การศึกษาผลการจัดการเรียนรู้แบบเน้นประสบการณ์ และการเรียนรู้จากบทเรียน คอมพิวเตอร์ช่วยสอน ที่มีต่อทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ของเด็กปฐมวัย

Main Article Content

สิริภรณ์ สุริวงษ์
สุวิมล กฤชคฤหาสน์
จุฑาภรณ์ มาสันเทียะ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ของเด็กปฐมวัยผลของการจัดการเรียนรู้แบบเน้นประสบการณ์ และผลของการเรียนรู้จากบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เก็บข้อมูลกับเด็กนักเรียนชั้นอนุบาล 2 โรงเรียนบ้านโนนคูณ อำเภอบ้านแท่น จังหวัดชัยภูมิจำนวน 40 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แผนการจัดการเรียนรู้แบบเน้นประสบการณ์ แผนการเรียนรู้จากบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนและแบบทดสอบทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์สำหรับเด็กปฐมวัย ซึ่งมีค่าความเที่ยงของแบบทดสอบทั้งฉบับเท่ากับ 0.77 ผลการศึกษาพบว่า 1) ระดับทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์หลังการจัดการเรียนรู้แบบเน้นประสบการณ์ของเด็กปฐมวัยอยู่ในระดับดีมาก และระดับทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์หลังการเรียนรู้จากบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนของเด็กปฐมวัยอยู่ในระดับดี 2) การจัดการเรียนรู้แบบเน้นประสบการณ์ที่มีต่อทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ในภาพรวม เด็กปฐมวัยมีคะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์อยู่ในระดับสูง คิดเป็นร้อยละ 69.92 และ 3) การเรียนรู้จากบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนที่มีต่อทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ในภาพรวม เด็กปฐมวัยมีคะแนนพัฒนาการสัมพัทธ์อยู่ในระดับกลาง คิดเป็นร้อยละ 38.46

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กิดานันท์ มลิทอง. (2548) . เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: อรุณการพิมพ์.
กุลยา ตันติผลาชีวะ. (2551). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้สำหรับเด็กปฐมวัย. กรุงเทพฯ: เบรนเบส บุ๊คส์.
ณัฐชยา ยิ้มวิไล. (2544). การพัฒนาและทดลองใช้ บทเรียนนิทานการ์ตูนส่งเสริมจริยธรรมสิ่งแวดล้อม เรื่องทรัพยากรป่าไม้และสัตว์ป่า ด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน สำหรับเด็กปฐมวัย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหิดล.
ทิศนา แขมมณี. (2550). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
________. (2559). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิทรา ช่อสูงเนิน. (2556). การพัฒนายุทธศาสตร์การจัดการการเรียนรู้เชิงประสบการณ์เน้นการสืบเสาะเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการคิดเชิงเหตุผลและความสามารถในการแสวงหาความรู้ของเด็กปฐมวัย. วารสารบัณฑิตศึกษา, 10(51), 53-65.
บุญเลี้ยง ทุมทอง. (2556). ทฤษฎีและการพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เอส พริ้นติ้ง ไทย แฟคตอรี่.
พนิดา ชาตยาภา. (2559). เทคโนโลยีกับเด็กปฐมวัยในศตวรรษที่ 21. วารสารวไลยอลงกรณ์, 6(2), 151-162.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์. (2545). พฤติกรรมการสอนวิทยาศาสตร์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดอร์มาสเตอร์กรุ๊ป.
พุทธชาด เล็กมีมงคล. (2554). การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเรื่องสิ่งต่างรอบตัวเด็ก สำหรับ เด็กปฐมวัยเครือข่ายโรงเรียนที่ 70 เทคโนโลยีและการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา.
ยุพาภรณ์ ชูสาย. (2555). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้เรื่องสีจากธรรมชาติที่มีต่อทักษะพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ของเด็กปฐมวัย (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วรรณทิพา รอดแรงค้า. (2544). การสอนวิทยาศาสตร์ที่เน้นกระบวนการ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ (พว.).
วุฒิชัย ประสารสอย. (2543). บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน นวัตกรรมเพื่อการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วน วีเจ พริ้น ติ้ง.
ศศิธร จันทมฤก. (2554). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดการเรียนรู้จากประสบการณ์และวัฏจักรการสืบสอบหาความรู้เพื่อเสริมสร้างจิตวิทยาศาสตร์ของเด็กอนุบาล (ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2556). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท). (2551). แนวทางการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ ปฐมวัยตามหลักสูตรการศึกษาปฐมวัย 2546. กรุงเทพฯ: สถาบันส่งเสริมการสอนวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (สสวท.).
สำนักงานวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). คู่มือหลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560.กรุงเทพฯ: สำนักงานวิชาการและมาตรฐานการศึกษา.
Kolb, D. A. (1984). Experiential Learning: Experience as The Source of Learning and Development. New Jersey: Prentice-Hall.