Lexical Variation of Tai Yuan Dialect in Chiang Rai Province by Age Group
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study lexical variation of the Tai Yuan dialect in Chiang Rai Province by age group. The researcher collected the data using 80 semantic units, by interviewing the informants who were divided into three age groups: the first group was 60 years old or older, the second group was 35-50 years old, and the third group was 15-25 years old. The results showed that lexical usage variations could be divided into 2 groups: 1. the same lexicon was used across three generations and 2. the lexicon was only used by two generations. The informants in the first group used the most Tai Yuan lexical items, while those in the third group used a mix of Tai Yuan lexical items and vocabulary from other sources. Regarding morphological variation, it was found that there were variations in consonant and vowel sounds, lexical borrowing, creation of new words, morphological modification, semantic variation and lexical loss.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อความรู้ใดๆ ตลอดจนข้อคิดเห็นใดๆ เป็นของผู้เขียนแต่ละท่านโดยเฉพาะ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร และกองบรรณาธิการวารสารมนุษยศาสตร์ฯ ไม่จำเป็นต้องเห็นพ้องด้วย
References
กรรณิการ์ วิมลเกษม. (2555). ภาษาไทยถิ่นเหนือ (พิมพ์ครั้งที่ 3). นนทบุรี: หจก.เชนปริ้นติ้ง.
จำลอง คำบุญชู. (2528). ภาษาถิ่นย่อยของคำเมืองในจังหวัดลำปาง : การศึกษาศัพท์ (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปฏิมา ปรมศิริ. (2536). ความเข้มของการใช้ศัพท์คำเมืองในจังหวัดเชียงใหม่: การศึกษาการแปรตามถิ่นที่อยู่. (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิณรัตน์ อัครวัฒนากุล. (2555). การแปรและการเปลี่ยนแปลงทางศัพท์และเสียงในภาษาไทถิ่นที่พูดในจังหวัดน่าน (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษาและสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ยุทธพร นาคสุข, และ สมทรง บุรุษพัฒน์. (2561). การแปรด้านศัพท์ตามภูมิภาคของภาษาไทยวนในประเทศไทย ประเทศสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว และประเทศสาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา. วารสารมนุษยศาสตร์, 25(2), 258-290.
ยุพิน เข็มมุกด์, ประสิทธิ์ เลียวสิริพงศ์, และอุบลพรรณ วรรณสัย (บ.ก.). (2550). พจนานุกรมภาษาล้านนา. (พิมพ์ครั้งที่ 2). เชียงใหม่: สถาบันภาษา ศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
เยาวลักษณ์ อยู่เจริญสุข. (2534). ภาษาถิ่นย่อยของคำเมืองในจังหวัดแพร่: การศึกษาศัพท์ (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วนิดา สารพร. (2531). วิเคราะห์การเปลี่ยนแปลงการใช้คำของคนสามระดับอายุในภาษาไทยวน ตำบลดอนแร่และตำบลคูบัว อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วันทนีย์ พันธชาติ. (2526). ภาษาถิ่นย่อยของคำเมือง: การศึกษาศัพท์. (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร. (2566, 17 มิถุนายน). ไทยวน. ใน ฐานข้อมูลชาติพันธุ์. สืบค้นจาก https://ethnicity.sac.or.th/database-ethnic/180/
สมทรง บุรุษพัฒน์ (2556). โครงการวิจัยย่อยการแปรและการเปลี่ยนแปลงเสียงในภาษาไทยโซ่ง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สำนักงานจังหวัดเชียงราย. (ม.ป.ป.). ประวัติของจังหวัดเชียงราย. สืบค้น 8 กุมภาพันธ์ 2563, จาก http://123.242.164.131/cpwp/?page_id=60
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงราย. (2564). กลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย. สืบค้นจาก https://anyflip.com/pwpje/oeeh/basic
สรัสวดี อ๋องสกุล. (2557). ประวัติศาสตร์ล้านนา (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พลับลิชชิ่ง.
สุวัฒนา เลี่ยมประวัติ. (2560). การแปรการใช้ศัพท์ในภาษาไทดำของคนสามระดับอายุ. วารสารศิลปศาสตร์, 17(1), 55-83.
อภิชิต ศิริชัย. (2559). รู้เรื่องเมืองเชียงราย. เชียงราย: สำนักพิมพ์ล้อล้านนา.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2550). ภาษาศาสตร์สังคม (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรนุช นิยมธรรม, วิรัช นิยมธรรม, และ พระอาจารย์อูโกณฑัญญะ. (2537). พจนานุกรมพม่า-ไทย และ ไทย-พม่า. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดลและสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
อัญชลี สิงห์น้อย วงศ์วัฒนา. (2557). คำเรียกชื่อพืชแบบพื้นบ้านไทย: การศึกษาเชิงภาษาศาสตร์พฤษศาสตร์ชาติพันธุ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิยาลัย.
Labov, W. A. (1972). Sociolinguistics Patterns. Pennsylvania: University of Pennsylvania Press.