รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน จังหวัดกาญจนบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอรูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในจังหวัดกาญจนบุรี ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์เจาะลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ประกอบด้วย 1) ผู้ว่าราชการจังหวัดกาญจนบุรี 2) ผู้อำนวยการสำนักงานการท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดกาญจนบุรี 3) ผู้อำนวยการสำนักอุทยานแห่งชาติ 4) ผู้อำนวยการสำนักจัดการทรัพยากรป่าไม้ที่ 10 (ราชบุรี) 5) ผู้อำนวยการสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 3 (บ้านโป่ง) 6) นายอำเภอสังขละบุรี 7) นายอำเภอทองผาภูมิ 8) นายอำเภออำเภอไทรโยค 9) นายอำเภออำเภอศรีสวัสดิ์ และ 10) นายอำเภอหนองปรือ รวม 10 คน วิเคราะห์ผลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนในจังหวัดกาญจนบุรี มีองค์ประกอบ ดังนี้ 1) การมีส่วนร่วมของชุมชน โดยการสร้างกลไกการมีส่วนร่วมของชุมชนในทุกระดับ 2) การบริหารจัดการพื้นที่ท่องเที่ยวเชิงนิเวศ โดยการวางแผนและการจัดโซนพื้นที่ 3) การบริหารจัดการนักท่องเที่ยว โดยการควบคุมจำนวนนักท่องเที่ยว 4) การบริหารจัดการความเสี่ยงและความปลอดภัย โดยการจัดทำคู่มือและระเบียบด้านความปลอดภัยสำหรับนักท่องเที่ยวและผู้ให้บริการ 5) การวางแผนและพัฒนาพื้นที่เชิงนิเวศอย่างบูรณาการ 6) การสื่อความหมายธรรมชาติและการสร้างประสบการณ์เรียนรู้ โดยการพัฒนามัคคุเทศก์ท้องถิ่นให้มีความรู้และทักษะ 7) การจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน และ 8) การตลาดและการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Boonmeesrisa-Nga, M. (2015). Meaning of the Form and Marketing Strategies of Dark Tourism in Kanchanaburi Province. Journal of Humanities, Social Sciences and Arts, 8(2), 571–592.
Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation. (2020). Annual Report 2019, Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation. Bangkok: Department of National Parks, Wildlife and Plant Conservation.
Meesomjit, T. (2023). Eco-Community Tourism Network Development through Green Infrastructure. Rajapark Journal, 17(55), 416–436.
Miles, M. B., & Huberman, A. M. (1994). Qualitative Data Analysis: An Expanded Sourcebook (2nd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Seub Nakhasathien Foundation. (2020). Information Regarding the Country’s Forest Area. Retrieved January 11, 2023, from https://www.seub.or.th/bio-seub-nakhasathien/
Stronza, A., & Gordillo, J. (2008). Community Views of Ecotourism. Annals of Tourism Research, 35(2), 448–468.
Subongkod, M., Sinlapasawet, W., Lalaeng, C., & Hongsakul, B. (2025). The Impact of Environmental and Components of Tourism on Community Participation in Ecotourism: Evidence from the Community Leaders of Thailand. Procedia Computer Science, 263, 798–805.
Tiwari, S., Marahatta, D., & Devkota, H. (2024). Aspects of Community Participation in Eco-Tourism: A Systematic Review. Journal of Multidisciplinary Research Advancements, 2(1), 71–79.
