การศึกษาเครือข่ายงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทยในสถานการณ์ การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19)

Main Article Content

ณัชพล ศิริสวัสดิ์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์คือ 1. เพื่อศึกษาการก่อตัวของเครือข่ายสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทยในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (โควิด-19) 2. เพื่อศึกษาการดำเนินงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทยในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 และ 3. เพื่อวิเคราะห์แนวทางการสร้างเครือข่ายงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทยให้มีความยั่งยืน โดยเป็นการวิจัยเอกสารที่ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลแบบแก่นสาระจากเอกสารทางวิชาการที่สำคัญ


ผลการศึกษาพบว่า 1. ปัจจัยที่สนับสนุนให้เกิดการก่อตัวของเครือข่ายงานสาธารณสงเคราะห์ของคณะสงฆ์ไทยประกอบด้วยการมีแผนยุทธศาสตร์การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา พ.ศ. 2560-2564 การสนองพระดำริของสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก และการสร้างบทบาทการดำเนินงานสาธารณสงเคราะห์เพื่อสังคม 2. รูปแบบการดำเนินงานสาธารณสงเคราะห์ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 แบ่งออกได้เป็นการดำเนินงานที่สำนักงานฝ่ายสาธารณสงเคราะห์ของมหาเถรสมาคมเป็นแกนกลาง และการดำเนินงานที่หน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลเป็นแกนกลาง 3. แนวทางการสร้างเครือข่ายงานสาธารณสงเคราะห์ให้มีความยั่งยืน ประกอบด้วยการพัฒนาความร่วมมือกับเครือข่ายองค์กรภาครัฐ การฝึกอบรมความรู้การดำเนินงานสาธารณสงเคราะห์ให้กับพระสงฆ์ และการถอดบทเรียนการดำเนินงานสาธารณสงเคราะห์

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

เฉลิมชัย บุญยะลีพรรณ. (2563). บทสนทนาและประเด็นสำคัญของ “ความเหลื่อมล้ำ”. กรุงเทพฯ: ฝ่ายวิชาการ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ชลวิทย์ เจียรจิตต์. (2559). องค์กรทางพระพุทธศาสนาในสังคมไทยยุคปฏิรูป: ความคาดหวังการปรับตัวและแนวทางการพัฒนา. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 18(1), 60-71.

ชาย โพธิสิตา. (2562). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: บริษัท อัมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).

พระครูสุทธิวรญาณ. (2564). การจัดการงานสงฆ์สาธารณสงเคราะห์ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อโควิด 19 ระลอกสองในจังหวัดสมุทรสงคราม: ถอดบทเรียนพระครูพิศิษฏ์ประชานาถ, ดร. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(5), 114-122.

พระเทพปวรเมธี. (2562). จากปฏิรูปสู่การปฏิบัติ: แผนยุทธศาสตร์การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมบัณฑิต. (2558). การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนา. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสุทิตย์ อาภากโร และคณะ. (2556). การพัฒนาระบบการบริหารจัดการและการสร้างเครือข่ายองค์กรพระพุทธศาสนาในประเทศไทย (รายงานผลการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสุธีรัตนบัณฑิต และสายชล ปัญญชิต. (2563). นวัตกรรมและเครือข่ายทางสังคมจากการดำเนินงานหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบลของคณะสงฆ์ไทย. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 5(3), 1-10.

พระสุธีรัตนบัณฑิต และคณะ. (2563). โครงการเสริมสร้างสุขภาวะเชิงพุทธของหน่วยอบรมประชาชนประจำตำบล (อ.ป.ต.) ในสังคมไทย (รายงานผลการวิจัย). นนทบุรี: นิติธรรมการพิมพ์.

พินิจ ลาภธนานนท์ และสายชล ปัญญชิต. (2563). วิถีพุทธศาสนาเพื่อสังคมในต่างประเทศ. นนทบุรี: นิติธรรมการพิมพ์.

พินิจ ลาภธนานนท์ สายชล ปัญญชิต และภูเบศ วณิชชานนท์. (2564). สังคมวิทยาของพระพุทธศาสนาเพื่อสังคม: บทวิเคราะห์ว่าด้วยงานสาธารณสงเคราะห์วิถีพุทธ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 10(2), 25-38.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วุฒินันท์ กันทะเตียน. (2563). แก่นสาธารณสงเคราะห์ในคัมภีร์พุทธ. นนทบุรี: นิติธรรมการพิมพ์.

สุภางค์ จันทวานิช. (2559). ทฤษฎีสังคมวิทยา. กรุงเทพพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.