิญาณเมธี) พ., & เหล่าสุนทร ข. (2026). บทบาทการจัดการภัยพิบัติของคณะสงฆ์ : กรณีศึกษาอุทกภัยในจังหวัดเชียงราย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 15(1), 79–87. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/294173