การศึกษาและการพัฒนาแนวทางการถอดความและการอธิบายความใบเซียมซีภาษาจีน : กรณีศึกษา ศาลเจ้าจีน อำเภอสายบุรี จังหวัดปัตตานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาลักษณะวรรณกรรมและรูปแบบทางภาษาในใบเซียมซีภาษาจีน 2) เพื่อวิเคราะห์การใช้ถ้อยคำ กลวิธีทางวรรณศิลป์ และความหมายเชิงคติธรรม และ 3) เพื่อพัฒนาแนวทางการถอดความใบเซียมซีภาษาจีนโบราณเป็นภาษาจีนปัจจุบัน และแปลอธิบายเป็นภาษาไทย โดยใช้วิธีวิจัยเชิงเอกสารวิเคราะห์ตัวบทดั้งเดิม (พ.ศ. 2511) ของ ศาลเจ้าเล่าเอี๊ยะกง จำนวน 60 บท ร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 3 ท่าน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านลักษณะวรรณกรรม ตัวบทเซียมซีมีลักษณะทางวรรณกรรมจีนคลาสสิกชัดเจน โดย 58 บท (ร้อยละ 96.07) ใช้ฉันทลักษณ์กวีเจ็ดคำสี่วรรค และ 55 ใบ (ร้อยละ 91.70) อ้างอิงวรรณกรรมและนิทานพื้นบ้านจีนเพื่อสร้างกรอบเรื่องเล่า 2) ด้านเนื้อหา พบว่าเซียมซีทำหน้าที่เป็น "คู่มือชีวิต" ที่มุ่งเสริมสร้าง "ความเข้มแข็งทางจิตใจ" โดยผลการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าร้อยละ 96.70 ของตัวบท (58 ใบ) เน้นย้ำแนวคิด "พลังของผู้กระทำ" เพื่อกระตุ้นความเชื่อมั่นในการกระทำของตนเอง ควบคู่กับการยอมรับใน "การรอเวลา" (ร้อยละ 51.70) "พรหมลิขิต" (ร้อยละ 40.00) และ "กฎแห่งกรรม" (ร้อยละ 20.00) และ 3) ด้านการพัฒนาแนวทาง องค์ความรู้ใหม่ที่ได้คือการสังเคราะห์ "แนวทางการถอดความและอธิบายความ 5 ด้าน" ซึ่งประกอบด้วย ด้านการปริวรรต การถอดความเป็นภาษาจีนปัจจุบัน การแปลไทย การขัดเกลาภาษา และการประยุกต์ใช้เชิงวัฒนธรรม ซึ่งเป็นต้นแบบในการฟื้นฟูมรดกทางปัญญาที่กำลังสูญหายให้กลับมามีชีวิต ในบริบทสังคมปัจจุบันได้อย่างเป็นรูปธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Angsumalee, W. (2019). The Chinese Cultural Symbolic Words in Chinese Fortune Leaflets of Sangtham Shrine, Phuket. In Proceedings of the 12th Phuket Rajabhat University National Conference: Interdisciplinary Research Based on the 5.0 Era (pp. 1139–1148). Phuket: Phuket Rajabhat University.
Beijing Daxue Zhongwenxi Gudai Hanyu Jiaoyanshi. (2019). Gudai Hanyu (Ancient Chinese). Beijing: Shangwu Yinshuguan.
Bunnag, J. (1973). Buddhist Monk, Buddhist Layman: A Study of Urban Monastic Organization in Central Thailand. Cambridge, England: Cambridge University Press.
Guardian of the Shrine. (2025). Local Philosopher. Interview. October 18.
Jarunkiet, M. (2006). A Study of the Prediction Leaflet Literature at the Temples in the Central Region Provinces. (Master’s Thesis). Srinakharinwirot University. Bangkok.
Li, L. F. (2007). Shiyong Gudai Hanyu Jichu Zhishi (Practical Basic Knowledge of Ancient Chinese). Shenyang: Liaoning Renmin Chubanshe.
Newmark, P. (1981). Approaches to Translation. Oxford: Pergamon Press.
Nida, E. A. (1964). Toward a Science of Translating: With Special Reference to Principles and Procedures Involved in Bible Translating. Leiden: E. J. Brill.
Noparit, P., & Muentlueng, T. (2025). Myth of Chifu Wangye Shrine Saiburi District, Pattani Province: Beliefs and Roles. Journal of Social Science and Cultural, 9(3), 355–366.
Phukaew, T. (2019). Language, Content and Beliefs in Chinese Fortune Stick Texts at Wat Mangkon Kamalawat and Wat Boromracha Kanchanapisek Anusorn. (Master’s Thesis). Silpakorn University. Bangkok.
