การเสริมสร้างความซื่อสัตย์สุจริตด้วยมาตรการเปิดเผยข้อมูลข่าวสาร เพื่อต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชันโดยใช้เครือข่ายความร่วมมือขององค์การเป็นฐาน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาวิเคราะห์สภาพปัญหา บริบท ความจำเป็น และแนวคิดทฤษฎีการเสริมสร้างความซื่อสัตย์สุจริตด้วยมาตรการเปิดเผยข้อมูลข่าวสารเพื่อต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชันโดยใช้เครือข่ายความร่วมมือขององค์การเป็นฐาน ตามวิทยาการสมัยใหม่ 2) เพื่อศึกษาวิเคราะห์พุทธธรรมที่เอื้อต่อประเด็นศึกษา และ 3) เพื่อเสนอแนะในประเด็นที่ศึกษา เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาข้อมูลทั้งในและต่างประเทศ สัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ทรงคุณวุฒิที่มีความเชี่ยวชาญจำนวน 23 คน
ผลการวิจัยพบว่า 1) การทุจริตคอร์รัปชันเป็นปัญหาสำคัญของประเทศ สาเหตุปัญหา 12 ประการ ได้แก่ การใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตน การสมยอมทุจริตระหว่างหลายภาคส่วน การทุจริตเชิงนโยบาย ระบบราชการรวมศูนย์และระบบอุปถัมภ์ ค่านิยมและวัฒนธรรมที่เอื้อให้เกิดการทุจริต สภาพเศรษฐกิจที่รัฐเป็นแหล่งผลประโยชน์เอื้อต่อการติดสินบน ช่องโหว่ของระบบและกฎหมาย กลไกคุ้มครองผู้แจ้งเบาะแส ไม่เพียงพอ ระบบตรวจสอบ การมีส่วนร่วม การเปิดเผยข้อมูล และการชี้เบาะแสของประชาชนไม่เพียงพอ การขาดความรู้และขาดจิตสำนึกด้านคุณธรรมและจริยธรรม ข้อจำกัดขาดองค์กรเพื่อบูรณาการเครือข่าย 9 สถาบันแบบองค์รวม แรงจูงใจและการลงโทษที่ไม่สมดุล การเสริมสร้างความซื่อสัตย์สุจริตทำได้ด้วยมาตรการ “เปิดเผยข้อมูลสองทาง” คือ รัฐเปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส และเปิดโอกาสให้ประชาชนร่วมชี้เบาะแสและตรวจสอบอย่างจริงจัง เพื่อเป็นบรรทัดฐานทางสังคม ทฤษฎีและแนวคิดที่ส่งเสริมการเสริมสร้างความซื่อสัตย์สุจริตด้วยมาตรการเปิดเผยข้อมูลข่าวสารเพื่อต่อต้านการทุจริตคอร์รัปชัน มี 7 ทฤษฎี 10 แนวคิด ในส่วนทฤษฎี ได้แก่ การให้โดยไม่หวังผลตอบแทน ทุนทางสังคม บรรทัดฐานทางสังคม ความโปร่งใส ตัวแทน การเปิดเผยข้อมูลเพื่อประโยชน์สาธารณะ และการใช้สมองสามส่วน ในส่วนแนวคิด ได้แก่ การชี้เบาะแส การคุ้มครองผู้ให้ข้อมูล หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง การสร้างภูมิคุ้มกันทางจริยธรรม ดัชนีชี้วัดความซื่อสัตย์ร่วมตัวชี้วัดอื่น ตัวชี้วัดธรรมาภิบาล มาตรการเปิดเผยข้อมูลด้วยเทคโนโลยี และโมเดล F.A.I.R Society ของผู้วิจัย คือ เริ่มด้วยรากฐานความซื่อสัตย์สุจริตและคุณธรรมจริยธรรม สานต่อด้วยความโปร่งใส เสริมพลังด้วยสุจริต และ สร้างความยั่งยืนผ่านการตรวจสอบจากทุกภาคส่วน 2) หลักพุทธธรรมหลักที่เอื้อต่อประเด็นศึกษา คือ สุจริต 3 เวสารัชชกรณธรรม 5 และทศพิธราชธรรม 3) ข้อเสนอแนะ ได้แก่ (1) จัดทำยุทธศาสตร์ชาติเพื่อวัฒนธรรมองค์กรแห่งความซื่อสัตย์ โปร่งใส และตรวจสอบได้ (2) เครือข่าย 9 สถาบัน โดยมีศาสนาเป็นศูนย์กลางปลูกฝังค่านิยมและจริยธรรม (3) สร้างภูมิคุ้มกันทางจริยธรรมให้สังคมด้วยองค์ความรู้ (4) กำหนดนโยบายส่งเสริมวัฒนธรรมองค์กรสุจริต โปร่งใส และมีส่วนร่วมทุกระดับ (5) ใช้เทคโนโลยีในการเปิดเผยข้อมูลและการตรวจสอบ (6) ใช้ดัชนีชี้วัดความโปร่งใสในการเปิดเผยข้อมูล และ (7) ผลักดันกฎหมายคุ้มครองผู้ให้ข้อมูล แก้กฎหมายอุปสรรคต่อการตรวจสอบและขัดกันแห่งผลประโยชน์ กำหนดโทษเข้มงวดเพื่อให้สังคมไม่กล้าต่อการทุจริต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและความคิดเห็นที่ปรากฏในบทความในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความนั้น และไม่ถือเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ ยินยอมว่าบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Beautiful Foundation. (n.d.). What We Do. Retrieved August 22, 2025, from https://www.beautifulfund.org/eng/WhatWeDo.php
Bicchieri, C. (2016). Norms in the Wild: How to Diagnose, Measure, and Change Social Norms. Oxford: Oxford University Press.
