BUDDHIST GOOD GOVERNANCE: ADMINISTRATION MECHANISM FOR PEACEFUL COEXISTENCE OF ETHNIC GROUPS IN THE WESTERN REGION

Main Article Content

Phrasamutrawachirasophon (Sophon Dhammasobhano)

Abstract

The objectives of this research article were to study the current state, to analyze the model and to present a model of Buddhism Good Governance: Mechanisms for Peaceful Coexistence of Ethnic Groups in the Western Region using mixed methods.  Quantitative research, data were collected with questionnaires from 400 samples who were the ethnic groups in western Region of Thailand and analyzed data with a software program for social science research. The qualitative research, data were collected from 10 key informants by in-depth interviews and from  8 participants in focus group discussion, purposefully selected and analyzed data by descriptive interpretation. Findings were as follows; 1. The current state of ethnic governance in the Western Region was, by overall, at  high level with the mean value of 4.00, 2. The form of governance in accordance with Buddhist governance principles and the Sangha Acts as the highest rules indicating that there was not penalty without Dhamma-Vinaya and legal support and 3. The model of Buddhist Governance was found that the virtuous morality was the  essential element in all principles and acted as harmonization agent of all principles.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
(Sophon Dhammasobhano), P. (2020). BUDDHIST GOOD GOVERNANCE: ADMINISTRATION MECHANISM FOR PEACEFUL COEXISTENCE OF ETHNIC GROUPS IN THE WESTERN REGION. Journal of MCU Social Science Review, 9(4), 102–113. Retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/246618
Section
Research Articles

References

ธนยศ ชวะนิตย์. (2561). รูปแบบกระบวนทัศน์รัฐประศาสนศาสตร์เชิงวัฒนธรรม. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1), 1 – 17.

นครินทร์ แก้วโชติรุ่ง. (2556). รูปแบบและหลักการของการปกครองในพระไตรปิฎก (สารนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

บุษกร วัฒนบุตร. (2561). การสร้างตัวแบบการพัฒนาจริยธรรมเพื่อการพัฒนาศักยภาพทุนมนุษย์ ในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1), 273-281.

บุษบง ชัยเจริญวัฒนะ และบุญมี ลี้. (2546). ตัวชี้วัดธรรมาภิบาล (Indicators of Good Governance). กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.

พระครูวิบูลเจติยานุรักษ์ (ประไพ ปุญฺญกาโม). (2562). การบริหารอำนาจตามแนวพุทธในระบบการปกครองแบบธรรมรัฐ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(4), 34-48.

พระครูสังฆรักษ์เกียรติศักดิ์ กิตฺติปญฺโญ. (2561). กลยุทธ์การบริหารองค์กรสงฆ์ที่เข้มแข็งในยุคโลกาภิวัตน์. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1), 99-115.

พระครูสังฆรักษ์ทรงพรรณ ชยทตฺโต. (2554). การประยุกต์ใช้หลักธรรมาภิบาลในการปกครองคณะสงฆ์ของพระธรรมปริยัติเวที (สุเทพ ผุสฺสธมฺโม) (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระจรุณ ธีรปญฺโญ. (2554). การบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลลำพยนต์ อำเภอตากฟ้า จังหวัดนครสวรรค์ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาชินวัฒน์ ธมฺมเสฏฺโฐ. (2548). การบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาลของเทศบาลเมืองสามพราน อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสมพงษ์ ชนุตฺตโม. (2556). การบริหารงานตามหลักธรรมาภิบาลขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอบรรพตพิสัย จังหวัดนครสวรรค์ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาเสาร์คำ ธมฺมธีโรและคณะ. (2563). หลักธรรมาภิบาลในกระบวนการยุติธรรมของคณะสงฆ์ในจังหวัดชลบุรี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9(1), 135-147.

พระมหาอำนาจ อจฺฉริยเมธีและคณะ. (2563). การพัฒนาการเสริมสร้างความปรองดองเพื่อสังคมสันติสุขโดยพระสังฆาธิการจังหวัดปทุมธานี. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9(1), 98-109.

พระราชญาณวิสิฐ (เสริมชัย ชยมงฺคโล). (2548). หลักธรรมาภิบาลและประมุขศิลป์. กรุงเทพฯ: ชัยมงคล พริ้นติ้ง.

พระสุธีวีรบัณฑิต (โชว์ ทสฺสนีโย) และคณะ. (2562). รัฐประศาสนศาสตร์เปลี่ยนโลก. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 300-314.

ยุทธนา ประณีตและคณะ. (2563). อำนาจอธิปไตยกับแนวคิดว่าด้วยเจ้าของอำนาจและการแสดงออกของประชาชน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 9(2), 304-314.

สถาบันพระปกเกล้า. (2550). วัดระดับการบริหารจัดการที่ดี (พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: บริษัท พิมพ์ดี จำกัด.

สยามพร พันธไชย. (2562). รูปแบบการจัดการความรู้ตามหลักพุทธธรรมเพื่อการพัฒนาบุคลากร ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 69-82.

สันติ เมืองแสง. (2562). ศึกษาบทบาทของพระสังฆาธิการในการเสริมสร้างชุมชนให้เข้มแข็ง: ศึกษาเฉพาะกรณีพระสังฆาธิการในเขตการปกครองคณะสงฆ์ภาค 2. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 83-92.

สุนันทา กริชไกรวรรณ. (2561). บูรณาการพุทธธรรมในการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1), 55-69.

สุบัณฑิต จันทร์สว่าง. (2562). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อการส่งเสริมความสมานฉันท์ในการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครสวรรค์. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(2), 57-68.

อภิชาติ พานสุวรรณ. (2561). ผู้นำกับการสร้างความเปลี่ยนแปลง. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 7(1), 282-294.

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed). New York: Harper and Row.