การบริหารจัดการเมืองมรดกโลกอยุธยาเพื่อการท่องเที่ยงเชิงวัฒนธรรม
คำสำคัญ:
การบริหารจัดการ, เมืองมรดกโลกอยุธยา, การท่องเที่ยงเชิงวัฒนธรรมบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพของการบริหารจัดการเมืองมรดกโลกอยุธยาเพื่อการท่องเที่ยงเชิงวัฒนธรรม ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ในการบริหารจัดการเมืองมรดกโลกอยุธยาเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และศึกษารูปแบบที่เหมาะสมในการบริหารจัดการเมืองมรดกโลกอยุธยาเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม วิธีดำเนินการวิจัย ใช้การวิจัยแบบผสานวิธี ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพของการบริหารจัดการเมืองมรดกโลกอยุธยาเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ยังมีอุปสรรคในการพัฒนาในหลายๆ ด้าน อาทิ การบริหารจัดการที่มีประสิทธิภาพปานกลาง แหล่งท่องเที่ยวบางแห่งยังไม่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม โบราณสถานหลายแห่งยังไม่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสมเท่าที่ควร เป็นต้น 2. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการบริหารจัดการเมืองมรดกโลกอยุธยาเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ประกอบด้วย ทรัพยากรในการบริหาร 4 M’s การจัดการ POSDCoRB และสัปปุริสธรรม ในภาพรวมมีความสัมพันธ์เชิงบวกระดับสูง (r=0.760, 0.947, 0.907) ตามลำดับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 3. รูปแบบที่เหมาะสมในการบริหารจัดการเมืองมรดกโลกอยุธยาเพื่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม พบว่า มี 6 รูปแบบ ได้แก่ 1. รูปแบบด้านการจัดการแหล่งท่องเที่ยว 2. รูปแบบด้านกายภาพเมืองมรดกโลกอยุธยา 3. รูปแบบด้านการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว 4. รูปแบบด้านการมีส่วนร่วม 5.รูปแบบด้านความรับผิดชอบ และ 6. รูปแบบด้านความคุ้มค่า
เอกสารอ้างอิง
Boonsomkiat, W. (2012). Guidelines for the Development of Cultural Tourismin Nakhon Si Thammarat Province: Wat Phr aMahathat Woramahaviharn Wat That Noi and WatMokkhan Archaeological Site (A Thesis of Master of Arts Tourism Management Program), Bangkok: Dhurakij Pundit University.
Bunphirom, S. (2009). Academic Administration = Academic affairs Administration. Bangkok: Bookpoint.
Greffe, X. (2004). Is Heritage an Asset or a Liability. Journal of Cultural Heritage, 5(3), 301-309.
Leklersin, S. (2016). Administrative Efficiency of Administrators in Sub-district Administration Organizations in Nonthaburi Province (Research Report). Bangkok: Rajapruek University.
Mahantarat, T. (2016). Integrate The Holistic Guidelines for Protecting World Heritage Sites The Case of Phranakhon Si Ayutthaya Historical Park and Satellite Towns. Old Rajabhat Research Journal, 13(2), 79.
Phradhammapidok (P. A. Payutto). (1995). Buddhist Dictionary Vocabulary version. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University Printing.
Phramahasuwit Panyadit. (2013). Administration according to the sappurisadhamma of administrators in secondary schools Under the Office of Educational Service Area. Secondary Education, Region 1. Journal of Western Rajabhat University, 8(1), 9.
Phrasombat Butthasit. (2016). World Heritage Management Process Luang Prabang Subdistrict Laos People's Democratic Republic. Journal of MCU Social Development, 2(3),74.
Rangsiyokrit, S. (1997). Government Reform: Concepts and Strategies. Bangkok: Office welfare.
Rattanaphongthara, T. (2016). Guidelines for Cultural Heritage Tourism Development in PhraNakhon Si Ayutthaya Province. Journal of Social Communication Innovation, 4(2), 34.
Sammapet, S. (2014). Administrative Resources and Operational Effectiveness of The Central Special Correctional Institution Bangkok (A Thesis of Master of Public Administration). Bangkok: Krirk University.
Tanprayoon, P., & Tamalee, K. (2018). Ayutthaya Tourism ManagementWorld Heritage City. Journal of Loyaialongkorn Review (Humanities and Social Sciences), 8(3), 171.
Thongborisuth, K. (2018). Management of the World Heritage City areas in theprovince PhraNakhonSi Ayutthaya, PhraNakhon Si Ayutthaya Municipalityaccording to the sufficiency economy philosophy. SrinakharinwirotJournal (Humanities and Social Sciences),10(19), 20-32.
Yamane, T. (1973). Statistics : An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Haper and Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2020 วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ภาพหรือตารางหรือเนื้อหาอื่นๆ ของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้งแสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์ หากไม่เป็นไปตามข้อกำหนดเบื้องต้น ทางวารสารจะถอดบทความของท่านออกโดยไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น