Cialdini, R. B. (2003). Crafting Normative Messages to Protect the Environment. Current Directions in Psychological Science, 12(4), 105–106.
Derrida, J. (1992). Given Time: I. Counterfeit Money (pp. 11–25). Chicago: University of Chicago Press.
Fung, A., Graham, M., & Weil, D. (2017). Full Disclosure: The Perils and Promise of Transparency. Cambridge, England: Cambridge University Press.
Haidt, J. (2012). The Righteous Mind: Why Good People Are Divided by Politics and Religion. New York, NY: Pantheon Books.
Hongthong, N. (2021). Analyzing Maslow’s Needs from the Perspective of Buddhism. Panithan Journal, 17(2), 127–132.
Klitgaard, R. (1988). Controlling Corruption. Berkeley, CA: University of California Press.
MacLean, P. (2025). Triune Brain. Retrieved March 1, 2025, from https://shorturl.asia/8Qbox
Mahachulalongkornrajavidyalaya University. (1996). Thai Tripitakas. Bangkok: MCU Press.
National Institute of Development Administration (NIDA Poll), & Sufficiency Economy Studies Center. (2024). Public Confidence in the Performance of Agencies Related to Corruption and Misconduct Cases of Government Officials. Retrieved January 14, 2024, from https://nidapoll.nida.ac.th/survey_detail?survey_id=687
Near, J. P., & Miceli, M. P. (1985). Organizational Dissidence: The Case of Whistle-Blowing. Journal of Business Ethics, 4(1), 1–16.
Nimitrmongkol, M. (2024). Tackling the Problem of “Corruption” in the Public Sector: Shocking! Found That Illicit Money Surges to 500 Billion Baht per Year. Thansettakij. Retrieved January 14, 2024, from https://shorturl.asia/79ez3
OECD. (n.d.). Public Integrity Indicators. Retrieved June 4, 2025, from https://www.oecd.org/en/topics/public-integrity.html
Office of the National Anti-Corruption Commission. (2024). Thailand Corruption Situation Report: Fiscal Year 2024. Bangkok: Office of the NACC.
Office of the National Economic and Social Development Council. (2005). Philosophy of Sufficiency Economy. Retrieved June 6, 2025, from https://shorturl.asia/bJZDd
Office of the Public Sector Development Commission. (2002). Principles of Good Governance and Public Administration. Nonthaburi: Office of the Public Sector Development Commission.
Perkins, H. W., & Berkowitz, A. D. (1986). Perceiving the Community Norms of Alcohol Use among Students. International Journal of the Addictions, 21(9), 961–976.
Phra Brahmapundit (P. A. Payutto). (2014). Dictionary of Buddhist Studies: Compiled Edition. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University Press.
Putnam, R. D. (1993). Making Democracy Work: Civic Traditions in Modern Italy. Princeton, NJ: Princeton University Press.
Rothstein, B. (2011). The Quality of Government (pp. 11–14, 35–38). Chicago: University of Chicago Press.
Siroros, P., Singkaneti, B., Burikul, T., Thamronglak, A., & Intratat, M. (2022). Governance Indicators and Their Application in Thai Society. Bangkok: King Prajadhipok’s Institute.
Tinsulanonda, P. (2012). Special Lecture at the 12th Anniversary Seminar of the Ombudsman. In Office of the Ombudsman (Ed.), Proceedings of the 12th Anniversary Seminar of the Ombudsman (pp. 1–56). Bangkok: Office of the Ombudsman.
Transparency International. (2025a). Corruption Perceptions Index 2024. Retrieved August 22, 2025, from https://www.transparency.org/en/cpi/2024
Transparency International. (2025b). Thailand – Corruption Score and Ranking in CPI 2024. Retrieved August 22, 2025, from https://www.transparency.org/en/countries/thailand
UNODC. (2015). Resource Guide on Good Practices in the Protection of Reporting Persons. Vienna: United Nations Office on Drugs and Crime.
Uthen, B., & Wongthanavasu, S. (2022). Public Information Disclosure Assessment Framework of Government Agencies in Thailand. Journal of Modern Learning Development, 7(5), 63–71.
V-Dem Institute. (2024). Democracy Report 2024: Democracy Winning and Losing at the Ballot? University of Gothenburg. Retrieved from https://www.vdem.net/documents/38/ vdem_dr2024_lowres.pdf
Victor, B., & Cullen, J. B. (1988). The Organizational Bases of Ethical Work Climates. Administrative Science Quarterly, 33, 101–125.
