A Study of the Compilation of Yahom in Thai Traditional Medicine Textbooks
Keywords:
Yahom recipe, Indication, Thai Traditional MedicineAbstract
The objectives of this study were to compile and categorize Yahom from Thai Traditional Medicine (TTM) textbooks in accordance with illnesses. This study was qualitative research. Documentary research and focus group discussion were conducted with 10 Thai Traditional Medicine lecturers. The research tools included a data recording form comprising knowledge in textbooks related to Yahom recipes and a group discussion recording form. The IOC value is used to check the tool, showing a score of 0.77, which collected data from focus groups and content analysis. The results showed that there were 51 Yahom recipes in TTM textbooks. After rechecking, the outcomes showed that there were 34 Yahom recipes. Moreover, these recipes were divided into three groups by properties as follows: 1) Yahom recipes were 21 recipes that have properties to treat body wind malfunction. These recipes contain medicinal herbs that could adjust the wind in the body and treat specific symptoms such as dizziness, strengthening, etc., 2) Yahom recipes were 11 recipes that have properties to treat fever. These recipes contain medicinal herbs that could reduce fever and help nourish the body, and 3) Yahom recipes were 2 recipes that have non-specific properties. In conclusion, Yahom recipes in TTM textbooks had various properties. Therefore, the application of Yahom recipes to be effective should be considered the illness of an individual’s patient.
Downloads
References
กนกอร เพียรสูงเนิน. (2562). การศึกษาเส้นประธานสิบ กรณีศึกษาเส้นกาลทารี. วิทยานิพนธ์การแพทย์แผนไทยมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
กรมศิลปากร. (2526). ตำราพระโอสถพระนารยณ์. มปพ.
ชนะกันต์ มากศิริ. (2562). ประสิทธิผลของยาหอมเทพจิตรร่วมกับการรักษาตามปกติในการช่วยลดความถี่ของการเกิดอาการปวดศีรษะไมเกรน. การค้นคว้าอิสระวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.
ธิดารัตน์ แอนิ่ม, ประภาส สงบุตร, ณัฏฐากร พงศ์เศรษฐ์กุล, สุทธินัย จิรสุวรรณประภา และ อุบลรัตน์ รัตนอุไร. (2563). “ประสิทธิผลของยาหอมเทพจิตรต่อการลดความดันโลหิตในประชากรอายุ 35 ปี ขึ้นไปที่มีค่าความดันโลหิตอยู่ในกลุ่ม High normal สูงปกติ.” วารสารการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก. 18(2) : 21-22.
นพมาศ สุนทรเจริญนนท์ และนงลักษณ์ เรืองวิเศษ. (2551). คุณภาพเครื่องยาไทยจากงานวิจัยสู่การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ : บริษัทคอนเซ็พท์เมดิคัสจำกัด.
“บัญชียาหลักแห่งชาติด้านสมุนไพร.” (2566, มิถุนายน 2). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 140 ตอนพิเศษ 130ง. ภาคผนวกหน้า 1.
บุษบา ประภาสพงศ์ และคนอื่น ๆ. (บรรณาธิการ). (2542). แพทย์ศาสตร์สงเคราะห์ ภูมิปัญญาทางการแพทย์และมรดกทางวรรณกรรมของชาติ. กรุงเทพฯ : คุรุสภาลาดพร้าว.
“ประกาศกระทรวงสาธารณสุข เรื่อง หลักเกณฑ์ วิธีการ และเงื่อนไขของผลิตภัณฑ์สมุนไพรขายทั่วไป.” (2564, เมษายน 30). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 138 ตอนพิเศษ 93ง. หน้า 8-61.
“ยาสามัญประจำบ้านแผนโบราณ.” (2556, กุมภาพันธ์ 14). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 130 ตอนพิเศษ 21ง. หน้า 45-46.
วรินท์ โอนอ่อน ฉัตรชนก นุกูลกิจ ทัณฑิกา แก้วสูงเนิน นัฐธิฌา เพิ่มผล และ ยลดา ศรีเศรษฐ์. (2565). “ผลของวิธีการสกัดต่อปริมาณสารประกอบฟีนอลิกรวมและฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระของตำรับจันทน์ทั้งห้า.” วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. 24(3) : 88-96.
วิสุดา สุวิทยาวัฒน์ จรุงจันทร์ กิจผาติ นันทวัน บุณยะประภัศร และ สุวรรณ ธีระวรพันธ์. (2548). “ผลของยาหอมต่อการทำงานของระบบหัวใจและหลอดเลือดของคน.” วารสารสมุนไพร. 12(2) : 1-10.
อำพล บุญเพียร, สนั่น ศุภธีรสกุล และ ธัญญลักษณ์ ศิริยงค์. (2561). “ภูมิปัญญาการแพทย์แผนไทยในการรักษาโรคความดันโลหิตสูง.” วารสารชุมชนวิจัยมหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา. 16(3) : 207-221.
