สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคการศึกษาพลิกผัน  (Disruptive  Education) ตามการรับรู้ของครูมัธยมศึกษาที่สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานในจังหวัดชลบุรี

Phetcharat  Sapiman; Siriphong   Sauphayana

Authors

Phetcharat Sapiman Graduate Student, Faculty of Education, Ramkhamhaeng University
Siriphong Sauphayana Faculty of Education, Ramkhamhaeng University

Keywords:

Disruptive Education Era, Competency of Administrators, The Office of the Basic Education Commission

Abstract

In an era of rapid global change, the phenomenon of Digital Disruption profoundly alters traditional modes of operation, necessitating adaptation. Disruption; often abrupt, is an inevitable consequence, shaping various sectors, notably the education system, which must evolve to remain relevant. Executives too must embrace this paradigm shift with readiness and agility.
The study was conducted to investigate the competency of educational administrators in the era of Disruptive Education as perceived by high school teachers affiliated with the Basic Education Commission in Chonburi Province. The study also compared the competency of educational administrators in the era of Disruptive Education based on the perceptions of high school teachers affiliated with the Basic Education Commission in Chonburi Province, categorized by educational levels, work experience and school sizes. The sample group for this study consisted of government teachers affiliated with the Basic Education Commission in Chonburi Province during the first semester of the academic year 2023 from 31 schools, with a total of 320 individuals. The 5-point Likert scale was utilized. The reliability index fell between 0.80 - 1.00, with a reliability coefficient of 0.992. The statistical methods employed for data analysis included percentages, means, standard deviations, t-tests, analysis of variance, and paired sample t-tests using Scheffé's method. The research revealed significant findings : 1) The competency of educational administrators in the era of Disruptive Education, as perceived by high school teachers affiliated with the Basic Education Commission in Chonburi Province, was generally assessed to be at a high level, encompassing both an overall perspective and specific dimensions.and 2) When comparing the competency of school administrators in the era of Disruptive Education based on the perceptions of high school teachers affiliated with the Basic Education Commission in Chonburi Province, distinct differences were identified among teachers with varying educational levels. These differences were observed both in the overall assessment and in specific aspects, reaching statistical significance at a level of .05. Except for providing information and public services in contrast, no significant differences were observed among teachers with different levels of work experience, both in the overall assessment and specific aspects. Additionally, teachers instructing in schools of different sizes These differences were observed both in the overall assessment and in specific aspects, reaching statistical significance at a level of .05. Except for personal development and emotional strength, awareness of changes.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กัญญานิษฐ์ ขุนประดิษฐ์. (2562). การศึกษาสมรรถนะหลักสูตรของผู้บริหารที่ส่งผลต่อคุณภาพการจัดการศึกษาในโรงเรียนตามความคิดเห็นของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 11 ในจังหวัดสุราษฎร์ธานี. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.

กองบริหารงานวิจัยและประกันคุณภาพการศึกษา. (2560). Thailand 4.0 โมเดลขับเคลื่อนประเทศไทยสู่ความมั่งคั่ง มั่นคง และยั่งยืน. เอกสารอัดสำเนา.

กุลธิดา รุ่งเรืองเกียรติ. (2564). “สร้างทักษะด้านอารมณ์และสังคม.” [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : https://www.eef.or.th/article-empathy-compassion-271221 สืบค้น 20 มีนาคม 2566.

เจริญ ภูวิจิตร์. (2565). “ภาวะผู้นำทางการศึกษาโลกยุคผันผวน.” [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : http://www.nidtep.go.th/2017/publish/doc/20220906-1 สืบค้น 20 มีนาคม 2566.

ปณิฎฐา เกลียวสัมพันธ์ใจ. (2565, ตุลาคม-ธันวาคม). “ภาวะผู้นำใฝ่บริการ: ทักษะที่จำเป็นสำหรับผู้เรียนในรูปแบบใหม่.” วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย. 4 (4) : 65-69.

ปวริศา มีศรี. (2561). สมรรถนะในศตวรรษที่ 21 ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.

พร้อมพิไล บัวสุวรรณ. (2565, พฤษภาคม-สิงหาคม). “ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาปทุมธานี เพื่อตอบสนองต่อการศึกษาที่พลิกผัน.” วารสาร มจร. อุบลปริทรรศน์. 7(2) : 1045-1049.

พิมพ์ประไพ ดวงบุบผา และเตือนใจ ดลประสิทธิ์. (2566). การบริหารการศึกษาในยุค Digital Disruption. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

มณฑาทิพย์ นามนุ. (2561). ทักษะของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญเจริญ.

ยุพา มั่นเขตกิจ, พร้อมพิไล บัวสุวรรณ และวรรณวิศา สืบนุสรณ์ คล้ายจำแลง. (2565, พฤษภาคม-สิงหาคม). “สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคการศึกษาที่พลิกผัน ตามการรับรู้ของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์เขต 1.” วารสาร มจร. อุบลปริทรรศน์. 7(2) : 1031-1034.

ละเอียด พุ่มพู. (2564). การทำงานเป็นทีม. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : http://www.acn.ac.th/articles/mod/forum/discuss.php?d=413 สืบค้น 20 มีนาคม 2566.

วรากรณ์ สามโกเศศ. (2021). “ต้องรู้เท่าทันอะไรในยุคใหม่.” [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : https://thaipublica.org/ 2018/11/varakorn-273/ สืบค้น 20 มีนาคม 2566.

วัฒนาพร ระงับทุกข์. (2542). การจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพฯ : เลิฟ แอนด์เลิฟเพรส.

วลัยพานิช. (2543). การสอนด้วยวิธี Storyline. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สตรีรัตน์ ตั้งมีลาภ. (2558). การศึกษาสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาการบริหารจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2. การศึกษาค้นคว้าอิสระ ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.

สมศักดิ์ ดลประสิทธิ์. (2564). “แนวทางการจัดการศึกษาเพื่อพัฒนากำลังคนในศตวรรษที่ 21.” วารสารคุรุสภาวิทยาจารย์. 2(1) : 1-16.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). นโยบายสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ : อุษาการพิมพ์.

สุกฤตา ประจง. (2565, ตุลาคม-ธันวาคม). “สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสกลนคร.” วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 11(41) : 31-36.

AECT. (1994). “ขอบข่ายเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา.” สมาคมสื่อสารและเทคโนโลยีการศึกษาแห่งสหรัฐอเมริกา [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก : https://thaiaect.org/ สืบค้น 15 มีนาคม 2566.

Nibedita Saha, Tomas Saha, and Petr Saha. (2020). “Entrepreneurial Universities' Strategic Role in Accelerated Innovation for Regional Growth.” In Examining the role of entrepreneurial universities in regional development. pp. 51-65. IGI Global.

Kiel, B. (2014). “Companies' Demand for Competencies to Overcome Disruptive Change.” Managing Disruption and Destabilisation. pp. 91-108.