การศึกษาวิเคราะห์ทางภาษาศาสตร์เชิงประวิติศาสตร์ของภาษาตระกูลไท-จีน เรื่อง ความสัมพันธ์ของเสียง /h/ ในภาษาไทยถิ่นอีสานกับเสียง /h/ ในภาษาจีน
คำสำคัญ:
ภาษาอีสาน, ภาษาตระกูลไท, คำศัพท์ร่วมเชื้อสายไท – จีนบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ในการศึกษาวิจัยครั้งนี้คือ การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของภาษาไทยถิ่นอีสานกับภาษาจีนในฐานะภาษาร่วมตระกูลไท-จีน โดยมุ่งวิเคราะห์และอธิบายให้เห็นถึงความสัมพันธ์ของเสียง /h/ ในทั้งสองภาษา วิธีการศึกษาวิจัยในครั้งนี้คือ คัดเลือกคำศัพท์ที่มีพยัญชนะต้นเสียง /h/ ในภาษาไทยถิ่นอีสาน เปรียบเทียบกับคำศัพท์ที่มีพยัญชนะต้นเสียง /h ,k/ ในภาษาจีน ผลการศึกษาวิจัยพบว่า รายการคำศัพท์ภาษาไทยถิ่นอีสานที่เลือกมา ถือว่าเป็นคำศัพท์ร่วมแท้กับภาษาจีน เสียง /h/ ในภาษาอีสานเป็นเสียงร่วมตระกูลกับภาษาจีน ในขณะที่เมื่อเปรียบเทียบกับภาษาไทยกลับพบว่ามีความสัมพันธ์ที่เบาบางกว่า กล่าวคือเป็นเพียงเสียงปฏิภาคกับเสียง /r/ ในภาษาไทยเท่านั้น ผลการวิจัยนี้เป็นหลักฐานอีกข้อหนึ่งที่สนับสนุนได้ว่าคนไทยลาว หรือคนอีสานนั้นเป็นกลุ่มชนที่เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษาตระกูลไทที่อาศัยอยู่ทางตอนใต้ของประเทศจีนอย่างใกล้ชิด แสดงให้เห็นว่า ภาษาอีสานมีความเกี่ยวข้องกับภาษาจีน ดังข้อเท็จจริงที่ว่าบรรพบุรุษของชาวอีสานที่แต่เดิมกระจายตัวอยู่ทางตอนใต้ของจีน ได้ขยายเขตที่อยู่อาศัยลงมาถึงตอนเหนือของลาว แล้วเลยเข้าสู่ภาคอีสานของไทย
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2017 วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ (Journal of Liberal Arts Prince of Songkla University Hat Yai)

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์บทความเป็นของผู้เขียน แต่วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ขอสงวนสิทธิ์ในการเป็นผู้ตีพิมพ์เผยแพร่เป็นครั้งแรก


