ลักษณะทางกลสัทศาสตร์ด้านการอ่านและการสวดมนต์แบบบาลีสำเนียงไทย

บทคัดย่อ

ภาษาและวัฒนธรรมสามารถสะท้อนความคิดรวมถึงโลกทัศน์ของสมาชิกชุมชนตามทฤษฎีของซาเพียร์-วอร์ฟ (1929) ในสังคมไทย พุทธศาสนาซึ่งเป็นศาสนาหลักของคนไทยสามารถนำมาศึกษาได้อย่างถ่องแท้จากบทสวดมนต์ที่เป็นภาษาบาลีซึ่งเป็นภาษาที่ไม่มีผู้พูดที่เป็นเจ้าของภาษา แต่เป็นภาษาที่ใช้ในการสวดมนต์ การที่พุทธศาสนิกชนฝึกอ่านและสวดมนต์นี้ช่วยให้ภาษาบาลียังคงได้ใช้งานอยู่ ขณะเดียวกันยังช่วยขัดเกลาจิตใจให้บริสุทธิ์ จากการที่มีงานวิจัยที่ศึกษาในหัวข้อนี้น้อยมาก จึงเกิดคำถามขึ้นว่าเราสามารถบันทึกข้อมูลและอธิบายการอ่านและการสวดมนต์เชิงวิทยาศาสตร์ได้อย่างไร นอกจากนั้น การอ่านและการสวดมนต์มีความเหมือนหรือแตกต่างกันเชิงกลสัทศาสตร์อย่างไร  ในงานวิจัยชิ้นนี้ วัตถุประสงค์คือการศึกษากลสัทศาสตร์ของการอ่านและการสวดมนต์ภาษาบาลีแบบไทย พุทธศาสนิกชนผู้เชี่ยวชาญจำนวนสองท่านอ่านออกเสียงและสวดมนต์บทสวดมนต์แบบพุทธจากพระไตรปิฎกที่เป็นภาษาบาลีจำนวนสามบท โดยได้มีการบันทึกเสียงอ่านและเสียงสวดมนต์แบบดิจิทัลวัดเชิงกลสัทศาสตร์และประมวลผลเชิงปริมาณในโปรแกรมเสียงพราท ผลการวิจัยเชิงกลสัทศาสตร์เปิดเผยว่าการอ่านออกเสียงในภาษาบาลีสำเนียงไทยนั้นแตกต่างจากการสวดมนต์อย่างชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การสวดบทสวดมนต์นั้นแสดงให้เห็นว่ามีช่วงของค่าความถี่มูลฐานสูงกว่า และค่าระยะเวลาของสระและพยัญชนะท้ายที่ยาวกว่าการอ่านสองถึงสี่เท่า นอกจากนั้น การสวดมนต์ยังแสดงคุณลักษณะเพิ่มเติมทางกลสัทศาสตร์ได้แก่ การเอื้อนสระและเสียงพยัญชนะกังวาลหรือซอนอแรนต์ให้ยาวขึ้นเป็นพิเศษ พร้อมด้วยช่วงการหยุดที่เส้นเสียงอย่างต่อเนื่องภายในหน่วยพยางค์ (internal glottalization)  นอกจากนี้สระที่ปรากฎบ่อยที่สุดคือ สระอะ สระโอ และสระอา และวรรณยุกต์ระดับเกิดมากกว่าวรรณยุกต์เปลี่ยนระดับทั้งในการอ่านและการสวดมนต์ งานวิจัยนี้ช่วยเปิดมุมมองการวิจัยแบบบูรณาการเชิงกลสัทศาสตร์ในอนาคตเพื่อการอนุรักษ์ภาษาและวัฒนธรรมโลก-ท้องถิ่น (Glocal)