แรงจูงใจ ความวิตกกังวลและความมุ่งมั่น: ปัจจัยร่วมตัดสินความสำเร็จในการเรียนภาษา

บทคัดย่อ

             งานวิจัยนี้ศึกษาตัวแปรด้านแรงจูงใจ ความวิตกกังวล รวมถึงบุคลิกภาพด้านความมุ่งมั่น ในที่นี้หมายถึง ความเพียรและความสนใจอย่างจริงจังเพื่อเป้าหมายระยะยาว
ในการเรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศของกลุ่มตัวอย่าง 180 คน มีเป้าหมายเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2557 ของโรงเรียน มอ. วิทยานุสรณ์ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับแรงจูงใจ ความวิตกกังวล และความมุ่งมั่น ในการเรียนภาษาอังกฤษเป็นภาษาต่างประเทศของกลุ่มตัวอย่าง และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรทั้งสาม 2) ศึกษาความแตกต่างของระดับแรงจูงใจ ความวิตกกังวล และความมุ่งมั่น ระหว่างกลุ่มที่มีผลการเรียนสูงและกลุ่มที่มีผลการเรียนต่ำ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสอบถามแรงจูงใจในการเรียน 2) แบบสอบถามความวิตกกังวลในการเรียนภาษาต่างประเทศ และ 3) แบบสอบถามความมุ่งมั่น ผลการศึกษาพบว่าแรงจูงใจมีความสัมพันธ์กับความวิตกกังวลและความมุ่งมั่นในการเรียนภาษาอังกฤษอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 เมื่อพิจารณาด้านผลการเรียน พบว่า ระดับแรงจูงใจของทั้งกลุ่มที่มีผลการเรียนสูงและต่ำอยู่ในระดับสูง แต่กลุ่มที่มีผลการเรียนต่ำมีระดับความวิตกกังวลในการเรียนภาษาอังกฤษสูงกว่ากลุ่มที่มีผลการเรียนสูงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .01 (t = 6.186) และกลุ่มที่มีผลการเรียนสูงมีระดับความมุ่งมั่น สูงกว่ากลุ่มที่มีผลการเรียนต่ำอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 (t = 2.063) ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า ผู้เรียนควรมีแรงจูงใจและความมุ่งมั่นในระดับสูงและความวิตกกังวลในระดับต่ำ จึงจะประสบความสำเร็จในการเรียนภาษา ดังนั้น ครูผู้สอนควรจัดการเรียนการสอนที่มุ่งเน้นการสร้างแรงจูงใจ ลดความวิตกกังวล และส่งเสริมบุคลิกด้านความมุ่งมั่นในตัวผู้เรียน